Στη νότια Κέρκυρα, στη γραφική περιοχή της Λευκίμμης, ορθώνεται σιωπηλός και αξιοπρεπής ο Ιερός Ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου Κυράς των Αγγέλων. Ο επισκέπτης πλησιάζει με δέος αυτό το ιερό κτίσμα και αισθάνεται να αναπνέει την ίδια την ιστορία του τόπου. Η Ιερά Μονή κτίστηκε το έτος χίλια εξακόσια ενενήντα έξι, από την αρχοντική και ευσεβή οικογένεια του Βαρλαάμ Καποδίστρια. Στη συνέχεια, εκτός από τον κεντρικό ιερό ναό, ανεγέρθηκαν στον περιβάλλοντα χώρο και διάφορα άλλα προσκείμενα οικήματα.

Σε αυτά τα οικήματα βρήκαν ανακούφιση και προσφέρθηκε ζεστή φιλοξενία σε πολλούς άρρωστους και απελπισμένους ανθρώπους. Η εποχή εκείνη πλήγηκε σκληρά από την αρρώστια της πανώλης, που υπήρξε πραγματική μάστιγα για ολόκληρους πληθυσμούς. Έτσι η Μονή έγινε νοσοκομείο της ψυχής και του σώματος, ανοιχτή σε όσους ζητούσαν καταφύγιο μέσα στις πιο δύσκολες ώρες. Αργότερα, όταν η Κέρκυρα βρισκόταν υπό την Αγγλική Κατοχή, οι Άγγλοι κατακτητές διέταξαν να καούν όλα τα οικήματα της Κυράς.

Ευτυχώς όμως, χάρη στην προστασία της Παναγίας, ο κυρίως ιερός ναός σώθηκε από εκείνη τη γενική καταστροφή. Συνεπεία της κατάστασης όμως, ο ναός άρχισε να ερειπώνει σταδιακά, ενώ ολόκληρη η γύρω περιοχή έγινε εντελώς αδιάβατη και εγκαταλελειμμένη. Η σιωπή του εγκατάλειμμενου τόπου διαρκούσε πολλές δεκαετίες, ενώ ο ιερός χώρος αναζητούσε νέα φωνή προσευχής για να αναβιώσει. Η Θεία Πρόνοια του Θεού όμως δεν θα άφηνε ποτέ την Εκκλησία να καταρρεύσει αδιάφορα στο πέρασμα του ανελέητου χρόνου.

Θα έστελνε, όπως αναφέρει η ζωντανή παράδοση, με θαυματουργικό και ανεξήγητο τρόπο, μία αξιοπρόσεκτη γυναικεία μορφή στην ερειπωμένη Μονή. Επρόκειτο για την ευλαβή Αναστασία Βλάχου, που έμελλε να ανακαινίσει και να δώσει νέα πνοή ζωής στον ξεχασμένο ναό. Το χίλια εννιακόσια τριάντα τρία, με τη σαφή σκέψη ότι έπρεπε να αναστηλώσει την παραμελημένη εκκλησία της Παναγίας, η Αναστασία πήρε μεγάλη απόφαση. Έφυγε με τόλμη από το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Μελικίων Λευκίμμης, όπου ζούσε προηγουμένως ως ταπεινή και ασκητική μοναχή.

Εγκαταστάθηκε εκεί ολομόναχη μέσα στον ερειπωμένο ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου, με μοναδικό σύντροφο την πίστη της στην Παναγία. Πράγματι, κατόρθωσε μέσα σε μόλις δύο χρόνια από την έλευσή της, να ανοικοδομήσει και να επαναλειτουργήσει την εκκλησία. Η αναβίωσή της επιτεύχθηκε επίσημα το έτος χίλια εννιακόσια τριάντα πέντε, με δάκρυα χαράς από όλους τους πιστούς της περιοχής. Στο Μοναστήρι η γερόντισσα Αναστασία έμεινε για είκοσι ολόκληρα χρόνια ζώντας μόνη της, μέσα σε αυστηρή και αδιάκοπη άσκηση.

Από το έτος χίλια εννιακόσια πενήντα πέντε αρχίζει σταδιακά το Μοναστήρι να επανδρώνεται με νέες, νεαρές μοναχές, οι οποίες ακολουθούν την πορεία της γερόντισσας. Βασική επιδίωξη της γερόντισσας Αναστασίας ήταν να καταστήσει γνωστό σε όλους το ξεχασμένο και παραμελημένο Μοναστήρι της Υπεραγίας Θεοτόκου Κυράς. Ονειρευόταν να το δει να γίνεται μια ολοκληρωμένη Μονή, με πνευματική λάμψη και πραγματική πνευματική ακτινοβολία σε ολόκληρη την Κέρκυρα. Η γερόντισσα Αναστασία κοιμήθηκε εν Κυρίω στις είκοσι δύο Σεπτεμβρίου του έτους χίλια εννιακόσια εβδομήντα εννέα, σε ηλικία εξήντα εννέα ετών.

Άφησε πίσω της ένα ζωντανό μνημείο της πίστης και της αυταπάρνησής της, αναγεννημένο μέσα από τα ερείπια του χρόνου. Το έτος χίλια εννιακόσια εξήντα πέντε η Μονή αριθμούσε επτά μοναχές, σε μια εποχή πραγματικής ανθίσεως της αδελφότητας. Σήμερα η αδελφότητα έχει μειωθεί δραματικά και διατηρείται μόνον με δύο εναπομείνασες μοναχές, που συνεχίζουν με πίστη την ασκητική παράδοση. Το έτος χίλια εννιακόσια ενενήντα ένα η Ιερά Μονή αναγνωρίσθηκε επισήμως με ειδικό Προεδρικό Διάταγμα της Ελληνικής Πολιτείας.

Η αναγνώριση αυτή έδωσε νέα νομική και θεσμική υπόσταση στον τόπο, ενισχύοντας τη συνέχεια του πνευματικού του έργου στην ευρύτερη περιοχή. Έτσι η Παναγία η Κυρά των Αγγέλων συνεχίζει να ευλογεί την Κέρκυρα και τους πιστούς της από τη Λευκίμμη. Οι πιστοί προσέρχονται με ευλάβεια στη σεπτή εικόνα και ψιθυρίζουν, ταις πρεσβείαις της υπεραγίας Θεοτόκου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.