Στα πρώτα χρόνια του ένατου αιώνα, μια ταπεινή και ασκητική μορφή φώτισε με τη ζωή της τη μοναστική παράδοση της Μικράς Ασίας. Ο όσιος Ανδρόνικος ο εν τη Ατρώα έλαμψε ως αληθινός φωστήρας της ορθόδοξης πίστεως μέσα στη βυζαντινή ασκητική ιστορία. Η μνήμη του τιμάται στις δώδεκα Σεπτεμβρίου από ολόκληρη την Εκκλησία με βαθιά ευλάβεια και πνευματική κατάνυξη. Ο σεβάσμιος συναξαριστής Δελεαί παραδίδει υπόμνημα γι' αυτόν παρόμοιο με εκείνο του οσίου Πέτρου του εν τη Ατρώα, που εορτάζεται στις δεκατρείς του ίδιου μηνός.

Έζησε ο όσιος Ανδρόνικος επί της βασιλείας του αυτοκράτορος Νικηφόρου του πρώτου και του γιου του Σταυρακίου. Στη διάρκεια της εποχής εκείνης ποίμαινε την Κωνσταντινούπολη ο σεβάσμιος και ένθερμος Πατριάρχης Ταράσιος, υπερασπιστής της ορθόδοξης πίστεως. Οι γονείς του οσίου ήταν δύο ευλαβείς και φιλόθεοι χριστιανοί ονόματι Κοσμάς και Άννα, που τον ανέθρεψαν με ευσέβεια. Η οικογένειά του καταγόταν από την παραθαλάσσια πόλη Έλαια της επαρχίας της Ασίας, γνωστή για τους πιστούς και τους αγίους της.

Από νεαρή ακόμη ηλικία ο μακάριος Ανδρόνικος αγάπησε βαθιά τη μοναστική και την ησυχαστική ζωή του Χριστού. Άφησε λοιπόν τα εγκόσμια χωρίς να διστάσει και αναζήτησε με μεγάλο ζήλο τόπο κατάλληλο για να αγωνιστεί πνευματικά. Κατέφυγε στη φημισμένη μοναστική περιοχή της Ατρώας και εγκαταστάθηκε εκεί για όλο το υπόλοιπο της ζωής του. Έζησε με αυστηρή και σκληρή άσκηση, νηστείες, αγρυπνίες και ακατάπαυστη προσευχή προς τον φιλάνθρωπο Κύριο Ιησού. Παρέδωσε ειρηνικά την αγία του ψυχή στον Δημιουργό, και ταξιδεύει αιώνια στη χαρά των ουρανών μαζί με τους αγγέλους, αμήν.