Ένας σεβάσμιος γέροντας με λευκή γενειάδα και χρυσή ράβδο φανερώθηκε στον ιερέα Λουκιανό και του αποκάλυψε πού βρίσκονταν θαμμένα τα ιερά λείψανα του πρωτομάρτυρα Στεφάνου. Ο μυστηριώδης επισκέπτης δεν ήταν άλλος από τον Γαμαλιήλ, τον σπουδαίο νομοδιδάσκαλο που είχε διδάξει τον απόστολο Παύλο στον Μωσαϊκό Νόμο. Ο Γαμαλιήλ υπήρξε Φαρισαίος και δάσκαλος του Νόμου, όπως μαρτυρούν οι Πράξεις των Αποστόλων στο πέμπτο και στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο.

Το έτος τετρακόσια δεκαπέντε μετά Χριστόν εμφανίστηκε σε όραμα στον ιερέα Λουκιανό μέσα στη νύχτα της προσευχής του. Ήταν άνδρας ψηλός και επιβλητικός, με μακριά λευκή γενειάδα και πρόσωπο γεμάτο αρχοντιά και γαλήνη. Φορούσε λευκά ενδύματα στολισμένα με χρυσές παρυφές και σημαδεμένα με σταυρούς ολόγυρα. Στο χέρι του κρατούσε μια χρυσή ράβδο που έλαμπε μέσα στο φως του οράματος. Κάλεσε τον πατέρα Λουκιανό με το όνομά του τρεις φορές, με φωνή σταθερή και γεμάτη εξουσία.

Έπειτα του παρήγγειλε να πάει στα Ιεροσόλυμα και να ενημερώσει τον επίσκοπο Ιωάννη για όσα έπρεπε να γίνουν. Ο ιερέας τον ρώτησε ποιος είναι και από πού έρχεται. Ο επισκέπτης απάντησε ότι ήταν ο Γαμαλιήλ, εκείνος που είχε διδάξει τον απόστολο Παύλο στον Μωσαϊκό Νόμο. Στη συνέχεια του αποκάλυψε το ακριβές μέρος όπου βρίσκονταν κρυμμένα τα τίμια λείψανα του πρωτομάρτυρα Στεφάνου. Του εξήγησε ακόμη ότι ο ίδιος είχε παραλάβει το σώμα του αγίου μετά τον φρικτό λιθοβολισμό.

Το είχε εναποθέσει με ευλάβεια μέσα στον δικό του τάφο, αφού πρώτα έμεινε εκτεθειμένο μια ολόκληρη ημέρα και νύχτα. Ο Γαμαλιήλ ανέφερε επίσης ότι στον ίδιο χώρο αναπαυόταν και ο άγιος Νικόδημος, ο γνωστός εκείνος μαθητής. Είπε ότι τον είχε δεχτεί στο εξοχικό σπίτι του και τον φιλοξενούσε εκεί μέχρι το τέλος της ζωής του. Μετά την κοίμησή του τον έθαψε με τιμές κοντά στον πρωτομάρτυρα Στέφανο, στον ίδιο ιερό τόπο. Πρόσθεσε ακόμη ότι και ο ίδιος ήταν θαμμένος εκεί μαζί με τον εικοσάχρονο γιο του, τον Αβίβα.

Όλοι μαζί περίμεναν την ώρα της φανέρωσης μέσα στη γη της Παλαιστίνης για πολλά χρόνια. Ο πατέρας Λουκιανός φοβήθηκε στην αρχή να εμπιστευτεί αμέσως αυτό το ασυνήθιστο όραμα της νύχτας. Σκεφτόταν μήπως όλα αυτά ήταν πειρασμός του πονηρού, που ήθελε να τον παραπλανήσει με ψεύτικες παραστάσεις. Όταν όμως ο άγιος Γαμαλιήλ εμφανίστηκε ξανά και τον διέταξε με αυστηρότητα να υπακούσει στις εντολές, ο ιερέας υπάκουσε αμέσως. Παρόμοιο όραμα είδε εκείνες τις ημέρες και ένας μοναχός ονόματι Μιγέτιος, μέσα στην ησυχία της ασκητικής του ζωής.

Ο μοναχός φανέρωσε στον πατέρα Λουκιανό ότι έπρεπε να αναζητήσει τα ιερά λείψανα σε έναν τόπο που ονομαζόταν Δεβατάλια. Οι ευλαβείς άνδρες ξεκίνησαν με προσευχή την αναζήτηση και άρχισαν να ανασκάπτουν το σημείο. Όταν αποκαλύφθηκαν τα τίμια λείψανα, μια ανέκφραστη ευωδία πλημμύρισε ολόκληρη την περιοχή. Όλοι όσοι ήταν παρόντες κατάλαβαν αμέσως ότι βρίσκονταν μπροστά σε ένα μεγάλο και αυθεντικό θαύμα του Θεού. Τα ιερά λείψανα των αγίων Στεφάνου, Γαμαλιήλ, Αβίβα και Νικοδήμου μεταφέρθηκαν αργότερα από τα Ιεροσόλυμα στην Κωνσταντινούπολη με μεγάλες τιμές. Εκεί τοποθετήθηκαν με ευλάβεια στον ναό του αγίου διακόνου Λαυρεντίου, του οποίου η μνήμη τιμάται τη δεκάτη Αυγούστου.