Στους σκληρούς χρόνους των μεγάλων διωγμών εναντίον της νεαρής αποστολικής χριστιανικής Εκκλησίας, οι Άγιοι Μάρκος και Μωκιανός υπήρξαν φλογεροί ομολογητές της αληθινής πίστεως. Οι μάρτυρες αυτοί συνελήφθησαν με μανία από τους ειδωλολάτρες ως πιστοί χριστιανοί και οδηγήθηκαν δεμένοι στο επίσημο δικαστήριο της εποχής. Ο σκληρός έπαρχος Μαξιμιανός, που είχε αναλάβει την υπόθεσή τους, προσπαθούσε αρχικά να τους πείσει με κολακείες και υποσχέσεις. Τους πρότεινε λοιπόν με μεγάλη επιμονή να αρνηθούν με τα χείλη τους τον αληθινό Θεό και να προσφέρουν θυσία.

Όταν είδε όμως ότι αυτοί έμεναν ακλόνητοι και ασάλευτοι στην ομολογία τους, στράφηκε αμέσως σε φοβερές απειλές θανάτου. Παρά τις πολλές απειλές και πιέσεις, οι γενναίοι μάρτυρες έμειναν σταθεροί και αμετακίνητοι στην πίστη τους στον σαρκωθέντα Κύριο. Καθώς οδηγούνταν δεμένοι στον τόπο της προετοιμασμένης θυσίας, ένα μικρό και τρυφερό παιδάκι εμφανίστηκε αναπάντεχα μπροστά τους. Το παιδί άρχισε να τους εμποδίζει με θάρρος να προχωρήσουν προς τον σκοτεινό βωμό των νεκρών ψεύτικων ειδώλων.

Οι ειδωλολάτρες, εξοργισμένοι από τη γενναιότητα του μικρού παιδιού, το άρπαξαν αμέσως βίαια και το έβαλαν επάνω στους ώμους τους. Όλοι οι παρόντες ειδωλολάτρες θαύμαζαν την παρουσία και την αναπάντεχη παρρησία αυτού του μικρού παιδιού της εποχής εκείνης. Άρχισαν εκεί να το χτυπούν ασταμάτητα με μία βαριά λαβέτα, χωρίς το ελάχιστο έλεος ή σπλαχνική συμπάθεια. Συνολικά του κατάφεραν εκατόν δέκα σκληρότατα και βαριά κτυπήματα, τα οποία μάτωσαν ολόκληρο το τρυφερό σώμα του.

Παρά τη μεγάλη ηλικιακή του αδυναμία, το γενναίο παιδί έδειξε εκπληκτική ψυχική αντοχή και θαυμαστό πνευματικό θάρρος. Με μεγάλη παρρησία στράφηκε έπειτα προς τον σκληρό έπαρχο και του είπε με ευθύτητα και λόγο διδακτικό. «Έπαρχε», του φώναξε δυνατά με γενναία φωνή, «εμένα διδάσκεις πράγματα κακά, ολέθρια και ξένα για την ψυχή μου». Ο μικρός εκείνος ηρωικός μάρτυρας έδωσε με αυτόν τον τρόπο πραγματικό μάθημα γενναιότητας στους παρισταμένους ασεβείς ειδωλολάτρες.

Οι Άγιοι Μάρκος και Μωκιανός ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο από τη γενναία στάση του μικρού αυτού φλογερού παιδιού. Έπειτα αρνήθηκαν τελείως να προσφέρουν τη παραμικρή θυσία στα νεκρά ψεύτικα είδωλα της παλαιάς ρωμαϊκής αυτοκρατορίας της εποχής εκείνης. Παρέμειναν συγχρόνως σταθεροί και ακλόνητοι στην ομολογία της αληθινής αποστολικής πίστεως στον αληθινό και ζωντανό Τριαδικό Θεό. Έτσι, με την επίμονη απόφασή τους, υπέγραψαν προθύμως με τη γενναία τους παρρησία την επερχόμενη μαρτυρική τους εκτέλεση.

Ο εξαγριωμένος έπαρχος διέταξε τότε αμέσως να τους αποκεφαλίσουν και τους δύο δημόσια με κοφτερά μεγάλα ξίφη του δημίου. Η εκτέλεση των ηρωικών μαρτύρων έγινε μέσα στον τέταρτο μετά Χριστόν αιώνα, εποχή σκληρών διωγμών εναντίον της Εκκλησίας. Καθώς ο Άγιος Μωκιανός βάδιζε γενναία προς τον τόπο της εκτελέσεώς του, τον ακολουθούσε η αγαπημένη γυναίκα και τα παιδιά. Όλη η πιστή του οικογένεια έκλαιγε σπαρακτικά πίσω του, βλέποντας τον αγαπημένο τους πατέρα να βαδίζει προς τον θάνατο.

Όμως ο γενναίος μάρτυρας στράφηκε προς αυτούς με αγάπη και τους είπε με χαρά να μην κλαίνε καθόλου. Τους ζήτησε αντιθέτως να χαίρονται με όλη την καρδιά τους για το μαρτύριο που του αξίωσε ο Κύριος. Έτσι παρηγορούσε ο ίδιος αντί να παρηγορείται από εκείνους, δείχνοντας τη δύναμη και την παρηγορία της χριστιανικής πίστεως. Όταν αργότερα αποκεφαλίστηκε και ο Άγιος Μάρκος, η ευσεβέστατη γυναίκα του φέρθηκε με αξιοθαύμαστη γενναιότητα ψυχής.

Πήρε αμέσως στα τρεμάμενα χέρια της το αποκεφαλισμένο τίμιο κεφάλι του αγαπημένου της συζύγου με μεγάλη χαρά. Το αντιμετώπισε σαν να ήταν ένας πολύτιμος και ανεκτίμητος επουράνιος θησαυρός σταλμένος από τον ίδιο τον Χριστό. Δεν θρήνησε τον σύζυγό της, αλλά δοξολόγησε τον Θεό για το στεφάνι του μαρτυρίου που έλαβε. Δια πρεσβειών των Αγίων μαρτύρων Μάρκου και Μωκιανού, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των αμαρτωλών δούλων σου.