Η Κοίμηση της Παναγίας και η Μετάστασή της στους Ουρανούς

Τρεις μέρες πριν την κοίμησή της, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάστηκε στην Παναγία πάνω στο Όρος των Ελαιών και της παρέδωσε ένα κλαδί φοίνικα από τον Παράδεισο. Της ανήγγειλε πως ο Υιός της την καλούσε κοντά Του, για να συναντήσει επιτέλους το πρόσωπο του Κυρίου μετά από χρόνια προσμονής. Η Θεοτόκος υποδέχτηκε το μήνυμα με βαθιά πνευματική χαρά και έσπευσε να προσευχηθεί στην κορυφή του βουνού, όπως συνήθιζε. Εκεί συνέβη ένα παράξενο θαύμα, καθώς τα ελαιόδεντρα του τόπου έκλιναν τους κλώνους τους και τιμούσαν τη Μητέρα όλου του κόσμου.

Όταν επέστρεψε στο σπίτι του Ιωάννη του Θεολόγου στη Σιών, όλα τα δωμάτια φωτίστηκαν από ουράνια λάμψη και ευωδίασαν ολόκληρα. Η Παναγία κάλεσε τους συγγενείς και τους γείτονες, ετοίμασε η ίδια το νεκρικό κρεβάτι της και έδωσε εντολές για όσα χρειάζονταν στην ταφή. Φανέρωσε σε όλους πως πλησίαζε η ώρα της και έδειξε για απόδειξη τον φοίνικα της νίκης που της είχε φέρει ο άγγελος. Οι γυναίκες ξέσπασαν σε δάκρυα και την παρακαλούσαν να μην τις αφήσει ορφανές μέσα στον κόσμο.

Η Παρθένος τις παρηγόρησε με αγάπη και τους υποσχέθηκε πως από τους ουρανούς θα μεσιτεύει για όλους τους πιστούς. Χάρισε στις δύο φτωχές χήρες που τη φρόντιζαν τα μοναδικά της ενδύματα, σύμφωνα με την επιθυμία που είχε. Ξαφνικά ακούστηκε βροντερός θόρυβος και νεφέλες περικύκλωσαν το σπίτι, καθώς το Άγιο Πνεύμα συγκέντρωνε τους Αποστόλους από τα πέρατα της οικουμένης. Όλοι έφτασαν θαυματουργικά, μαζί με τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, τον Ιερόθεο και τον Τιμόθεο, για να αποχαιρετήσουν τη Μητέρα του Κυρίου.

Με δάκρυα στα μάτια χαιρέτησαν την Παναγία και άκουσαν από τα ίδια της τα χείλη τα μηνύματα της επικείμενης μεταστάσεως. Έφτασε και ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος έπεσε στα γόνατά της και την ευλόγησε ως Μητέρα της Ζωής και αρχή του κηρύγματός του. Στις εννιά το πρωί η Θεοτόκος ξάπλωσε στην κλίνη της και προσευχήθηκε θερμά για την ειρήνη ολόκληρου του κόσμου. Ευλόγησε τους Αποστόλους και τους ιεράρχες που τη συνόδευαν στις τελευταίες αυτές ώρες της επίγειας ζωής της.

Τότε φάνηκε άρρητο φως που σκέπασε το δωμάτιο, καθώς κατέβαινε ο Χριστός με πλήθη αγγέλων, αρχαγγέλων, προφητών και δικαίων ψυχών. Η Παναγία, βλέποντας τον Υιό της, αναφώνησε με χαρά τα λόγια της ωδής της και παρέδωσε χωρίς πόνο την πεντακάθαρη ψυχή της στα χέρια Του. Ο θάνατός της έμοιαζε με γλυκό ύπνο, χωρίς αγωνία και χωρίς καμία ταραχή, όπως είχε υπάρξει και η γέννηση του Κυρίου. Οι άγγελοι ξέσπασαν σε ύμνους χαράς, και ο Πέτρος άρχισε τον επικήδειο ψαλμό, ενώ ο Ιωάννης κρατούσε μπροστά τον φοίνικα της δόξας.

