Από την Αδριανούπολη της Θράκης ξεκίνησαν δύο αδελφοί στην πίστη που ονομάστηκαν Αειθαλάς και Αμών, και έγιναν φλογεροί κήρυκες του Ευαγγελίου του Χριστού. Η αγάπη τους για τον Κύριο τους έσπρωχνε να εργάζονται με θερμότατο ζήλο για την εξάπλωση της χριστιανικής πίστης σε όλη την περιοχή τους. Ο Αμών αναφέρεται στα συναξάρια και ως Αμμών ή Αμμούν, παραλλαγές του ίδιου ονόματος που έμεινε γνωστό μέσα στην Εκκλησία. Παροιμιώδης είχε γίνει σε όλη τη Θράκη η φιλανθρωπία τους, με την οποία ευεργετούσαν συνεχώς χριστιανούς και ειδωλολάτρες χωρίς διάκριση.

Δεν κοίταζαν το θρήσκευμα όσων κατέφευγαν σε αυτούς, αλλά πρόσφεραν αγάπη και βοήθεια σε κάθε ανθρώπινο πόνο που συναντούσαν. Η ανιδιοτελής αυτή προσφορά τους συντελούσε πολύ στη μεταβολή των ειδωλολατρών προς την αλήθεια του Ευαγγελίου του Χριστού. Πολλοί από τους εθνικούς, βλέποντας την έμπρακτη χριστιανική αγάπη, οδηγούνταν στη γνώση του αληθινού Θεού και ζητούσαν το άγιο βάπτισμα. Όταν ο τοπικός έπαρχος Βάβδος πληροφορήθηκε τη δράση και την επιτυχία του Αειθαλά και του Αμών, οργίστηκε σφόδρα.

Διέταξε αμέσως τη σύλληψή τους και τους έφερε μπροστά του για ανάκριση και υποχρεωτική θυσία στα είδωλα. Οι δύο όμως άγιοι αρνήθηκαν με μεγάλη σταθερότητα και ομολογητική παρρησία να προσκυνήσουν τα ψεύτικα είδωλα της ειδωλολατρίας. Ο έπαρχος τότε διέταξε να τους θανατώσουν με χτυπήματα σκληρότατα από μαστίγια φτιαγμένα με νεύρα βοδιών. Έτσι έλαβαν τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου και πρεσβεύουν τώρα για όλους εμάς στον θρόνο του Κυρίου, αμήν.