Όσιος Ιωάννης ο Γεωργιανός

Ένας γεωργιανός ευγενής εγκατέλειψε τη χλιδή της βασιλικής αυλής για να βρει τον Χριστό στις ερημιές του Άθωνα και να ιδρύσει την Ιερά Μονή Ιβήρων. Ο Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε ως γιος ενός ευγενή κατά τη βασιλεία του Γεωργιανού βασιλέα Δαβίδ Κουροπαλάτη της Γεωργίας. Από την παιδική του ηλικία διακρινόταν για την ευσέβειά του, την αγαθή ψυχή του και την αγάπη του προς τον Χριστό. Ζούσε σε λαμπρό περιβάλλον της βασιλικής αυλής, αλλά η καρδιά του αναζητούσε κάτι πολύ πιο υψηλό και πνευματικό.

Από την αγάπη του προς τον Χριστό άφησε την οικογένειά του και τον επίγειο κόσμο για να γίνει ταπεινός μοναχός. Πληροφόρησε επίσημα τη βασιλική αυλή για την απόφασή του και έλαβε την ευλογία του πνευματικού του πατέρα. Ο Όσιος Ιωάννης ταξίδεψε στη συνέχεια με προθυμία προς την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε σε μια ιερή μονή του Ολύμπου της Βιθυνίας. Εκεί έκανε μεγάλους ασκητικούς αγώνες, καλλιεργώντας με ζήλο πολύ τις αρετές και βαδίζοντας στον δρόμο της θείας αγιότητας.

Εκείνη την εποχή ο βυζαντινός αυτοκράτορας ως ένδειξη φιλίας επέστρεψε στον Δαβίδ Κουροπαλάτη τις γεωργιανές περιοχές που είχε κατακτήσει παλαιότερα. Ως αντάλλαγμα όμως απαίτησε ως ένδειξη αφοσίωσης να σταλούν παιδιά της γεωργιανής αριστοκρατίας ως εγγύηση στην Κωνσταντινούπολη. Ανάμεσα στα παιδιά που στάλθηκαν στο Βυζάντιο ως όμηροι ήταν και ο γιος του Οσίου Ιωάννου ονομαζόμενος Ευθύμιος. Ο Όσιος Ιωάννης παρακάλεσε με πολλή θερμότητα και επιμονή τον βυζαντινό αυτοκράτορα να ελευθερώσει τον αγαπητό γιο του από την ομηρία.

Όταν τελικά απελευθερώθηκε ο νεαρός Ευθύμιος, ο πατέρας του τον πήρε μαζί του στη Μονή του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη. Στη Μεγάλη Λαύρα του Αγίου Όρους πατέρας και γιος έζησαν μαζί στην ίδια μοναστική κοινότητα με κοινή πνευματική ζωή. Εκείνη την εποχή ήρθε στο Άγιον Όρος ο φημισμένος γεωργιανός στρατιωτικός διοικητής Τορνίκης Εριστάβης για να επισκεφθεί τον Όσιο Ιωάννη. Ο Τορνίκης γρήγορα αποφάσισε να γίνει και αυτός μοναχός και έλαβε το νέο μοναχικό όνομα Ιωάννης κατά την ιερή κουρά του.

Έγινε γνωστός στην εκκλησιαστική παράδοση ως Ιωάννης Τορνίκιος και εγκαταστάθηκε επίσης στη Μονή του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη. Σύντομα οι Γεωργιανοί πιστοί άρχισαν να συρρέουν με προθυμία προς τη Μονή του Αγίου Αθανασίου, τραβώντας υπερβολική προσοχή. Ο Όσιος Ιωάννης αποσύρθηκε τότε από τη μονή σε πιο ήσυχο τόπο, ώστε να βρει την ησυχία και την ηρεμία του πνεύματος. Εκεί κατασκεύασε με τα ίδια του τα χέρια ένα κελί και ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο.

Δύο ακόμη ναοί χτίστηκαν αργότερα στην ίδια περιοχή, αφιερωμένοι στην Υπεραγία Θεοτόκο και στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο της ερήμου. Με αυτόν τον θαυμαστό τρόπο ιδρύθηκε η περίφημη Ιερά Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους, με τον Όσιο Ιωάννη ως πρώτο ηγούμενό της. Η μονή έγινε σύντομα κέντρο πνευματικότητας και αγιότητας για όλους τους Γεωργιανούς μοναχούς και πιστούς ολόκληρης της Ορθοδοξίας. Μετά την κοίμηση του πιστού του φίλου και βοηθού Αγίου Ιωάννου Τορνίκη, ο Όσιος Ιωάννης δυσκολεύτηκε να συνεχίσει το ιερό έργο.

Σχεδίασε με αρκετούς από τους μαθητές του να εγκαταλείψουν τον Άθωνα και να αναζητήσουν άλλη ησυχότερη μοναστική περιοχή. Στο τέλος όμως παρέμειναν στο Άγιον Όρος μετά από επίμονη παρότρυνση και επίσημη παράκληση του ίδιου του βυζαντινού αυτοκράτορα. Σύντομα μετά ο Όσιος Ιωάννης αρρώστησε από οδυνηρή ποδάγρα και έμεινε καθηλωμένος στο κρεβάτι για αρκετά χρόνια. Λίγο πριν από τον θάνατό του κάλεσε τον γιο του Ευθύμιο, εξομολογήθηκε σε αυτόν τις αμαρτίες του και τον όρισε ηγούμενο.

Είπε στον υιό του ότι ο Άγιος Γεώργιος, που έγινε αργότερα γνωστός ως ο Κτίστης, έπρεπε να τον διαδεχθεί ως ηγούμενος. Ευλόγησε στη συνέχεια όλη την αδελφότητα και κοιμήθηκε εν ειρήνη ανάμεσα στις τάξεις των δικαίων μέσα στην αγκαλιά του γιου του. Ο Άγιος Ευθύμιος έντυσε τα ιερά λείψανα του πατέρα του με πολύτιμα λινά υφάσματα και έδειξε σεβασμό στη μνήμη του. Αργότερα έχτισε εκκλησία προς τιμήν των Αρχαγγέλων πάνω από τον τάφο του, ώστε να προσκυνείται η μνήμη του από τους πιστούς.

Κύριε Ιησού Χριστέ, με τις θερμές πρεσβείες του Οσίου Ιωάννου του Γεωργιανού, χάρισέ μας ζήλο μοναχικό και αγάπη προς την ησυχαστική σου παράδοση.