Στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, εκεί όπου η νύχτα του διωγμού σκέπαζε τους πιστούς, αναδείχθηκε λαμπρός ο Όσιος Βίβος ως μάρτυρας. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη σιωπηρά στη μοναχική άσκηση, στην προσευχή και στην ταπεινή υπηρεσία του ναού ως διάκονος του Κυρίου. Ζούσε στους σκληρούς χρόνους του αυτοκράτορα Δεκίου, όταν η Εκκλησία βρισκόταν αντιμέτωπη με αιματηρές καταδιώξεις σε όλη την επαρχία. Ο ηγεμόνας Ουαλεριανός, ένας από τους πλέον φοβερούς διώκτες της εποχής εκείνης, διέπραξε φρικτά εγκλήματα κατά των πιστών της πόλης.

Με τη βίαιη και αναίσθητη συμπεριφορά του γέμισε φόβο και αναταραχή τις χριστιανικές κοινότητες ολόκληρης της αιγυπτιακής χώρας. Ο Άγιος Βίβος συνελήφθη από τους στρατιώτες του τυράννου, καθώς δεν φοβήθηκε να ομολογήσει δημόσια την πίστη του στον Χριστό. Στην ανάκριση παρέμεινε σταθερός σαν βράχος και αρνήθηκε αμετακίνητα να θυσιάσει στα ψεύτικα είδωλα της παλαιάς λατρείας. Οι δήμιοι του ηγεμόνα τότε τον υπέβαλαν σε σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια, ελπίζοντας πως ο πόνος θα τον λυγίσει.

Όμως ο γενναίος μοναχός υπέμεινε όλη τη μανία τους με θαυμαστή ψυχραιμία και βαθιά εμπιστοσύνη στον Σωτήρα. Στο τέλος ο τύραννος διέταξε τον αποκεφαλισμό του, ώστε να λάβει με το ξίφος τον στέφανο του μαρτυρίου. Έτσι ο Όσιος Βίβος αρνήθηκε τον φθαρτό στέφανο της αρετής, εάν δεν λάμβανε μαζί και τον αληθινό στέφανο του ξίφους. Ταις πρεσβείαις του αγίου σου οσιομάρτυρος Βίβου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς τους αναξίους δούλους σου, αμήν.