Στους χρόνους του φοβερού διωγμού του Διοκλητιανού και του Μαξιμιανού, όταν η Θράκη μετατρεπόταν σε αμμοθάλασσα αίματος και πίστεως, ξεπρόβαλε ένας ηρωικός χορός μαρτύρων που πότισε τη γη με τη θυσία του. Αυτοί οι γενναίοι αθλητές του Χριστού, οι Άγιοι Τριανταεπτά Μάρτυρες, προέρχονταν από διαφορετικούς τόπους και πόλεις της αυτοκρατορίας. Άλλοι ήταν από το Βυζάντιο, την ξακουστή πόλη του Βοσπόρου, και άλλοι από τη Φιλιππούπολη της Θράκης, τη σημερινή Πλόβντιφ της Βουλγαρίας. Όλοι μαζί συνελήφθησαν στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης από τον σκληρό έπαρχο Απελλιανό, που ήταν διορισμένος διώκτης των χριστιανών.
Επειδή ομολόγησαν με θάρρος και χωρίς δειλία την αληθινή πίστη τους στον Χριστό, ο έπαρχος εξανέστη και διέταξε την άμεση εξόντωσή τους. Στην αρχή τους έκοψαν με ξίφος τα πόδια και τα χέρια, σπαράσσοντας το σώμα τους με ανήκουστη ωμότητα. Έπειτα τους έριξαν ζωντανούς μέσα σε μεγάλο αναμμένο καμίνι, όπου ολοκλήρωσαν με νίκη τον δρόμο της μαρτυρικής τους ομολογίας. Η ευχάριστη οσμή της θυσίας τους ανέβηκε αμέσως στους ουρανούς ως θυμίαμα ευωδίας ενώπιον του Παντοκράτορος Θεού.
Τα φωτεινά πρόσωπά τους ακτινοβολούσαν εκπληκτικά τη χάρη που είχαν δεχθεί μέσα στη φωτιά της φοβερής δοκιμασίας. Ο επίσκοπος Ηρακλείας Φίλιππος ο Ιερομάρτυρας έλαβε επίσης μέρος στο μαρτύριο μαζί με τη συνοδεία αυτή των ανδρείων ομολογητών. Ο Παρισινός Κώδικας με αριθμό χίλια πεντακόσια ογδόντα επτά διέσωσε για εμάς τα ονόματα όλων αυτών των γενναίων μαρτύρων, για να μην ξεχαστούν ποτέ από την Εκκλησία. Από το Βυζάντιο κατάγονταν ο Σευήρος, ο Ωρίωνας, ο Αντιλίνος, ο Μολίας, ο Ευδαίμονας, ο Σιλουανός, ο Σαβίνος, ο Ευστάθιος, ο Στράτωνας και ο Βόσβας.
Όλοι αυτοί άφησαν τη βασιλεύουσα πόλη και προτίμησαν τη βασιλεία των ουρανών μέσα από τα φοβερά παθήματά τους. Από τη Φιλιππούπολη πάλι κατάγονταν ο Τιμόθεος, ο Παλμάτος, ο Μεστός, ο Νίκωνας, ο Δίφιλος, ο Δομετιανός, ο Μάξιμος, ο Νεόφυτος, ο Βίκτωρας και ο Ρίνος. Μαζί τους έδωσαν την ομολογία και ο Σατορνίνος, ο Επαφρόδιτος, ο Κερκάς, ο Γάιος, ο Ζωτικός, ο Κρονίονας, ο Ανθάνας, ο Εύρος, ο Ζωΐλος και ο Τύραννος. Συγκαταλέγονται ακόμη ο Αγαθός, ο Πανσθένης, ο Αχιλλέας, ο Πανθήριος, ο Χρύσανθος, ο Αθηνόδωρος, ο Παντολέοντας, ο Θεοσεβής, ο Γενέθλιος και ο γενναίος Μέμνονας ο Κεντυρίων.
Όταν ο τοπικός ηγεμόνας έμαθε ότι ο Άγιος Σέβηρος είχε φέρει στον Χριστό τον κεντυρίωνα Μέμνονα, διέταξε αμέσως να μαρτυρήσουν όλοι μαζί. Έκοψαν τότε από την πλάτη του Μέμνονα τρεις λωρίδες δέρματος, ενώ τον Σέβηρο τον έσχισαν με σιδερένια αγκίστρια. Τέλος τους τύφλωσαν και τους έριξαν στην κάμινο μαζί με τους υπόλοιπους αδελφούς τους εν Χριστώ. Ο Πατμιακός Κώδικας με αριθμό διακόσια εξήντα έξι διασώζει επίσης παρόμοιο κατάλογο, αλλά αναφέρει τη μνήμη τους στις είκοσι τέσσερις Αυγούστου με ορισμένες μικρές διαφορές στα ονόματα.
Σύμφωνα με αυτόν, οι μάρτυρες ήταν συνολικά τριάντα τρεις και υπέφεραν επί των βασιλέων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού. Οι ονοματικές διαφορές οφείλονται κυρίως σε αλλοιώσεις της παράδοσης μέσα στους αιώνες και σε γλωσσικές παραλλαγές. Από το Βυζάντιο αναφέρει τον Ρίωνα, τον Ανειτυλλιανό, τον Σαβίνο, τον Ευστάθιο, τον Στρατίωνα και τον Βόσβα ως κατοίκους της πρωτεύουσας. Από τη Θράκη πάλι μνημονεύει τον Τιμόθεο, τον Παλμάτιο, τον Μεστό, τον Νικώνα, τον Δίφιλο, τον Δομέτιο, τον Μάξιμο, τον Νεόφυτο, τον Βίκτωρα και τον Βίνο.
Συγκαταλέγει ακόμη τον Σατορνίνο, τον Επαφροδίτη, τον Κέρκο, τον Γάιο, τον Ζωίλο, τον Τύραννο, τον Αγαθό, τον Παρθένο, τον Αχιλλέα και τον Πανθήριο. Προσθέτει επίσης τον Χρύσανθο, τον Αθηνόδωρο, τον Παντολέοντα, τον Θεόσεβρο, τον Γενέθλιο και τον Ώρο ως μαρτυρήσαντες στους ίδιους διωγμούς. Όλοι αυτοί οι αθλητές της πίστεως έλαμψαν σαν ουράνια αστέρια στον στερέωμα της Εκκλησίας, χαρίζοντας τη ζωή τους στον Νυμφίο Χριστό. Ο σύνδεσμός τους με τους Αγίους Σέβηρο και Μέμνονα παραμένει αδιάσπαστος, καθώς όλοι μαρτύρησαν την ίδια ημέρα ενώπιον του Κυρίου.
Ταις πρεσβείαις των αγίων ενδόξων τριανταεπτά μαρτύρων της Θράκης, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.