Στη μικρασιατική Σκήψη του Ελλησπόντου, σε χρόνια ειδωλολατρικά και ταραγμένα, ζούσε ένας μορφωμένος και ισχυρός άρχοντας με το όνομα Δημήτριος, ο οποίος κυβερνούσε την πόλη με αυστηρότητα και αυθεντία. Ήταν φιλόσοφος ονομαστός για τη μόρφωση και τη ρητορική του δεινότητα, αλλά συνάμα φανατικός διώκτης των χριστιανών. Στο σπίτι του κατοικούσαν η σύζυγός του Ευανθία και ο γιος του Δημητριανός, δύο ψυχές τρυφερές και αναζητούσες την αλήθεια του ζωντανού Θεού.

Εκείνες τις ημέρες έφτασε στη Σκήψη ο Άγιος Κορνήλιος ο εκατόνταρχος, ο πρώτος εθνικός που είχε βαπτιστεί από τον απόστολο Πέτρο και είχε γίνει δοχείο της θείας χάριτος. Άρχισε να κηρύσσει με παρρησία το ευαγγέλιο της σωτηρίας και να σπέρνει τον σπόρο της πίστεως μέσα στις καρδιές των κατοίκων της πόλης. Η Ευανθία και ο μικρός Δημητριανός άκουσαν το κήρυγμά του και αναγνώρισαν αμέσως ότι μιλούσε για τον αληθινό Θεό. Πήγαν λοιπόν μαζί στον ναό όπου βρισκόταν ο Κορνήλιος και έμειναν εκεί προσευχόμενοι μαζί του με βαθιά ευλάβεια.

Ο Δημήτριος, ωστόσο, αγνοούσε τη μυστική μεταστροφή των δικών του και συνέχιζε να φέρεται με σκληρότητα εναντίον όσων ομολογούσαν τον Χριστό. Η πόλη της Σκήψης ζούσε εκείνες τις μέρες σε αναβρασμό, διότι το κήρυγμα του αποστόλου είχε ταράξει βαθιά τα θεμέλια της παλιάς θρησκευτικής τάξης. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που η Ευανθία και ο Δημητριανός προσεύχονταν μέσα στον ναό, έγινε ξαφνικά μεγάλος σεισμός και τα θεμέλια του κτιρίου σαλεύτηκαν συθέμελα.

Ο ναός κατέρρευσε και τα ερείπιά του καταπλάκωσαν τη μητέρα και τον γιο, οι οποίοι φώναζαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους το όνομα του Κορνηλίου. Η είδηση έφθασε γρήγορα στα αυτιά του Δημητρίου, ο οποίος βρισκόταν σε άλλη μεριά της πόλης και προσπαθούσε να συντονίσει τη βοήθεια προς τους θύματα. Έντρομος έσπευσε προς τα ερείπια και βρήκε τον απόστολο Κορνήλιο να στέκεται πλάι σε αυτά με ηρεμία και πραότητα. Ο άρχοντας τότε έπεσε στα γόνατά του και τον παρακάλεσε με δάκρυα να σώσει αν είναι δυνατόν την οικογένειά του.

Πράγματι ο Κορνήλιος προσευχήθηκε με δύναμη και απομάκρυνε με τα ίδια του τα χέρια τις πέτρες, βγάζοντας ζωντανούς από τα ερείπια τη μητέρα και τον γιο. Το συγκλονιστικό αυτό θαύμα άγγιξε βαθιά την ψυχή του Δημητρίου και τον οδήγησε αμέσως στην πίστη του Χριστού. Βαπτίστηκε εκείνη την ώρα μαζί με την Ευανθία, τον Δημητριανό και πολλούς κατοίκους της πόλης που είχαν δει το γεγονός. Επειδή όμως πια ομολογούσαν τον Χριστό, οι ειδωλολάτρες της Σκήψης τους συνέλαβαν και τους έριξαν σε σκοτεινή φυλακή.

Εκεί τους άφησαν χωρίς τροφή και χωρίς νερό για πολλές ημέρες, έως ότου παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Θεό. Ταις πρεσβείαις των αγίων μαρτύρων Δημητρίου, Ευανθίας και Δημητριανού των εν Σκήψει της Μικράς Ασίας λαμπρώς αθλησάντων υπέρ Χριστού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.