Άγιος Απόστολος ο Νέος ο εκ Πηλίου

Στις πλαγιές του Πηλίου, εκεί που το βυζαντινό αεράκι ψιθυρίζει στα κυπαρίσσια του Αγίου Λαυρεντίου, γεννήθηκε ένα παιδί που έμελλε να γίνει νεομάρτυρας του Χριστού. Ο άγιος Απόστολος ο Νέος γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου το έτος χίλια εξακόσια εξήντα επτά. Ο πατέρας του ονομαζόταν Κώστας Σταματίου και η μητέρα του Μέλω, και έζησαν με ευσέβεια και ταπεινό βίο. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε χρόνων έμεινε ορφανός και αναγκάστηκε να αναζητήσει το ψωμί του μακριά από τον τόπο του.

Έτσι το έτος χίλια εξακόσια ογδόντα δύο πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόταν σε ένα μικρό καπηλειό για να ζήσει. Ενώ ο άγιος είχε ήδη τέσσερα χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, συνέβη το εξής γεγονός στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Οι κάτοικοι του Αγίου Λαυρεντίου και της ευρύτερης περιοχής καταπιέζονταν σκληρά από τη βαριά και άδικη φορολογία των οθωμανών. Αποφάσισαν λοιπόν να προσφύγουν στους επιτρόπους του Σουλτάνου, ο οποίος όριζε τα συγκεκριμένα χωριά του Πηλίου.

Πράγματι, οι επίτροποι επέτυχαν μείωση της φορολογίας και επέστρεψαν στα χωριά τους με τα σχετικά έγγραφα στα χέρια. Ο τοπικός Βοεβόδας όμως όχι μόνο δεν αναγνώρισε τα έγγραφα των επιτρόπων, αλλά τα απέρριψε ως πλαστά με μεγάλη αυθαιρεσία. Αντί να σεβαστεί την αυτοκρατορική εντολή, σχεδίαζε με σκληρότητα να εκδικηθεί τους τολμηρούς απεσταλμένους των χωριών. Συνέλαβε μάλιστα τρεις από την επιτροπή των κατοίκων, που είχαν ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη, και τους έδεσε σαν να ήταν κακούργοι.

Τους πήγε ο ίδιος στην Πόλη και ενήργησε να φυλακιστούν ως ένοχοι εσχάτης προδοσίας προς το οθωμανικό κράτος. Όταν το έμαθαν αυτό οι συμπατριώτες τους, έστειλαν αμέσως άλλη επιτροπή στην Πόλη, με σκοπό να απευθυνθούν στην ίδια τη βασιλομήτορα. Καθώς όμως δεν γνώριζαν πώς και πού να απευθυνθούν, ο νεαρός Απόστολος προθυμοποιήθηκε με ευγένεια να τους βοηθήσει στο διάβημά τους. Γνώριζε άλλωστε καλά και την τουρκική γλώσσα και πήρε ο ίδιος την αναφορά στα χέρια του προσωπικά.

Την παρέδωσε σε ανώτατο αξιωματούχο του Σουλτάνου, ελπίζοντας πως θα έβρισκαν επιτέλους δικαιοσύνη οι ταλαιπωρημένοι συμπατριώτες του. Εκείνος όμως είχε δεχθεί ήδη τις διαβολές του Βοεβόδα του Πηλίου και αντέδρασε εξαγριωμένα κατά του νεαρού νέου. Διέταξε αμέσως να συλληφθεί ο νεαρός Απόστολος και να παραδοθεί ξανά στον Βοεβόδα, για να τιμωρηθεί παραδειγματικά για την αυθάδειά του. Ο Βοεβόδας με τη σειρά του διέταξε να τον δέσουν με χοντρές αλυσίδες και του ζήτησε χαράτσι τεσσάρων ολόκληρων ετών.

Επειδή όμως φοβόταν μήπως προσφύγουν οι υπόλοιποι της επιτροπής στην ίδια τη βασιλομήτορα, σκεφτόταν τελικά να τους απελευθερώσει όλους. Κάποιος όμως συμπατριώτης του αγίου, ένας ζηλότυπος γέρος, από φθόνο μήπως ένα ασήμαντο παιδί θεωρηθεί ευεργέτης του τόπου, τον συκοφάντησε σκληρά. Είπε ότι ο Απόστολος υποκίνησε ολόκληρη την υπόθεση και ότι, αν τον ελευθέρωναν, σίγουρα θα κατήγγειλε τον Βοεβόδα στη βασιλομήτορα. Έτσι ο Βοεβόδας διέταξε να τον βασανίσουν σκληρά μέχρι θανάτου χωρίς πλέον έλεος ή οικτιρμοσύνη για τη νεαρή ηλικία του.

