Μέσα στα βραχώδη όρη της Συρίας, εκεί όπου η σιωπή της ερήμου γίνεται ίδια προσευχή, ένας Πέρσης ασκητής έσμιξε τη ζωή του με το Ευαγγέλιο. Στην εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο νεαρός Δομέτιος κατηχήθηκε στη χριστιανική πίστη από κάποιον χριστιανό ονόματι Άβαρο, και η καρδιά του φλέχθηκε από την αλήθεια. Όταν τον ξετρύπωσαν οι άνθρωποι του σπιτιού του και εξεγέρθηκαν εναντίον του, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρική γη. Κατέφυγε στην πόλη Νίσιβη, στα βυζαντινά σύνορα, και κλείστηκε σε κάποια μονή, αναζητώντας ησυχία και πνευματικό βάθος.

Σύντομα όμως αναχώρησε από εκεί και πήγε στη Θεοδοσιούπολη, στη μονή των αγίων Σεργίου και Βάκχου. Σ’ αυτή τη μονή ο Δομέτιος καλλιέργησε με μεγάλη ζέση τις αρετές του Ευαγγελίου και έφτασε σε σπάνια πνευματική ωριμότητα. Ο προϊστάμενος της μονής, ο όσιος Ουρβέλ, βλέποντας την ανωτερότητά του, θέλησε να τον χειροτονήσει πρεσβύτερο. Ο αγώνας όμως του Δομετίου δεν στρεφόταν στην απόκτηση αξιωμάτων, αλλά στην ταπεινή αποφυγή τους, αφού είχε μάθει να είναι ταπεινός στο φρόνημα και στην εσωτερική διάθεση.

Έφυγε λοιπόν στα απόμακρα όρη της Συρίας και ζούσε μέσα σε σπηλιά, μαζί με δύο πιστούς μαθητές του. Όταν κάποτε περνούσε από εκείνη την έρημη περιοχή ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, διέταξε αμέσως να τους θανατώσουν. Οι απεσταλμένοι στρατιώτες τους βρήκαν να ψάλλουν εν προσευχή μέσα στη σπηλιά και τους εξόντωσαν με λιθοβολισμό. Έτσι ολοκληρώθηκε ο δρόμος του οσιομάρτυρα και των δύο πιστών συνοδών του, ταις πρεσβείαις του αγίου Δομετίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.