Μαρίνος και Αστέριος, οι μάρτυρες της Καισαρείας

Ένας Ρωμαίος συγκλητικός με πολυτελή ενδυμασία γονάτισε στο χώμα για να τυλίξει το αιμόφυρτο σώμα ενός αποκεφαλισμένου στρατιώτη. Λίγο αργότερα, το ίδιο ξίφος που χτύπησε τον στρατιώτη θα έκοβε και τον δικό του λαιμό μπροστά στο πλήθος. Οι δύο άνδρες έζησαν στα χρόνια των ειδωλολατρών αυτοκρατόρων Βαλεριανού και Γαλλιηνού, όταν η Εκκλησία του Χριστού δοκιμαζόταν από σκληρούς διωγμούς. Ο Αστέριος ήταν άρχοντας στη Ρώμη, άνθρωπος ευγενικός, πλούσιος και αγαπητός στους αυτοκράτορες.

Παρά τη θέση του, δεν έκρυβε ποτέ την πίστη του στον Κύριο Ιησού Χριστό. Φύλαγε την ευσέβειά του με ακρίβεια και ζούσε φανερά ως χριστιανός μέσα σε έναν κόσμο εχθρικό. Τα ταξίδια του τον οδήγησαν κάποτε στα μέρη της Παλαιστίνης, εκεί όπου ο Ιορδάνης ποταμός παίρνει την αρχή του. Έφτασε στην Καισάρεια του Φιλίππου, την πόλη που οι Φοίνικες ονόμαζαν Πανεάδα. Εκεί κατοικούσε πλήθος ειδωλολατρών και τελούσαν κάθε χρόνο μια παράξενη γιορτή κοντά στην πηγή του βουνού Πανέα.

Η συνάντησή του με τα γεγονότα αυτά θα σημάδευε για πάντα την πορεία της ζωής του. Στη γιορτή εκείνη οι ειδωλολάτρες προσέφεραν θυσία σε ένα δαιμόνιο που κατοικούσε στον τόπο. Το δαιμόνιο άρπαζε αόρατα τη θυσία και την έκρυβε από τα μάτια των ανθρώπων, και ο τυφλωμένος λαός θαύμαζε αυτή την απάτη ως μεγάλο σημείο. Ο Αστέριος βρέθηκε παρών στην ασεβή τελετή και η καρδιά του πόνεσε για την πλάνη και την πνευματική τύφλωση του πλήθους. Σήκωσε τα μάτια και τα χέρια του στον ουρανό και προσευχήθηκε με θερμή πίστη στον Χριστό.

Ζήτησε από τον Κύριο να διώξει το δαιμόνιο που ξεγελούσε τους ανθρώπους και να φανερώσει την αλήθεια. Αμέσως η δύναμη του Θεού έδιωξε τον πονηρό από εκείνον τον τόπο και το ψεύτικο θαύμα έπαψε να συμβαίνει. Όλοι είδαν με τα ίδια τους τα μάτια τη θυσία να μένει φανερή και να μην εξαφανίζεται όπως πρώτα. Έτσι σταμάτησε και η γιορτή, γιατί οι ειδωλολάτρες δεν είχαν πια λόγο να μαζεύονται γύρω από την πηγή. Η πίστη και η προσευχή ενός ανθρώπου καθάρισαν έναν ολόκληρο τόπο από τη δαιμονική παρουσία.

Στην άλλη Καισάρεια, την Παλαιστινή, ζούσε ένας ευγενής στρατιωτικός ονόματι Μαρίνος, πλούσιος σε αγαθά έργα και ακόμα πλουσιότερος στην πίστη του Χριστού. Οι σύντροφοί του στο τάγμα τον πρότειναν για τη θέση του εκατοντάρχου, που είχε μείνει κενή μετά τον θάνατο του προηγουμένου. Όμως ένας άλλος στρατιώτης τον ζήλεψε και επιθύμησε για τον εαυτό του την ίδια θέση. Έτρεξε στον δικαστή Αχαιό και κατήγγειλε τον Μαρίνο ως χριστιανό, που αρνείται να θυσιάσει στους θεούς και στις εικόνες των αυτοκρατόρων.