Ενώ ο άγιος βασανιζόταν άσπλαχνα, κάποια μέρα κατάφερε να ελευθερώσει το ένα του πόδι και να επιχειρήσει να δραπετεύσει αργοπατώντας. Τον αντιλήφθηκαν όμως από τον θόρυβο των αλυσίδων του, τον συνέλαβαν ξανά αμέσως και τον επανέφεραν στη φυλακή. Ο Βοεβόδας ήρθε τότε ο ίδιος προσωπικά και άρχισε να τον χτυπά με ένα μεγάλο και βαρύ τσεκούρι. Ο άγιος του είπε με παράπονο: «τι με χτυπάς με τόση σκληροκαρδία και δεν γνωρίζεις ότι είμαι από σένα και από τους υπηρέτες σου καλύτερος;» Αυτή η φράση θεωρήθηκε από τους εχθρούς του ως δήθεν ομολογία πίστεως στο ισλάμ, δηλαδή ότι θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο μουσουλμάνο.

Ο Βοεβόδας διέταξε αμέσως να περιτμηθεί ο νεαρός Απόστολος, ώστε να θεωρηθεί επισήμως αλλόθρησκος και ένας από τους ίδιους. Ο άγιος όμως αντιστεκόταν γενναία, λέγοντας ότι είναι χριστιανός και δεν αρνείται με κανέναν τρόπο την αγία πίστη του. Τον βασάνισαν τότε σκληρά και τον έκλεισαν στη φυλακή των κακούργων, για να κάμψουν την αντίσταση της ψυχής του. Κατόπιν τον οδήγησαν στον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη των μουσουλμάνων και στους άλλους αξιωματούχους της οθωμανικής διοίκησης.

Άρχισαν τότε με κολακείες και υποσχέσεις για αξιώματα, πλούτη και τιμές την έντονη προσπάθεια του εξισλαμισμού του. Επειδή ο άγιος έμενε σταθερός στην πίστη του, τον οδήγησαν τελικά στον βεζύρη, ο οποίος με τη σειρά του προσπάθησε με ακόμη μεγαλύτερες υποσχέσεις. Ο άγιος δεν πρόσεχε καν τα λόγια τους, αλλά τους έλεγε να μην αργοπορούν και να μη χάνουν τον καιρό τους μάταια. Όποιον θάνατο, είπε, και αν μου δώσετε θα τον δεχθώ προθυμότατα για χάρη του Χριστού μου, του γλυκύτατου Σωτήρα μου.

Μη μπορώντας να τον ανεχθούν άλλο, διέταξε ο βεζύρης τον άμεσο αποκεφαλισμό του γενναίου νεαρού μάρτυρα. Αφού τον βασάνισαν όλη τη νύχτα, πριν ξημερώσει τον οδήγησαν στον τόπο της τελικής εκτέλεσης μέσα στην Πόλη. Στην πύλη του Γενί τζαμιού προς τον Κεράτιο ο άγιος γονάτισε και περίμενε με γαλήνη τον δήμιο της σφαγής. Ο δήμιος τον χτύπησε τρεις φορές στον λαιμό με το ξίφος και έπειτα τον αποκεφάλισε με βαρβαρότητα. Ήταν τότε μόλις δεκαεννέα ετών, στο άνθος της νεότητάς του, με ψυχή φωτεινή και καρδιά καθαρή.

Ένα αστέρι από τον ουρανό κατέβηκε και στάθηκε σχηματίζοντας σταυρό πάνω από το άγιο λείψανο του μάρτυρος. Έριξαν τελικά το σώμα του στη θάλασσα και την αγία κεφαλή κατέθεσαν στον ναό του Αγίου Δημητρίου στα Ταταύλα. Ταις πρεσβείαις του αγίου νεομάρτυρος Αποστόλου του Νέου του εκ Πηλίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.