Ανάμεσα στους ένδοξους αθλητές της πρώτης Εκκλησίας, που με το αίμα τους έδωσαν μαρτυρία πίστεως, αναδείχθηκε ο Άγιος Χαρίτων. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις τρεις του μηνός Σεπτεμβρίου, με την κατάλληλη εκκλησιαστική ευλάβεια και κατάνυξη. Το όνομά του φανερώνει από μόνο του τη χάρη, την ομορφιά και την πνευματική δωρεά της θείας ευλογίας. Έζησε σε εποχή σκληρών διωγμών κατά της χριστιανικής Εκκλησίας, όταν η ομολογία πίστεως σήμαινε βέβαιο θάνατο.

Παρά την επικίνδυνη κατάσταση, ο νεαρός Χαρίτων στάθηκε γενναία μπροστά στους διώκτες και ομολόγησε με παρρησία τον Χριστό. Οι ειδωλολάτρες δεν κατάφεραν να τον λυγίσουν με απειλές ή σκληρά βασανιστήρια και αποφάσισαν τον μαρτυρικό του θάνατο. Επινόησαν εναντίον του γενναίου χριστιανού ένα φοβερό μαρτύριο, που θύμιζε τις πρακτικές των αρχαίων ειδωλολατρικών διωγμών. Έσκαψαν στη γη βαθύ λάκκο και μέσα τοποθέτησαν μεγάλη ποσότητα ασβέστη, που έβραζε σε υψηλή θερμοκρασία.

Ο καυτός ασβέστης ανάδινε φοβερούς ατμούς, ικανός να καταστρέψει αμέσως κάθε ζωντανό σώμα που θα έπεφτε μέσα. Έπειτα οι δήμιοι οδήγησαν τον μάρτυρα μπροστά στον λάκκο και τον έσπρωξαν με ωμή βία στο εσωτερικό. Ο Άγιος Χαρίτων μαρτύρησε με τον τρόπο αυτόν, αφού τον έριξαν στον λάκκο με τον βραστό ασβέστη. Στους ιερούς συναξάριους στίχους αναφέρεται ότι ο Χαρίτων, αν και βυθίστηκε στον βόθρο του ασβέστη, βρήκε άσβεστο και αληθινό φως. Πρόκειται για το αιώνιο φως του ακηράτου τόπου των δικαίων, εκείνου που λάμπει για όσους μαρτυρούν χάριν του Κυρίου. Ας πρεσβεύει ακούραστα υπέρ ημών ο γενναίος μάρτυς Χαρίτων, για να φωτίζει τις ψυχές μας στις πνευματικές δοκιμασίες, αμήν.