Σύμφωνα με τους ρωμαϊκούς νόμους, τέτοιος άνθρωπος δεν μπορούσε να γίνει εκατόνταρχος του στρατού. Ο δικαστής κάλεσε αμέσως τον Μαρίνο και τον ρώτησε για την πίστη του ενώπιον όλων. Όταν άκουσε από τα χείλη του ότι είναι πράγματι χριστιανός, του έδωσε προθεσμία τριών ωρών για να σκεφτεί. Ο γενναίος στρατιώτης είχε μόνο δύο δρόμους μπροστά του εκείνη τη στιγμή. Ή θα πρόσφερε θυσία στα είδωλα και θα κρατούσε τη ζωή του, ή θα πέθαινε για την ομολογία του Χριστού.

Στις ώρες εκείνες ο επίσκοπος της Καισαρείας Φετέικος ήρθε κοντά στον ομολογητή και τον κράτησε από το χέρι. Τον οδήγησε στην εκκλησία, του μίλησε ψυχωφελή λόγια και μπήκε μαζί του μέσα στο άγιο θυσιαστήριο. Εκεί ο επίσκοπος έδειξε με το χέρι του το Άγιο Ευαγγέλιο και το στρατιωτικό ξίφος που κρεμόταν από τη ζώνη του Μαρίνου. Του ζήτησε να διαλέξει ανάμεσα στα δύο, ή το ξίφος του πρόσκαιρου επίγειου βασιλιά ή το βιβλίο του αιώνιου ουράνιου Βασιλιά.

Ο άγιος Μαρίνος άπλωσε το δεξί του χέρι και ασπάστηκε με φλογερή αγάπη το Ευαγγέλιο, δείχνοντας έτοιμος για τον θάνατο. Ο επίσκοπος ευλόγησε την απόφασή του και τον απέλυσε με τα λόγια «πήγαινε με ειρήνη». Όταν ο μάρτυρας έφτασε στο δικαστήριο, ο κήρυκας τον φώναζε ήδη με το όνομά του, γιατί οι τρεις ώρες είχαν περάσει. Μπήκε μέσα και ομολόγησε ακόμα πιο τολμηρά τον Χριστό, δοξάζοντας μεγαλόφωνα το όνομά Του και ελέγχοντας την ειδωλολατρική ασέβεια.

Ο δικαστής εξέδωσε αμέσως την καταδικαστική του απόφαση και ο στρατιώτης οδηγήθηκε έξω από την πόλη. Εκεί ο γενναίος Μαρίνος έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου μέσα από αποκεφαλισμό. Στο μαρτυρικό τέλος του βρέθηκε παρών ο άγιος Αστέριος, που με θεϊκή οικονομία είχε φτάσει εκείνες τις ημέρες στην πόλη. Μόλις είδε το άγιο σώμα να κείτεται στο χώμα, έβγαλε από πάνω του τον πολύτιμο συγκλητικό μανδύα του και τον άπλωσε στη γη. Τύλιξε με αυτόν με ευλάβεια το τίμιο σώμα και την κεφαλή του μάρτυρα, χωρίς να φοβηθεί τους ειδωλολάτρες γύρω του.

Σήκωσε ο ίδιος στους ώμους του το ιερό φορτίο και το μετέφερε ως τον τάφο, όπου το ενταφίασε με τιμή και πένθος. Η πράξη αυτή του στοίχισε αμέσως τη ζωή, γιατί οι ασεβείς τον συνέλαβαν και του έκοψαν κι αυτού την κεφαλή. Έτσι ο άρχοντας Αστέριος βρέθηκε μαζί με τον στρατιώτη Μαρίνο στη χορεία των μαρτύρων, μπροστά στον ουράνιο Βασιλιά Χριστό. Λίγο αργότερα ο Γαλλιηνός εξέδωσε διάταγμα ανοχής, αφού πρώτα ο πατέρας του Βαλεριανός είχε τιμωρηθεί φοβερά στην αιχμαλωσία του Πέρση βασιλιά Σαβωρίου.