Στις παραλίες της Αλεξάνδρειας, κατά τον τέταρτο αιώνα, ο νεαρός Χριστιανισμός δίνει ακόμη τις δύσκολες μάχες κατά της ειδωλολατρίας, ενώ η αυτοκρατορία του Λικινίου φυσά εναντίον της Εκκλησίας με βαρείς διωγμούς. Μέσα σε αυτό το κλίμα αναδεικνύονται τρεις νέοι μάρτυρες της πίστεως, ο Κρονίδης, ο Λεόντιος και ο Σεραπίων. Ο Κρονίδης υπηρετούσε ως διάκονος στην Εκκλησία της Αλεξάνδρειας με ζήλο και αρετή, μορφωμένος και ταλαντούχος δάσκαλος του ποιμνίου.

Είχε πάρει ως πρότυπο τον πρωτομάρτυρα και αρχιδιάκονο Στέφανο, και προσπαθούσε να βαδίζει στα ίδια χνάρια της θυσιαστικής αγάπης για τον Χριστό. Ο Λεόντιος και ο Σεραπίων ήταν διακεκριμένοι μαθητές του, που ξεχώριζαν τόσο για τη μόρφωση όσο και για τη βαθιά τους ευσέβεια. Ήταν έτοιμοι, όπως και ο δάσκαλός τους, να υπομείνουν τα πάντα και να δώσουν τη ζωή τους για το όνομα του Κυρίου Ιησού. Έτσι έγινε στ' αλήθεια, όταν τους ζητήθηκε να αρνηθούν τον Χριστό μπροστά στους ειδωλολάτρες της εποχής.

Κάποια ημέρα, ενώ έδιναν λαμπρή απολογία για τη χριστιανική πίστη ενώπιον των διωκτών, εκείνοι εξαγριώθηκαν και έχασαν κάθε ίχνος ανθρωπιάς. Όρμησαν επάνω τους με πέτρες και ρόπαλα και τους κακοποίησαν άγρια, χωρίς να σταματούν με κανέναν τρόπο. Κατόπιν τους έδεσαν τα χέρια και τα πόδια με δυνατά σχοινιά και τους έριξαν μέσα στα κύματα της θάλασσας. Παρέδωσαν εκεί τις άγιες ψυχές τους και τα ιερά λείψανά τους τα βρήκαν αργότερα οι πιστοί. Ταις πρεσβείαις των αγίων μαρτύρων Κρονίδου, Λεοντίου και Σεραπίωνος των διά θαλάσσης τελειωθέντων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.