Στα χαμηλά τείχη της Έδεσσας ένας Εβραίος νεαρός μελετά τους προφήτες και ονειρεύεται να συναντήσει τον αναμενόμενο Μεσσία της σωτηρίας. Η καρδιά του φλέγεται από βαθιά λαχτάρα για τη φωνή που θα ταράξει τους αιώνες της παλαιάς Διαθήκης. Ο Θαδδαίος γεννιέται και μεγαλώνει στην ξακουστή πόλη της Συρίας μέσα σε ευσεβή οικογένεια εβραϊκή, η οποία τον γαλουχεί με την προσδοκία του αναμενόμενου Λυτρωτή. Από μικρός γνωρίζει τέλεια τις θείες Γραφές της Παλαιάς Διαθήκης και αναζητά παντού το πραγματικό νόημα της σωτηρίας και της λυτρώσεως.

Όταν ανεβαίνει στην Ιερουσαλήμ για μεγάλη γιορτή, ακούει εκεί το κήρυγμα του Ιωάννου του Προδρόμου στις όχθες του ποταμού Ιορδάνη. Η αγγελική ζωή του Βαπτιστή και η φλόγα του προφητικού λόγου του συγκλονίζουν ολόκληρη την ύπαρξή του και τον σπρώχνουν στη μετάνοια. Χωρίς δισταγμό δέχεται το βάπτισμα της μετανοίας από τα ίδια τα χέρια του μεγάλου Προδρόμου του Κυρίου μέσα στα νερά του Ιορδάνη. Λίγο αργότερα συναντά τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, βλέπει τα θαύματά Του και ακούει τη διδασκαλία Του με ανοιχτή καρδιά.

Πείθεται απόλυτα ότι ο Ναζωραίος είναι ο αληθινός Σωτήρας του κόσμου και ο αναμενόμενος Λυτρωτής που προφήτευσαν οι αρχαίοι. Παρατά τα πάντα και Τον ακολουθεί με αφοσίωση μέχρι το σωτήριο Πάθος, την ταφή και την ένδοξη Ανάσταση. Ο Κύριος τον δέχεται με αγάπη και τον συγκαταλέγει στους εβδομήκοντα μαθητές Του, ορίζοντάς τον για μεγαλύτερο έργο. Όταν ο Κύριος στέλνει τους εβδομήκοντα μαθητές δύο δύο σε κάθε πόλη και χωριό, ο Θαδδαίος λαμβάνει την εντολή με ιερό δέος.

Ο θερισμός είναι πολύς, αλλά οι εργάτες λίγοι μέσα στον αχανή κόσμο της παγανιστικής ειδωλολατρίας και της πνευματικής σύγχυσης. Οι μαθητές πορεύονται σαν αρνία ανάμεσα σε λύκους, χωρίς σακούλι και ραβδί, εμπιστευόμενοι αποκλειστικά τη χάρη του Διδασκάλου. Φέρνουν παντού το μήνυμα της ειρήνης του Χριστού και την υπόσχεση της επερχόμενης Βασιλείας των ουρανών σε κάθε σπίτι όπου εισέρχονται. Ο Θαδδαίος γυρίζει με χαρά πίσω στον Κύριο και αναγγέλλει ότι ακόμη και τα δαιμόνια υπακούουν στο πανίερο όνομά Του.

Μετά το εκούσιο Πάθος, τον τριήμερο θάνατο, την Ανάσταση και την Ανάληψη στους ουρανούς, οι Απόστολοι διασκορπίζονται στην οικουμένη. Στον Θαδδαίο επιφυλάσσεται μία ξεχωριστή αποστολή που είχε ήδη προαναγγείλει ο ίδιος ο Σωτήρας με προσωπική Του υπόσχεση. Ο τοπάρχης της Έδεσσας Αύγαρος έπασχε χρόνια από ανίατη λέπρα και διψούσε για τη χάρη του αληθινού Θεού. Είχε ακούσει για τα θαυμαστά σημεία που ενεργούσε ο Ιησούς στην Παλαιστίνη και είχε γεμίσει με ελπίδα μέσα του.

Έστελνε επιστολή και ζωγράφο στην Ιερουσαλήμ για να αποτυπώσει το πανάγιο πρόσωπο του Κυρίου και να φέρει τη μορφή Του. Η πίστη του ηγεμόνα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε η αναμονή του γέμιζε όλη την αυλή του παλατιού με αγωνία και ελπίδα. Ο Κύριος βλέπει την πίστη του Αυγάρου και του στέλνει το αχειροποίητο εκμαγείο του πανάγιου προσώπου Του ως ουράνιο δώρο. Μαζί με την εικόνα στέλνει και επιστολή με υπόσχεση πως αργότερα θα φτάσει στην Έδεσσα ένας από τους μαθητές Του για να ολοκληρώσει τη θεραπεία.

Ο Αύγαρος δέχεται με δάκρυα χαράς το θείο δώρο και ασπάζεται την ιερή εικόνα με βαθιά ευλάβεια και ταπείνωση. Αμέσως λαμβάνει σημαντική ανακούφιση από τα δεινά του, και η λέπρα υποχωρεί από όλο το σώμα του εκτός από το πρόσωπο. Μετά την Ανάληψη ο Κύριος αποστέλλει τον Θαδδαίο στην Έδεσσα, σύμφωνα με την προηγούμενη υπόσχεσή Του προς τον πιστό ηγεμόνα. Ο Απόστολος καταλύει αρχικά στο σπίτι κάποιου Εβραίου ονόματι Τωβία, χωρίς να αποκαλυφθεί αμέσως στον ηγεμόνα της πόλεως.

