Πάνω στα βραχώδη ακρογιάλια της Ζακύνθου, όπου το αρμυρό αεράκι ανακατεύεται με το άρωμα του θυμιάματος, αναπαύεται μια αγία παρακαταθήκη μετάθεσης. Η Εκκλησία τιμά σήμερα την ιερή κατάθεση των λειψάνων του Οσίου Ιωσήφ του Ηγιασμένου του Σαμάκου, ευωδιαστού καρπού της Κρητικής γης. Ο Όσιος Ιωσήφ εκοιμήθη το έτος χίλια πεντακόσια έντεκα, σε ηλικία περίπου εβδομήντα ετών, μέσα στη μονή που ίδρυσε. Ενταφιάστηκε στο καθολικό της δικής του μονής, με τη βαθιά λύπη και την προσευχή των αδελφών μοναχών του.

Η αγιότητά του αναγνωρίστηκε επίσημα από όλους τους πιστούς της μονής όταν αποκαλύφθηκαν με τη χάρη του Θεού τα ιερά λείψανα. Τα τίμια σκηνώματα βρέθηκαν άφθαρτα από τη φθορά του χρόνου και ανέδιδαν ολόγυρα μια θεία και ασύλληπτη ευωδία ουράνια. Τότε τα κατέθεσαν με σεβασμό μέσα στο καθολικό της μονής, για να τα προσκυνούν οι πιστοί. Ακόμα και μετά τον θάνατό του, ο Όσιος εδραίωσε σταθερά τη φήμη του ως μεγάλου θαυματουργού της πίστεως.

Συνεχή θαύματα ξεπήδησαν από τα λείψανα, με πολλούς ασθενείς να γιατρεύονται πλήρως, μαζί με τυφλούς και δαιμονισμένους. Όταν το έτος χίλια εξακόσια εξήντα εννέα οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Ηράκλειο της Κρήτης, ο ευσεβής κληρικός Αντώνιος Αρμάκης μετέφερε τα ιερά λείψανα στη Ζάκυνθο. Τα τοποθέτησε με ευλάβεια στη μονή του αγίου Ιωάννου του Μαντινέου, στα Ξεροβούνια του νησιού της Ζακύνθου. Εκεί παρέμειναν τα λείψανα μέχρι το έτος χίλια εννιακόσια δεκαπέντε, οπότε μετακομίστηκαν στον ενοριακό ναό του Παντοκράτορος στον Γαϊτάνη.

Ταις πρεσβείαις του οσίου Ιωσήφ του ηγιασμένου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.