Στις σιωπηλές καλύβες της αιγυπτιακής ερήμου ο άνεμος έσερνε αδιάκοπα την άμμο και κρατούσε καλά το μυστικό των αββάδων. Εκεί ζούσε ένας πατέρας τόσο διάφανος ώστε κανένας άνθρωπος δεν εύρισκε το παραμικρό ψεγάδι στη ζωή του. Ο Όσιος Τιθόης ήταν φίλος της απόλυτης ησυχίας και του ταπεινού φρονήματος, μακριά από κάθε θόρυβο και κάθε εξωτερική περιπέτεια του βίου. Ο Αββάς Ματόης μαρτυρούσε για τον αοίδιμο γέροντα ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να ανοίξει το στόμα του για να τον κατηγορήσει σε οτιδήποτε.

Όπως το καθαρό και άδολο χρυσάφι ζυγιάζεται στη ζυγαριά και δεν παρουσιάζει κανένα ελάττωμα, έτσι ακριβώς αναδείκνυε τη ζωή του ο Αββάς Τιθόης μέσα στην έρημο. Κάποτε ο μαθητής του τον βρήκε καθισμένο στο κλύσμα, αλλά εκείνος ήταν τόσο βυθισμένος στην εσωτερική του ησυχία ώστε ξέχασε εντελώς πού βρισκόταν. Είπε στον μαθητή να ανοίξει το νερό για να ποτιστούν οι φοίνικες, νομίζοντας ότι παρέμενε ακόμη στο όρος της ασκήσεώς του. Όταν ο μαθητής τον πληροφόρησε ότι κάθονταν στο κλύσμα, ο γέροντας ζήτησε αμέσως να τον ξανανεβάσουν στο όρος της σιωπής.

Άφησε στους πατέρες τον αξιομνημόνευτο λόγο, ότι αληθινή ξενιτεία γίνεται όταν ο άνθρωπος κρατά καλά το στόμα του. Στην προσευχή ο νους του αρπαζόταν σε θείες θεωρίες, αν δεν προλάβαινε να κατεβάσει γρήγορα τα χέρια. Όταν προσευχόταν μαζί με αδελφούς, βιαζόταν να κατεβάσει τα χέρια του, για να μην φανερωθεί η αρετή του. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Τιθόη του ησυχαστού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.