Επιτελεί εκεί πολλά και ποικίλα θαύματα, θεραπεύοντας αρρώστους με την επίκληση του ονόματος του Ιησού Χριστού και την επίθεση των χεριών του. Η φήμη του γρήγορα απλώνεται σε ολόκληρη την πόλη και φτάνει στα αυτιά του ίδιου του Αυγάρου, που θυμάται την υπόσχεση. Ο ηγεμόνας ζητά αμέσως να συναντήσει τον ξένο θαυματουργό που ήρθε από την Ιερουσαλήμ και επιτελεί θαύματα στο όνομα του Ιησού. Όταν ο Θαδδαίος εισέρχεται στα ανάκτορα, το πρόσωπό του λάμπει με ασυνήθιστο ουράνιο φως που μόνο ο Αύγαρος μπορεί να διακρίνει.

Ο ηγεμόνας συγκλονίζεται από το θέαμα, σηκώνεται από τον θρόνο του και προσκυνά μέχρι το έδαφος τον απεσταλμένο του Χριστού. Ο Απόστολος αρχίζει να κηρύσσει με δύναμη και χάρη το μυστήριο της σαρκώσεως του Λόγου και την οικονομία της σωτηρίας. Διδάσκει για το εκούσιο Πάθος, την τριήμερη Ταφή, την λαμπρή Ανάσταση και την ένδοξη Ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς. Ο Αύγαρος ομολογεί πλήρως την πίστη του στον Χριστό και ζητά να δεχθεί χωρίς αναβολή το άγιο μυστήριο του Βαπτίσματος.

Με την κατάδυση μέσα στην ιερή κολυμβήθρα καθαρίζεται οριστικά από κάθε ίχνος λέπρας στο σώμα και ψυχή του ταυτόχρονα. Μαζί του βαπτίζονται όλοι όσοι ζουν στο παλάτι και πολλοί ευγενείς της αυλής, καθώς και πολλοί κάτοικοι της πόλεως. Την επόμενη ημέρα ο Θαδδαίος συγκεντρώνει ολόκληρο τον λαό της Έδεσσας σε μεγάλη σύναξη μέσα στην κεντρική πλατεία της πόλεως. Στέκεται σε υψηλό τόπο και κηρύσσει για τον έναν αληθινό Θεό, Δημιουργό των ουρανών και της γης και κάθε δημιουργήματος.

Διηγείται με θέρμη τη σάρκωση, τα θαύματα, την σταυρική θυσία και την τελική νίκη πάνω στον θάνατο και τον άδη. Ομιλεί επίσης για την αιώνια αμοιβή των δικαίων στους ουρανούς και τις ατελείωτες κολάσεις των αμετανόητων στον άδη. Ο λαός πιστεύει στα λόγια του, βλέποντας τα θαύματα και την πλήρη ίαση του ίδιου του ηγεμόνα από την επώδυνη λέπρα. Όλοι αναφωνούν δόξα στον Κύριο και ζητούν να δεχθούν το άγιο Βάπτισμα από τα ίδια τα χέρια του φλογερού Αποστόλου.

Η Έδεσσα γίνεται έτσι η πρώτη χριστιανική πόλη που φωτίζεται ολόκληρη με το λαμπρό φως του Ευαγγελίου του Χριστού. Ο Θαδδαίος ανεγείρει εκκλησίες, χειροτονεί πρεσβυτέρους με την επίθεση των αποστολικών χειρών και οργανώνει σταθερά την τοπική Εκκλησία της Συρίας. Ο Αύγαρος επιθυμεί να ευχαριστήσει τον Απόστολο και του προσφέρει πολύ χρυσάφι ως δώρο για τη θαυμαστή θεραπεία του. Όμως ο άγιος αρνείται με ταπείνωση, λέγοντας ότι εφόσον άφησαν τα δικά τους, δεν επιθυμούν τίποτε ξένο από κανέναν.

Αναχωρεί κατόπιν για τη Μεσοποταμία και διδάσκει σε πολλές πόλεις της Συρίας, ιδρύοντας Εκκλησίες παντού όπου τον δέχονται. Κηρύττει με ζήλο το Ευαγγέλιο, βαπτίζει πλήθος ειδωλολατρών και αναδεικνύει πιστούς ηγέτες της Εκκλησίας ανάμεσα στους νεοφώτιστους πιστούς. Τελικά φτάνει στη φοινικική Βηρυτό, όπου επίσης βαπτίζει πολυάριθμους κατοίκους της παράλιας πόλεως και ιδρύει νέα τοπική Εκκλησία. Εκεί παραδίδει ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο, αφού εκπληρώνει πιστά την εντολή του Σωτήρα για τον φωτισμό όλων των εθνών.

Αργότερα ο όσιος Αρτέμιος μεταφέρει το ιερό λείψανό του στην Κωνσταντινούπολη μαζί με το λείψανο του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου. Ο μεγάλος εκκλησιαστικός ιστορικός Νικηφόρος Κάλλιστος διακρίνει σαφώς τον Απόστολο των εβδομήκοντα από τον ομώνυμο Απόστολο των δώδεκα, ο οποίος ονομαζόταν και Λεββαίος. Ταις πρεσβείαις του αγίου ενδόξου Αποστόλου Θαδδαίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.