Στις άγιες κορυφές του Άθω η μνήμη του Οσίου Συμεών διατηρείται ζωντανή μέσα από την ιερή του κάρα, που γνώρισε αρπαγή και θαυμαστή επιστροφή. Η Φιλοθέου Μονή φυλάσσει με κατάνυξη το θαυματουργό λείψανο του Μονοχίτωνος και Ανυποδήτου ασκητή και θρηνεί κάθε αρπαγή του. Ο Όσιος Συμεών, γνωστός ως Μονοχίτων και Ανυπόδητος, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο τον Απρίλιο του χίλια πεντακόσια ενενήντα τέσσερα, σε ηλικία άνω των εκατό ετών. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας ο Δεύτερος έσπευσε να τον κηδεύσει με ολόκληρο τον κλήρο της Πόλης και πλήθος ευλαβών πιστών.

Η εξόδιος ακολουθία του τελέστηκε στον περίφημο ναό της Θεοτόκου της Χάλκης, και ο τάφος του αμέσως ανέβλυσε ως πηγή θαυμαστών ιαμάτων. Δύο ολόκληρα χρόνια μετά την κοίμηση, μοναχοί από το μοναστήρι του στο Άγιον Όρος έφτασαν στη βασιλεύουσα Πόλη για να μεταφέρουν τα λείψανα. Έσκαψαν με ευλάβεια τον τάφο και βρήκαν τα οστά να ευωδιάζουν εξαίσια, σαν να βρισκόταν ο όσιος ακόμη ανάμεσά τους. Τα έπλυναν προσεκτικά με κρασί και τα τοποθέτησαν σε λάρνακα, ενώ την αγία του κάρα εναπόθεσαν χωριστά μέσα σε πολύτιμο κουβούκλιο για να την προφυλάξουν.

Έπειτα μετέφεραν τα ιερά λείψανα στη Φιλοθέου, όπου ο σκλαβωμένος ελληνικός λαός βρήκε επί αιώνες παρηγοριά, ελπίδα και θεραπεία. Πέρασαν τέσσερις αιώνες ειρηνικής προσκυνήσεως, ώσπου ήρθαν τα σκληρά χρόνια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και η μονή κινδύνευσε. Ανάμεσα στο χίλια εννιακόσια σαράντα πέντε και στο χίλια εννιακόσια σαράντα εννέα, δύο αντάρτες εισέβαλαν με βία στη Φιλοθέου. Άρπαξαν το πολύτιμο κουβούκλιο με την κάρα του Οσίου μαζί με άλλα ιερά κειμήλια και διέφυγαν μέσα στη νύχτα.

Από φόβο μήπως τους εντοπίσουν οι αρχές, έκρυψαν τα κλοπιμαία μέσα σε ένα παλιό βαρέλι κοντά στη μονή. Νόμιζαν πως αργότερα θα τα ανακτούσαν με ασφάλεια και θα κέρδιζαν χρήμα πουλώντας τα στους ξένους αρχαιοκαπήλους. Πέρασαν χρόνια ολόκληρα, μέχρι τον Αύγουστο του χίλια εννιακόσια πενήντα δύο, οπότε οι κλέφτες θεώρησαν ότι μπορούσαν να επιστρέψουν. Όμως η θεία δικαιοσύνη τους περίμενε με τρόπο εντελώς απρόσμενο μέσα σε εκείνο το ξεχασμένο βαρέλι.

Μέσα στο εγκαταλελειμμένο βαρέλι είχε φωλιάσει στο μεταξύ ένα μεγάλο σμήνος άγριων σφηκών, που πολλαπλασιάστηκαν επί έτη. Όταν άνοιξαν το καπάκι, οι σφήκες όρμησαν με μανία και τους τσίμπησαν παντού στο σώμα και στο πρόσωπο. Το φαρμακερό δηλητήριο τους κατέκλυσε αμέσως, και ο πρώτος κλέφτης πέθανε σχεδόν ακαριαία πάνω στο σημείο της κλοπής. Ο δεύτερος μεταφέρθηκε ετοιμοθάνατος στο νοσοκομείο, και λίγο πριν αφήσει την τελευταία πνοή, εξομολογήθηκε όλα όσα έπραξε.

Δέχτηκε την επίσκεψη του ηγουμένου ιερομονάχου Δοσιθέου Μαχαιρίτσα και αποκάλυψε ευθαρσώς το κρυμμένο βαρέλι με τα κλεμμένα ιερά. Στις είκοσι δύο Αυγούστου του ίδιου έτους, ημέρα Τρίτη, η κάρα επέστρεψε θριαμβευτικά στην αγκαλιά της Φιλοθέου. Η ημέρα αυτή έγινε εορτή ιδιαίτερη για τη Μονή Φιλοθέου και για όλο τον αγιορείτικο Άθωνα, που πανηγυρίζει την επιστροφή. Τα θαύματα του Οσίου είναι αμέτρητα και ξεπερνούν κάθε ανθρώπινη καταγραφή, αλλά δύο περιπτώσεις μένουν χαρακτηριστικές στην παράδοση.

Κατά την ώρα της εκταφής στην Κωνσταντινούπολη βρισκόταν στο πλήθος ένας φτωχός σχοινοποιός που έπασχε από βαριά αρρώστια του στήθους. Κάθε φορά που έβηχε, έβγαζε δύσοσμα φλέγματα και ρύπαινε τον τόπο γύρω του, ώστε όλοι τον απέφευγαν με αηδία. Έτρεξε όμως με δάκρυα και προσκύνησε την αγία κάρα του Οσίου με ολόψυχη πίστη, και αμέσως γιατρεύθηκε εντελώς. Ο πρώην άρρωστος, σε ένδειξη ευχαριστίας προς τον θεραπευτή του, δώρισε το πολύτιμο κουβούκλιο όπου τοποθετήθηκε έκτοτε η κάρα.

Μια άλλη φορά, οι πατέρες της μονής πήραν μαζί τους τον άγιο δάκτυλο του Συμεών και επισκέφτηκαν την Εύβοια για ευλογία. Έφτασαν στην κωμόπολη των Ωρεών, όπου ζούσε ένας άρρωστος άνθρωπος που δεν μπορούσε καθόλου να χωνέψει το φαγητό του. Είχε πρηστεί ολόκληρος, πρόσωπο, κοιλιά, χέρια και πόδια, και δεν φαινόταν πια καν ότι ήταν άνθρωπος. Έπινε αγιασμό μέσα στον οποίο είχε βυθιστεί το άγιο λείψανο, και αμέσως άρχισε να τρέχει νερό ποτάμι από το σώμα του.

Το πρόσωπο, η κοιλιά και τα πόδια ξεφούσκωσαν, ξανακτώντας την κανονική τους μορφή, και ο άνθρωπος δοξολόγησε με δάκρυα τον Άγιο. Έδωσε όλη την περιουσία του στη μονή και έγινε μοναχός, ενώ σε ανάμνηση ιδρύθηκε μετόχι της Φλαμουρίου που σώζεται. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Συμεών του Μονοχίτωνος, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.