Ο αέρας ολόκληρος γέμισε ουράνια μελωδία, και η γη αγιάστηκε με τη διέλευση του ιερού σώματος προς τον τάφο της Γεθσημανή. Πολλοί άρρωστοι θεραπεύτηκαν μόλις άγγιξαν την κλίνη, και τυφλοί ανέκτησαν το φως τους κατά την πομπή. Οι αρχιερείς των Ιουδαίων δεν άντεξαν την τιμή που αποδιδόταν στη Μητέρα του Ιησού και έστειλαν ανθρώπους να ανατρέψουν την πομπή. Ο Θεός όμως τους τύφλωσε όλους, και ένας ιερέας που τόλμησε να αγγίξει την κλίνη έχασε αμέσως τα δύο του χέρια από αόρατο άγγελο.

Ο ιερέας αυτός, ο Ιεφονίας, μετανόησε αμέσως και ζήτησε έλεος από τους Αποστόλους με δάκρυα ειλικρινούς πίστεως. Ο Πέτρος τού ζήτησε να ομολογήσει τον Χριστό ως αληθινό Μεσσία, και μόλις το έκανε, τα χέρια του κόλλησαν ξανά στη θέση τους. Ο Ιεφονίας ακούμπησε τότε τον φοίνικα στα μάτια των τυφλωμένων συντρόφων του και τους θεράπευσε από τη σωματική και πνευματική τύφλωση. Οι Απόστολοι ενταφίασαν το ιερό σώμα στον κήπο της Γεθσημανή και έμειναν εκεί τρεις μέρες ψάλλοντας μαζί με αγγελικές χορωδίες.

Ο Απόστολος Θωμάς δεν βρισκόταν στην κηδεία, καθώς θεία οικονομία τον κράτησε μακριά για ανώτερο σκοπό. Όταν έφτασε καθυστερημένος, παρακάλεσε με δάκρυα να δει για τελευταία φορά το πρόσωπο της Παναγίας, και οι Απόστολοι αποφάσισαν να ανοίξουν τον τάφο. Όλοι έμειναν έκπληκτοι, γιατί το σώμα της Θεοτόκου δεν βρισκόταν πια εκεί, παρά μόνο τα νεκρικά σάβανα γεμάτα ευωδία. Κατάλαβαν τότε ότι η Μητέρα της Ζωής είχε αναστηθεί από τον Υιό της και είχε αναληφθεί σωματικά στους ουρανούς.

Ο θάνατός της έγινε αφετηρία νέας ζωής και βεβαίωση της κοινής αναστάσεως όλων των πιστών. Το ίδιο βράδυ οι Απόστολοι μαζεύτηκαν για κοινό δείπνο και άφησαν, όπως συνήθιζαν, μια θέση κενή στη μνήμη του Χριστού. Όταν ύψωσαν το μέρος του άρτου που προοριζόταν για τον Κύριο, άκουσαν από ψηλά τη φωνή της Παναγίας να τους χαιρετά. Η Θεοτόκος τους υποσχέθηκε ότι θα είναι μαζί τους έως τη συντέλεια του κόσμου, και εκείνοι αναφώνησαν με χαρά την επίκληση της βοηθείας της.

Από εκείνη τη στιγμή καθιερώθηκε στα μοναστήρια η τελετή της υψώσεως της Παναγίας μετά το γεύμα, που τιμά τη συνεχή παρουσία της Μητέρας του Θεού. Η ζώνη της και τα ιερά της ενδύματα, που διασώθηκαν με ευλάβεια και διανεμήθηκαν σε όλη την οικουμένη, έχουν κάνει αναρίθμητα θαύματα μέχρι τις μέρες μας. Οι εικόνες της σε κάθε γωνιά της γης χαρίζουν σημεία και θεραπείες σε όσους τις πλησιάζουν με πίστη. Το σώμα της δεν παραδόθηκε στη φθορά της γης, αλλά υψώθηκε με δόξα στα ουράνια ως αρχή της δικής μας μελλοντικής ζωής.

Ο τάφος της Γεθσημανή φανερώθηκε ως νυφικός θάλαμος, όπου τελέστηκε ο γάμος της αφθαρσίας με την ανθρώπινη φύση. Έτσι η Παναγία έγινε για όλους τους πιστούς αδιάλειπτη μεσίτρια, ακοίμητη πρέσβειρα και θερμή προστάτιδα ενώπιον του Υιού της και Θεού μας.