Στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, όταν ο λόγος του Ευαγγελίου διασκορπιζόταν σαν φως μέσα στο πυκνό σκοτάδι του ειδωλολατρικού κόσμου, ξεχωρίζουν τρεις λαμπρές μορφές των Εβδομήκοντα. Οι Άγιοι Απελλής, Λουκάς και Κλήμης συνεργάστηκαν στενά με τον απόστολο Παύλο και άναψαν την πίστη σε πόλεις μακρινές της οικουμένης. Ο Απελλής ήταν από τα εκλεκτότερα μέλη της πρώτης Εκκλησίας του Χριστού και εργαζόταν με ξεχωριστή απόδοση για το Ευαγγέλιο. Ο θείος του ζήλος τον οδήγησε μέχρι τη Ρώμη, όπου έγινε στήριγμα και παρηγοριά των εκεί πιστών.

Εκεί τον γνώρισε ο απόστολος Παύλος και τον αναφέρει στην προς Ρωμαίους επιστολή, ασπαζόμενος τον δόκιμο εν Χριστώ. Ο Απελλής τελείωσε τη ζωή του στη Σμύρνη ως καλός στρατιώτης του Κυρίου, εργαζόμενος ως την τελευταία του πνοή για τη στερέωση του Ευαγγελίου. Ο Λουκάς, διαφορετικός από τον Ευαγγελιστή Λουκά, αναδείχτηκε επίσκοπος στη Λαοδίκεια της Συρίας και τελείωσε τον δρόμο του με αγάπη και τόλμη ποιμαίνοντας το ποίμνιό του. Ο Κλήμης αναφέρεται από τον απόστολο Παύλο στην προς Φιλιππησίους επιστολή ως αγαπητός συναθλητής στο κήρυγμα της σωτηρίας.

Έγινε επίσκοπος Σάρδεων και πέθανε ύστερα από πολλά παθήματα για τη στήριξη των πιστών και τη διάδοση της αλήθειας του Ευαγγελίου. Ταις πρεσβείαις των αγίων ενδόξων αποστόλων σου Απελλή, Λουκά και Κλήμεντος των κηρύκων της σωτηριώδους αληθείας του Ευαγγελίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.