Στους ζοφερούς χρόνους του τουρκικού ζυγού στα Βαλκάνια αναδείχθηκε ο μακάριος Στέφανος, βασιλιάς της Σερβίας και προστάτης του δοκιμαζόμενου ορθόδοξου λαού του. Καταγόταν από βασιλικό γένος, καθώς ήταν υιός του Αγίου Πρίγκιπα Λαζάρου της Σερβίας, ο οποίος έπεσε ηρωικά στη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Η μνήμη του πατρός του τιμάται από τη Εκκλησία στις δεκαπέντε Ιουνίου, ενώ η δική του μνήμη τιμάται την δεκάτη ενάτη Ιουλίου. Από τα νεανικά του χρόνια ανατράφηκε μέσα στην ορθόδοξη ευσέβεια και στη φλόγα της αγάπης για το γένος και την πίστη.

Ανέλαβε την εξουσία της Σερβίας σε εποχή που οι Τούρκοι κατακτητές καταπίεζαν με σκληρότητα τους χριστιανικούς πληθυσμούς της χερσονήσου. Ο Στέφανος ανεδείχθη σε μεγάλο ευεργέτη των υποδουλωμένων συμπατριωτών του, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες για την ανακούφιση και την προστασία τους. Ανοικοδόμησε την πρωτεύουσα της Σερβίας και επούλωσε τα τραύματα των μακροχρόνιων πολέμων με γενναιότητα και πατρική φροντίδα. Έχτισε με προσωπικά έξοδα πολυάριθμες Εκκλησίες, ανυψώνοντας έτσι την πνευματική ζωή του ορθόδοξου σερβικού λαού στους πιο σκληρούς καιρούς.

Δαπανούσε επίσης τους θησαυρούς της βασιλικής του σακουλιάς για τη βοήθεια των πτωχών, των χηρών και των ορφανών. Ο μακάριος βασιλιάς υπερέβαλε πολλούς άλλους ηγεμόνες της εποχής του στη σοφία, στην ελεημοσύνη και στη βαθιά ορθόδοξη πίστη. Παρέμεινε ως φάρος ευσέβειας μέσα στο σκοτάδι της δουλείας, κρατώντας ζωντανή τη φλόγα του ορθόδοξου γένους. Κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω το έτος χίλια τετρακόσια είκοσι επτά μετά Χριστόν, αφήνοντας λαμπρή πνευματική κληρονομιά στους Σέρβους πιστούς.

Με τις πρεσβείες του οι ορθόδοξοι πιστοί ζητούν σύνεση και ευσέβεια στους ηγεμόνες, αλλά και υπομονή στις δοκιμασίες της δικής τους ζωής.