Μέσα στη νύχτα ενός βαθιού ασκητικού δάσους τρεμοπαίζει το αμυδρό φως ενός κεριού, και ένας ταπεινός ερημίτης φυλάει σαν θησαυρό ένα μικρό σκεύος γεμάτο με ιερό μυστήριο. Ο Άγιος Βαρυψάβας έζησε ως αναχωρητής σε άγρια μέρη, αφιερωμένος ολοκληρωτικά στην προσευχή και στην άσκηση της αρετής. Σύμφωνα με την παράδοση, παρέλαβε από έναν άλλον ερημίτη το Τίμιο Αίμα που έτρεξε από την Πλευρά του Κυρίου επάνω στον Σταυρό. Το σκεύος αυτό ήταν μια κρυφή πηγή ιαμάτων, καθώς ο Άγιος θεράπευε με αυτό πολλούς και ποικίλους ασθενείς που έφταναν στο ασκητήριό του.

Ο τίμιος θησαυρός μεταδιδόταν με προσοχή από διδάσκαλο σε μαθητή, ώστε να διαφυλάσσεται από βέβηλα χέρια και αδιάφορες ματιές. Όταν όμως μερικοί άπιστοι έμαθαν για τις θεραπείες και την κρυμμένη χάρη, αποφάσισαν να αρπάξουν το αγιοδώρητο σκεύος. Έπεσαν επάνω στον Άγιο μέσα στο σκοτάδι της νύχτας και τον θανάτωσαν με ξύλα, μέσα σε ένα σκληρό και άδικο μαρτύριο. Ο τίμιος θησαυρός όμως του Δεσποτικού Αίματος έμεινε σώος και ακέραιος, καθώς διέφυγε από τα χέρια των κακούργων.

Ο πιστός μαθητής του Αγίου τον περιέσωσε και συνέχισε με αφοσίωση την παράδοση της ευλαβούς φυλάξεως του. Έτσι το αίμα του Κυρίου εξακολούθησε να ευλογεί την Εκκλησία μέσα από κρυφούς και αφανείς δρόμους της θείας οικονομίας. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης σχολιάζει εκτενώς το συγκλονιστικό αυτό γεγονός μέσα από τα κείμενά του. Παρατηρεί πως ορισμένοι θεολόγοι υποστηρίζουν ότι το αίμα της Πλευράς του Κυρίου ανέστη μαζί με το σώμα Του κατά την Ανάσταση.

Άλλοι όμως αναφέρουν ότι το αίμα του Βαρυψάβα προερχόταν από τη θαυματουργική εικόνα του Δεσπότη Χριστού στη Βηρυτό, τη σημερινή ονομαζόμενη Βερούτι. Σε εκείνη την εικόνα, σύμφωνα με την παράδοση, Ιουδαίοι κέντησαν την Πλευρά του Σωτήρα και ανέβλυσαν αίμα και ύδωρ ως μαρτυρία της αλήθειας. Το θαύμα αυτό ιστορεί ο μέγας Αθανάσιος, και αναφέρει επίσης ο Μελέτιος στον δεύτερο τόμο του γνωστού έργου του. Λέει συγκεκριμένα ότι το έτος εννιακόσια είκοσι τρία μεταφέρθηκε ο πολυτιμότατος θησαυρός του αίματος του Κυρίου στην Αυγία.

Ο Δοσίθεος αναφέρει ότι το αίμα προήλθε από την άγια εικόνα η οποία πληγώθηκε από Εβραίο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ευθύμιος ο Ζυγαβηνός γράφει στην Πανοπλία του ότι ο ίδιος ο Χριστός σταυρώθηκε κατά σάρκα και όχι σκιά. Λένε ακόμη πως στο σκευοφυλάκιο του Αγίου Μάρκου στη Βενετία βρέθηκε μικρό κιβώτιο με την επιγραφή «Έχεις με Χριστόν αίμα σαρκός μου φέρον». Ο Ιωσήφ Βρυέννιος αναφέρει ότι στην Κωνσταντινούπολη φυλάσσονταν η Εσθής, η Ζώνη, ο χιτώνας, η λόγχη και άλλα τίμια αντικείμενα του Πάθους.

Η εικόνα της Βηρυτού μεταφέρθηκε αργότερα στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Τζιμισκή για κοινή προσκύνηση. Ταις πρεσβείαις του αγίου ενδόξου μάρτυρός σου Βαρυψάβα του πιστού φύλακος του Δεσποτικού Αίματος της σωτηρίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.