Εύρεσις των Λειψάνων της Αγίας Ιουλιανής της Ολσάνσκας

Με ασημένια επιγραφή στο φέρετρο και άφθαρτο σώμα νεαρής παρθένου αποκαλύφθηκε στους μοναχούς της Λαύρας του Κιέβου η Αγία Ιουλιανή. Τη βρήκαν κατά τη διάρκεια εργασιών στις έξι Ιουλίου, το χίλια πεντακόσια σαράντα, την εποχή του αρχιμανδρίτη Ηλισσαίου Πλετένετς. Έσκαβαν τάφο για κάποια άλλη παρθένα κοντά στη Μητρόπολη της Κοιμήσεως, μπροστά στο παρεκκλήσι του Ιωάννη του Προδρόμου. Ξαφνικά ανακάλυψαν ένα φέρετρο, που περιείχε άθικτο και ολοζώντανο σώμα κοριτσιού, λουσμένο σε λευκό φόρεμα και χρυσά σιρίτια.

Μέσα σε ασημένια πλάκα του φερέτρου διάβασαν την επιγραφή ότι πρόκειται για την Ιουλιανή πριγκίπισσα της Ολσάνσκας, που εκοιμήθη στο δέκατο έκτο έτος της ηλικίας. Φαινόταν σαν να είχε μόλις αποκοιμηθεί, και τα τίμια λείψανά της μεταφέρθηκαν στον μεγάλο ναό της Λαύρας. Είχε ζήσει πολύ νωρίτερα, στο πρώτο τέταρτο του δέκατου έκτου αιώνος, ως κόρη του πρίγκιπος Γιούρι Ντουμπρόβιτσκι Ολσάνσκι, ευεργέτη της Λαύρας. Έφθασε αγνή και παρθένος ως το τέλος της σύντομης επίγειας ζωής της και κοιμήθηκε ακόμα νεαρή στην ηλικία των δεκαέξι ετών.

Ο πατέρας της συνέβαλε γενναιόδωρα στη μονή και γι' αυτό την έθαψαν κοντά στον μεγάλο ναό της Λαύρας. Έτσι παρέμεινε ο τάφος της κρυμμένος για πολλά χρόνια, μέχρι να φανερώσει ο Θεός το δώρο της αγιότητάς της. Πολλά θαύματα και ιάσεις γέμισαν χάριν στην ιερή λειψανοθήκη της Αγίας Ιουλιανής μετά την εύρεση του άφθαρτου σώματός της. Ένα ξεχωριστό περιστατικό συνέβη όταν ένας κλέφτης μπήκε κρυφά στον ναό και έκλεψε πολύτιμο δαχτυλίδι από τα ιερά λείψανα.

Μόλις βγήκε από την πόρτα του ναού, φώναξε ξαφνικά με δυνατή φωνή και έπεσε νεκρός μπροστά στους πιστούς. Στον δέκατο έβδομο αιώνα η Αγία εμφανίστηκε στον αρχιμανδρίτη Πέτρο Μογίλα της Μονής του Αγίου Μιχαήλ στο Κίεβο. Τον επιτίμησε αυστηρά γιατί δεν τιμούσε αρκετά τα λείψανά της και του είπε ότι αυτή είναι η Ιουλιανή της Λαύρας. Τον προειδοποίησε ότι ο Κύριος του στέλνει σημείο, για να καταλάβει πως ο Θεός την αρίθμησε ανάμεσα στις Αγίες Παρθένες.

Τότε ο αρχιμανδρίτης διέταξε αμέσως να τοποθετηθούν τα λείψανα σε πολύτιμη λειψανοθήκη με σχετική επιτύμβια επιγραφή. Στην επιγραφή αυτή χαρίστηκε στην Αγία ο τίτλος της βοηθού και πρέσβειρας στους ουρανούς και ονομάστηκε ωραίο άνθος του Παραδείσου. Από τότε η ευλάβεια προς την Αγία αυξήθηκε ακόμα περισσότερο μεταξύ των πιστών της Ρωσικής Εκκλησίας. Πιστοί προσέρχονταν στη Λαύρα του Κιέβου ζητώντας τη βοήθειά της σε ασθένειες ψυχής και σώματος και εύρισκαν θεραπεία και παρηγοριά.

Έτσι το όνομα της νεαρής Ιουλιανής έγινε γνωστό σε ολόκληρη τη ρωσική γη ως πηγή θαυματουργής χάριτος. Με μια μεγάλη πυρκαγιά στον ναό της Κοιμήσεως το χίλια επτακόσια δεκαοκτώ ξεκίνησε νέα μεταφορά των τιμίων λειψάνων. Έγινε αναγκαία η μετάθεση της Αγίας σε άλλον ναό, ώστε να μην απειληθούν από τις φλόγες τα ιερά της λείψανα. Τοποθετήθηκαν λοιπόν σε μία καινούρια λειψανοθήκη και μεταφέρθηκαν με ευλάβεια στις Κοντινές Σπηλιές της Λαύρας του Κιέβου.

Η οσιοπαρθένος Ιουλιανή ήταν η δεύτερη γυναίκα της Ρωσίας, που τάφηκε στις περίφημες σπηλιές της Λαύρας. Η Αγία απεικονίζεται μαζί με τους άλλους Πατέρες της Λαύρας του Κιέβου στην ιερή εικόνα της Συνάξεώς τους. Είναι η πρώτη βοηθός των Ρωσίδων γυναικών για τη θεραπεία πάσης πάθους και αδυναμίας της ψυχής τους. Πρεσβεύει για αυτές ενώπιον της Παναγίας, μαζί με τους άλλους Αγίους της ρωσικής γης και ενώπιον του θρόνου της Αγίας Τριάδος.

Ζητούμε λοιπόν τις πρεσβείες της Αγίας Ιουλιανής, παρθένου πριγκίπισσας της Ολσάνσκας, υπέρ των αδελφών μας γυναικών της οικουμένης. Άς της προσφέρουμε με ευλάβεια τις δεήσεις μας, ώστε να βοηθήσει στη θεραπεία των ψυχών και στην εύρεση πνευματικής χαράς. Η εύρεση των λειψάνων της απέδειξε τη δόξα του Θεού, που τιμά τους πιστούς δούλους του ακόμα και μετά τον θάνατο. Με τις πρεσβείες της παρθένου πριγκίπισσας Ιουλιανής της Ολσάνσκας, αξίωσε και εμάς Κύριε, της επουρανίου σου βασιλείας.