Με ιδιαίτερη ευλάβεια και βαθιά πίστη τιμούσαν οι χριστιανοί και οι Τούρκοι της Αττάλειας τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Κύκκου. Στην τοπική προφορά την αποκαλούσαν με τρυφερότητα Τζίγκο Παναγιά, και είχε τοποθετηθεί σε περίοπτη θέση μέσα στον ναό του Αγίου Νικολάου της Αττάλειας. Η ιερή αυτή εικόνα είναι πιστό αντίγραφο της θαυματουργής Παναγίας, που φυλάσσεται με πολλή ευλάβεια στην Ιερά Μονή Κύκκου της Κύπρου. Οι Ατταλειώτες αρχικά γιόρταζαν την θαυματουργή εικόνα στις οκτώ Σεπτεμβρίου, ημέρα του ευλογημένου Γενεθλίου της Θεοτόκου.

Κάποια ευλογημένη χρονιά, ξημερώματα της Κυριακής των Μυροφόρων, ενώ γινόταν ολονύκτια αγρυπνία στον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου, συνέβη κάτι μοναδικό. Η Παναγία θεράπευσε θαυματουργικά μια κοπέλα παράλυτη εκ γενετής, την κατέστησε απόλυτα υγιή και έδωσε δύναμη στα πόδια της. Έκτοτε οι ευλαβείς χριστιανοί της Αττάλειας άρχισαν να τη γιορτάζουν δύο διαφορετικές φορές μέσα στον λειτουργικό χρόνο. Μία φορά στις οκτώ Σεπτεμβρίου, ημέρα του Γενεθλίου, και μία επιπλέον την Κυριακή των Μυροφόρων, σε ανάμνηση του τελεσθέντος θαύματος.

Από εκείνη τη χρονιά και μετά, οι Ατταλειώτες πανηγύριζαν κάθε χρόνο με λαμπρότητα την επέτειο του μεγάλου εκείνου θαύματος. Η εορτή αυτή έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της εκκλησιαστικής τους ταυτότητας μέσα στους αιώνες της Μικράς Ασίας. Η πανηγυρική εορτή λάμβανε χώρα μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Αττάλειας, όπου φυλασσόταν επί πολλούς αιώνες η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Με τον τραγικό διωγμό του χίλια εννιακόσια είκοσι δύο, οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες θεώρησαν την ιερή εικόνα ως τον πιο πολύτιμο θησαυρό τους.

Με πολλές προφυλάξεις και με βαθύτατη ευλάβεια, την έφεραν μαζί τους στην ελεύθερη Ελλάδα, σώζοντάς την από βέβαιη απώλεια. Φτάνοντας στη νέα τους πατρίδα, μερίμνησαν αμέσως για την ανέγερση κατάλληλου ναού προς τιμή της Παναγίας. Έκτοτε η θαυματουργή εικόνα έχει αποθησαυρισθεί ευλαβικά στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου του Ταύρου Αττικής, ως πολυτιμότατος θησαυρός της Μικρασιάτικης παράδοσης. Εκεί λαμβάνει την προσκύνηση των πιστών, ιδιαίτερα των απογόνων εκείνων των προσφύγων, που διατηρούν ζωντανή τη μνήμη της παλιάς τους πατρίδας.

Στον ναό του Ταύρου σπεύδουν με δάκρυα ευγνωμοσύνης πολλοί προσκυνητές, ζητώντας τη μεσιτεία της Πανάχραντης Μητέρας του Κυρίου. Η Παναγία η Ατταλειώτισσα συνεχίζει να ευλογεί τους πιστούς της και να επιτελεί πλήθος θαυμάτων μέχρι τις ημέρες μας. Αποτελεί ζωντανό σύνδεσμο των ξεριζωμένων Μικρασιατών με τη χαμένη γη της Αττάλειας, και υπενθύμιση της ακατάλυτης πίστεως. Η μνήμη του θαύματος, που έλαβε χώρα στη Μικρά Ασία, μεταφέρθηκε αυτούσια στη νέα γη μαζί με την εικόνα της Θεοτόκου.

Έτσι η ευλάβεια των αιώνων συνεχίζεται μέσα από τις γενιές των Ατταλειωτών, που τιμούν την Παναγία ως μητέρα και προστάτιδα. Ταις πρεσβείαις της υπεραγίας Θεοτόκου της Ατταλειώτισσας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.