Στις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης λάμπουν δύο μορφές δικαίων ιερέων που σφράγισαν την ιστορία του Ισραήλ με ζήλο και αγιότητα. Πρόκειται για τους Δικαίους Ελεάζαρ και Φινεές, που υπηρέτησαν τον αληθινό Θεό κατά τους χρόνους της εξόδου και της εξορίας. Οι δύο αυτοί άνδρες ήταν ιερείς της εβραϊκής φυλής και διακρίθηκαν για τη βαθιά αφοσίωσή τους στο θείο νόμο. Η γενεαλογία τους τους συνδέει άμεσα με τον μεγάλο αρχιερέα Ααρών, τον αδελφό του προφήτη Μωυσέως και πρώτο ιερέα.

Ο Ελεάζαρ ήταν ο τρίτος γιος του Ααρών και ανέλαβε το βαρύτατο φορτίο της ιεροσύνης μετά τον πατέρα του. Στα χέρια του είχε ανατεθεί από τον ίδιο τον Θεό η επιτήρηση της Σκηνής του Μαρτυρίου. Η Σκηνή ήταν ο φορητός ναός μέσα στον οποίο φυλασσόταν η Κιβωτός της Διαθήκης κατά την έρημο πορεία του λαού. Μέσα στο τέταρτο κεφάλαιο του ιερού βιβλίου των Αριθμών αναφέρεται ρητά αυτή η σπουδαία ιερατική αποστολή του δικαίου Ελεάζαρ. Ο Φινεές ήταν γιος του Ελεάζαρ και εγγονός του ίδιου του πρώτου αρχιερέα Ααρών της Παλαιάς Διαθήκης.

Ξεχώρισε ιδιαίτερα για το θεϊκό ζήλο που έδειξε σε μια στιγμή μεγάλης πνευματικής κρίσης του λαού του Ισραήλ. Όταν ο Ζαμβρί και η Μαδιανίτισσα Χασβί εκπορνεύονταν αναίσχυντα μπροστά στον Μωυσή και τη συναγωγή των υιών Ισραήλ, σηκώθηκε. Ο Φινεές τους θανάτωσε και έλαβε από τον ίδιο τον Θεό τη μεγάλη διαθήκη της αιωνίας ιεροσύνης, αμήν.