Στο μακρινό δέκατο τρίτο αιώνα μετά Χριστόν, μέσα από τα παγωμένα κελιά της Ιερουσαλήμ, αναδείχθηκε η γενναία Αγία Σαλώμη. Καταγόταν από τη μακρινή Γεωργία, γνωστή στην παλαιά εκκλησιαστική παράδοση και ως Ιβηρία, χώρα ευλογημένη με βαθιά ορθόδοξη πίστη. Η ίδια ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα μετά από βαθύ πνευματικό πόθο, ζητώντας να αφιερώσει την επίγεια ζωή της στον σαρκωθέντα Σωτήρα. Στην Αγία Πόλη μόνασε σε γυναικείο μοναστήρι, μέσα στη βαθιά κατάνυξη της προσευχητικής ζωής, με νηστεία, αγρυπνία και ησυχαστική σιωπή.

Η Εκκλησία διέσωσε ελάχιστες λεπτομέρειες για τη ζωή και την προέλευσή της, αλλά τίμησε με ξεχωριστή ευλάβεια το μαρτυρικό της τέλος. Στη συναξαριστική πληροφορία της Μονής του Τιμίου Σταυρού της Ιερουσαλήμ διασώθηκε ολόκληρη η μαρτυρική της πορεία προς τη γενναία τελείωση. Στους χρόνους εκείνους η Αγία Σαλώμη συνελήφθη σκληρά από τους μουσουλμάνους Πέρσες, που είχαν εξαπολύσει διωγμό κατά των ορθοδόξων. Η σύλληψή της οφειλόταν στην παρρησιαστική και δημόσια υπεράσπιση της σώζουσας πίστεως του σαρκωθέντος Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Στην αρχή της δοκιμασίας της, υπό το βάρος των φοβερών απειλών, η Αγία υπέκυψε για λίγο και αρνήθηκε τον Κύριο Ιησού. Ο φόβος του μαρτυρίου την έκανε προσωρινά να δειλιάσει μπροστά στους σκληρούς διώκτες της παλαιάς ορθόδοξης Εκκλησίας. Όμως ο φιλάνθρωπος Κύριος δεν την εγκατέλειψε στην ολίσθηση, αλλά ευλόγησε με μετάνοια την ταπεινωμένη ψυχή της. Σύντομα μετανοώντας πικρά για την προσωρινή πτώση της, αποφάσισε να επανορθώσει με δημόσια ομολογία της ορθόδοξης πίστεώς της.

Η Αγία στράφηκε με βαθιά και ειλικρινή μετάνοια προς τον σαρκωθέντα Κύριο, ομολογώντας δημόσια τον Χριστό ως αληθινό Υιό του Θεού και Σωτήρα ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους. Η δημόσια αυτή γενναία ομολογία εξόργισε ακόμη περισσότερο τους Πέρσες διώκτες της παλαιάς ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Οι σκληροί δήμιοι αποφάσισαν τότε να την υποβάλουν σε σειρά φρικτών μαρτυρικών βασανιστηρίων, χωρίς κανένα ευσπλαχνικό έλεος. Η Αγία Σαλώμη υπέμεινε με γενναιότητα τα φοβερά αυτά βασανιστήρια, στηρίζοντας τη δοκιμασμένη πίστη της στον σαρκωθέντα Κύριο.

Στο τέλος, βλέποντας οι δήμιοι ότι η γενναία ψυχή της δεν λυγίζει, κατέφυγαν στο τελειωτικό ξίφος του αποκεφαλισμού. Έτσι η Αγία Σαλώμη δέχθηκε τον στέφανο του ένδοξου μαρτυρίου, σφραγίζοντας με αίμα τη γενναία ομολογία της. Στη συνέχεια οι ορκισμένοι διώκτες έριξαν τα ιερά λείψανα της Αγίας μέσα στις φλόγες, για να καταστραφούν εντελώς. Σύμφωνα με την παλαιά παράδοση της Μονής του Τιμίου Σταυρού, η Αγία Σαλώμη μαρτύρησε λίγο μετά το έτος χίλια διακόσια εβδομήντα επτά.

Το έτος εκείνο, στις δωδέκα Φεβρουαρίου, μαρτύρησε επίσης ο γενναίος Άγιος Λουκάς της Ιεροσολυμιτικής Μονής του Τιμίου Σταυρού. Στη ζοφερή εκείνη ιστορική περίοδο της Εκκλησίας, οι ορθόδοξες κοινότητες της Παλαιστίνης δοκιμάστηκαν σκληρά από τους ισλαμικούς διωγμούς. Παρά τη μικρή προσωρινή πτώση της, η μετάνοια και το αιματηρό μαρτύριό της την κατέταξαν στους ισόβαθμους ομολογητές μάρτυρες της Εκκλησίας. Με τις θερμές πρεσβείες της Αγίας Σαλώμης οι ορθόδοξοι πιστοί ζητούν τη χάρη της μετανοίας μέσα στις δοκιμασίες της δικής τους πορείας.