Άγιοι Γερόντιος και οι σύν αυτώ της Μονής Ντάβιτ Γκαρέτζι

Στις απέραντες ερημικές πλαγιές της Γεωργίας, εκεί όπου η σκόνη και ο άνεμος ψιθυρίζουν προσευχές αιώνων, βρισκόταν η ξακουστή έρημος του Ντάβιτ Γκαρέτζι. Εκεί, μέσα σε σκαμμένα στους βράχους κελιά και κατανυκτικούς ναούς, ζούσε σιωπηλά ένα ποίμνιο μοναχών που είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στον Χριστό. Όμως κατά τη διάρκεια του δέκατου ογδόου και του δέκατου ενάτου αιώνα, η ασκητική αυτή πολιτεία δοκιμάστηκε σκληρά από τη βία και την ασέβεια. Οι ορεινοί κάτοικοι του Νταγκεστάν επιδίδονταν αδιάκοπα σε καταστροφικές επιδρομές κατά της ερήμου του Ντάβιτ Γκαρέτζι.

Εισέβαλλαν στα μοναστήρια, λεηλατούσαν τους ναούς, έκλεβαν τα ιερά σκεύη και βασάνιζαν πολλούς από τους ταπεινούς μοναχούς που εργάζονταν εκεί. Πολλούς από τους αδελφούς της αδελφότητας τους θανάτωσαν με φρικτούς τρόπους κατά την περίοδο των πολλαπλών εκείνων εφόδων. Το καλοκαίρι του ετους χιλίων οκτακοσίων πενήντα ένα, στρατός Νταγκεστανών εισέβαλε ξανά με σφοδρότητα στην έρημο. Λεηλάτησε με αγριότητα τη Λαύρα του Ντάβιτ Γκαρέτζι και πήρε μαζί του πολλούς ιερούς θησαυρούς και τα βιβλία του μοναστηριού.

Έπειτα συνέλαβαν αιχμαλώτους πολλούς από τους μοναχούς της αδελφότητας και επέλεξαν να βασανίσουν τους πιο ευσεβείς ανάμεσά τους. Οι ταπεινοί ασκητές υπέμειναν τα μαρτύρια με σταθερότητα και ομολόγησαν τον Χριστό μέχρι την έσχατη πνοή της ζωής τους. Πρώτα οι άπιστοι μαχαίρωσαν θανάσιμα τον ιεροδιάκονο Ωτάρη και έπειτα αποκεφάλισαν με ξίφος τον ιερομόναχο Γερόντιο μέσα στο ίδιο το μοναστήρι. Οι ασεβείς επιτέθηκαν στον ιερομόναχο Σεραπίωνα και τον χτύπησαν αλύπητα με τα ξίφη τους, μέχρι να παραδώσει το μαρτυρικό του πνεύμα.

Ο μοναχός Γερμανός μαχαιρώθηκε πρώτα στην κοιλιά και κατόπιν αποκεφαλίστηκε, ομολογώντας τον Χριστό μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του. Ο μοναχός Βεσσαρίων δέχτηκε το μαρτυρικό τέλος με αποκεφαλισμό, χωρίς να δείξει τον παραμικρό φόβο μπροστά στους θανάσιμους κινδύνους. Ο δεκαοκτάχρονος Συμεών προσπάθησε να φύγει με τα πόδια από το μοναστήρι, για να γλιτώσει από τα χέρια των άγριων επιδρομέων. Όμως οι Νταγκεστανοί τον σημάδεψαν με τόξα και βέλη, τον τραυμάτισαν στη φυγή του και τέλος τον έπιασαν και τον αποκεφάλισαν.

Ο μοναχός Μιχαήλ, που ξεχώριζε ανάμεσα στους αδελφούς για την ασύγκριτη ταπείνωση και τη βαθιά σιωπή του, υποβλήθηκε στα πιο σκληρά βασανιστήρια. Μετά το μαρτυρικό τέλος των αγίων αυτών ανδρών, τα ιερά σώματα τους φωτίστηκαν θαυμαστά με ένα θεϊκό ουράνιο φως. Έτσι ο Κύριος δόξασε ενώπιον όλων τους πιστούς μάρτυρες, που έχυσαν το αίμα τους για την αγάπη του ονόματός του. Η μαρτυρία αυτή των αγίων πατέρων έγινε σύμβολο πίστεως και ανδρείας για όλο τον ορθόδοξο λαό της Γεωργίας.

Το μαρτυρικό κλίμα της Λαύρας έδωσε στους πιστούς νέο δυναμισμό και ζωντανή ελπίδα μέσα στις δύσκολες εκείνες ημέρες. Το μαρτύριο των αγίων πατέρων της μονής του Ντάβιτ Γκαρέτζι καταγράφηκε λεπτομερώς το χίλια οκτακόσια πενήντα τρία από τον ιερομόναχο Ισαάκ. Ο ίδιος ο ιερομόναχος Ισαάκ καταγόταν από τη μονή Γκαενάτι της Γεωργίας και ήταν αυτόπτης μάρτυρας της φοβερής τραγωδίας στο μοναστήρι. Έγραψε όσα είδαν τα μάτια του με τη δική του πένα, για να μη χαθεί η μνήμη των μαρτύρων από την Εκκλησία.

Ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε από τους ανελέητους επιδρομείς και οδηγήθηκε με βία και κακοπάθεια στις περιοχές του μακρινού Νταγκεστάν. Έζησε πολύ καιρό στην αιχμαλωσία, υπομένοντας με υπομονή τις στερήσεις και τη σκληρότητα των απίστων δυναστών του. Αργότερα ελευθερώθηκε από τα δεσμά μέσω της παρέμβασης του τσάρου της Ρωσίας, Νικολάου του Πρώτου, που μεσολάβησε γι' αυτόν. Έτσι η διήγηση του ιερομόναχου Ισαάκ σώθηκε και έφτασε μέχρι την Εκκλησία, διασώζοντας τα ονόματα και τα έργα των μαρτύρων.

Η μνήμη των αγίων Γεροντίου, Ωτάρη, Σεραπίωνα, Γερμανού, Βεσσαρίωνα, Συμεών και Μιχαήλ τιμάται με ευλάβεια από όλη την Εκκλησία. Στέκουν παράδειγμα ζωντανής πίστεως για τους χριστιανούς όλων των εποχών, και ιδιαίτερα για τους ορθόδοξους μοναχούς. Δείχνουν με τον θάνατό τους ότι η αληθινή αγάπη προς τον Χριστό δεν υποχωρεί ούτε στη φωτιά ούτε στο ξίφος. Η ερημική γη του Ντάβιτ Γκαρέτζι αγιάστηκε από το αίμα τους και έγινε για πάντα τόπος προσκυνήματος των πιστών.

Ταις πρεσβείαις των αγίων μαρτύρων της μονής Ντάβιτ Γκαρέτζι, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.