Στις δασικές παγωμένες εκτάσεις της βόρειας Ρωσίας, στους πρώτους χρόνους του δεκάτου τρίτου ορθόδοξου αιώνα, αναδείχθηκαν δύο θαυμαστοί όσιοι ασκηταί. Ο Κωνσταντίνος και ο Κοσμάς ήταν αδελφοί κατά το πνεύμα και ζηλωτοί μαθητές των μεγάλων ρωσικών μοναστικών παραδόσεων. Πρώτα ασκήθηκαν στη μονή Χουτύν υπό την σοφή πατρική καθοδήγηση του οσίου Βαρλαάμ του μεγάλου ασκητού. Μετά την κοίμηση του οσίου Βαρλαάμ, συνέχισαν τη μοναχική τους ζωή υπό τον διάδοχό του τον όσιο Αντώνιο τον Ντίμσκ.

Γύρω στο χιλιοστό διακοσιοστό εικοστό σωτήριο έτος, αποφάσισαν με κοινή συμφωνία να αναζητήσουν βαθύτερη ησυχαστική απομόνωση. Άφησαν με ταπείνωση πολλή τη μονή Χουτύν και αναζήτησαν ένα ησυχαστικό τόπο για βαθιά πνευματική προσευχή. Εγκαταστάθηκαν σε μια απομονωμένη χερσόνησο της ερημίας, τρία βέρστια μακριά από την παλαιά πόλη Στάραγια Ρους. Με τον καιρό συνέρρευσαν εκεί άλλοι πιστοί νέοι, που ποθούσαν τη μοναχική ζωή υπό την καθοδήγησή τους.

Ίδρυσαν τότε εκεί μια λαμπρή μοναστική μονή στο όνομα του Αγίου Νικολάου του θαυματουργού της Μύρας. Ο όσιος Κωνσταντίνος ανέλαβε ως πρώτος ηγούμενος της μονής μέχρι την κοίμησή του στο χιλιοστό διακοσιοστό τεσσαρακοστό έτος. Ο όσιος Κοσμάς συνέχισε τους αυτούς ασκητικούς αγώνες του διδασκάλου του με ζήλο μοναδικό μέχρι το τέλος. Όταν εκοιμήθη επίσης εν Κυρίω, οι αδελφοί τον ενταφίασαν στον ίδιο ευλογημένο τάφο με τον όσιο Κωνσταντίνο.

Όσιοι πατέρες Κωνσταντίνε και Κοσμά, ηγούμενοι του Κοσίνσκ και θαυματουργοί της ρωσικής γης, πρεσβεύσατε υπέρ ημών στον Δεσπότη Χριστόν. Διδάξτε μας την αδελφική αγάπη και την ησυχαστική προσευχή στους κόπους της επίγειας ζωής μας στους πειρασμούς. Αμήν, γένοιτο, διά της προστασίας σας της κραταιάς, εις τους αιώνας των αιώνων του Σωτήρος ημών.