Στα ταραγμένα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, όταν το αίμα των μαρτύρων ποτίζε την Ανατολή, ένας ταπεινός γιατρός γύριζε από πόλη σε πόλη και θεράπευε σώματα και ψυχές. Ο άγιος Διομήδης γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας και σπούδασε από νεαρή ηλικία την ιατρική επιστήμη με ζήλο και επιμέλεια. Η επιστημονική του γνώση δεν τον έκανε υπερήφανο, αλλά διατήρησε ακέραιη την ευσέβεια στην οποία τον ανέθρεψαν οι γονείς του. Όπως ο Κύριος, ο Ιατρός των σωμάτων και των ψυχών, μιλούσε στους ανθρώπους για τη βασιλεία του Θεού και γιάτρευε όσους είχαν ανάγκη θεραπείας.

Έτσι και ο Διομήδης, μιμούμενος τον Κύριο και Θεό του, ασκούσε αφιλοκερδώς και φιλάνθρωπα το ιατρικό του επάγγελμα σε όσους τον χρειάζονταν. Συγχρόνως όμως με τη θεραπεία των σωμάτων ο Διομήδης κήρυττε με θέρμη στους ασθενείς τη σωτηριώδη αλήθεια του Ευαγγελίου. Με τον λόγο και το παράδειγμά του βοήθησε πολλές ψυχές να βρουν τον δρόμο και να οδηγηθούν στον Σωτήρα Χριστό. Η ζωή του ήταν μία σιωπηλή ομολογία πίστεως, ένα ζωντανό κήρυγμα ευσπλαχνίας μέσα σε χρόνια σκληρά και δύσκολα.

Δεν ζητούσε ποτέ αμοιβή από τους αρρώστους, αλλά αρκούνταν στην ευχαρίστησή τους και στη δοξολογία του Θεού. Με τα φάρμακα της επιστήμης μαζί με τη φλόγα του κηρύγματος ο Διομήδης ένωνε δύο διακονίες σε μία θεάρεστη πορεία. Ο θείος ζήλος έφερε τον Διομήδη μέχρι τη Νίκαια της Βιθυνίας, αρκετά μακριά από την πατρίδα του την Ταρσό. Εκεί θεράπευε τους ασθενείς με αφοσίωση και ταυτόχρονα δίδασκε και καλλιεργούσε την πίστη στις ψυχές που τον πλησίαζαν.

Όταν όμως άρχισε ο σκληρός διωγμός του Διοκλητιανού κατά των χριστιανών, η θεοκίνητη δραστηριότητα του Διομήδη καταγγέλθηκε στον ίδιο τον αυτοκράτορα. Τότε εκείνος διέταξε αμέσως να συλληφθεί ο πιστός θεράπων του Χριστού και να οδηγηθεί ενώπιόν του. Όμως πριν προλάβουν οι στρατιώτες να τον συλλάβουν, ο ίδιος ο Θεός τον κάλεσε κοντά του και οι απεσταλμένοι τον βρήκαν ήδη νεκρό. Έτσι νεκρό όπως ήταν τον αποκεφάλισαν για να αποδείξουν στον αυτοκράτορα την εκτέλεση της εντολής που είχαν λάβει.

Μόλις όμως απέκοψαν την τιμία κεφαλή, οι στρατιώτες έχασαν αμέσως το φως των ματιών τους και τυφλώθηκαν παραδόξως. Χρειάστηκε να τους οδηγήσουν άλλοι μέχρι τον αυτοκράτορα, ενώ μετέφεραν την κομμένη κεφαλή στα χέρια τους. Όταν ο Διοκλητιανός είδε την κεφαλή και τους τυφλωμένους στρατιώτες, διέταξε να τη μεταφέρουν πίσω και να την ενώσουν με το σώμα. Μόλις την ακούμπησαν στη θέση της, οι στρατιώτες είδαν αμέσως πάλι και πίστεψαν στον Κύριο Ιησού Χριστό.

Η Εκκλησία τιμά τον άγιο Διομήδη ως ανάργυρο ιατρό και τον μνημονεύει στο ιερό μυστήριο του αγίου ευχελαίου. Ταις πρεσβείαις του αγίου Διομήδους του αναργύρου ιατρού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.