Στους σκοτεινούς αιώνες των πρώτων διωκτικών χρόνων της Εκκλησίας έλαμψε με ξεχωριστή γενναιότητα ένας απλός και ταπεινός χριστιανός της Αλεξάνδρειας. Ο Άγιος Κυριάκος ήταν δημότης της φημισμένης πόλης της Αιγύπτου, ένας απλός πιστός χωρίς εκκλησιαστικό αξίωμα. Δεν ήταν ούτε κληρικός ούτε επιφανής ρήτορας ούτε άρχοντας της κοινότητας με δύναμη ή με κοσμική αναγνώριση. Ζούσε όμως με βαθιά πίστη, καθαρή συνείδηση και σταθερή αγάπη προς τον Σωτήρα Χριστό μέσα στην οικογένειά του.

Στα μαύρα χρόνια του σκληρού αυτοκράτορα Δεκίου, γύρω στο διακόσια πενήντα, ξέσπασε μέγας και αιματηρός διωγμός κατά της Εκκλησίας. Όλη η εκκλησιαστική κοινότητα της Αλεξάνδρειας βρέθηκε υπό αυστηρή και συστηματική παρακολούθηση από τις αυτοκρατορικές αρχές της επαρχίας. Ο πιστός Κυριάκος δεν δίστασε να ομολογήσει δημόσια την πίστη του στον αληθινό Θεό, αρνούμενος να θυσιάσει στα ψεύτικα είδωλα. Συνελήφθη μαζί με πολλούς άλλους ομολογητές της Εκκλησίας και οδηγήθηκαν όλοι μαζί ενώπιον του σκληρού ηγεμόνα της επαρχίας.

Εκεί υπέστησαν ποικίλα και απάνθρωπα βασανιστήρια, με σκοπό να καμφθεί η σταθερή ομολογία και να αρνηθούν τον Χριστό. Παρά τη φοβερή σκληρότητα και την επιμονή των δημίων, ο γενναίος Άγιος Κυριάκος έμεινε ακλόνητος και απτόητος μέχρι τέλους. Στο τέλος ο τύραννος, μη βρίσκοντας άλλο τρόπο να τον λυγίσει, διέταξε τον αποκεφαλισμό του δια ξίφους. Έτσι ο απλός εκείνος δημότης της Αλεξανδρείας έγινε με την οδό του ξίφους συνθιασώτης του ένδοξου χορού των αγίων Μαρτύρων. Ταις πρεσβείαις του αγίου σου μάρτυρος Κυριακού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς τους αναξίους δούλους σου, αμήν.