Στο νομό Διαρβεκίρ της Μικράς Ασίας, σε χρόνια ταραγμένα και αιματοβαμμένα, διέπρεψε με τη θυσία του ένα πλήθος ορθόδοξων χριστιανών μαρτύρων. Η Εκκλησία τιμά κάθε χρόνο στις τριάντα Ιουνίου τη μνήμη των αγρίως σφαγιασθέντων από κουρδικές ορδές. Οι μάρτυρες αυτοί ήταν ορθόδοξοι χριστιανοί, που υπάγονταν εκκλησιαστικά στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και της πάσης Αφρικής. Το γεγονός της σφαγής έλαβε χώρα το χίλια οκτακόσια ενενήντα έξι μετά Χριστόν, σε μια εποχή σκληρής κρίσης για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της περιοχής.

Ο εκκλησιαστικός Συναξαριστής δεν διασώζει τα ονόματα ή τις λεπτομέρειες της δικογραφίας ή τον αριθμό των πιστών αυτών μαρτύρων του τόπου. Ωστόσο η μνήμη τους κρατείται ζωντανή στις ορθόδοξες κοινότητες, ως υπόμνηση των διωγμών της εποχής εναντίον των χριστιανών της Μικράς Ασίας. Όλοι αυτοί οι ομαδικοί μάρτυρες υπέμειναν τον θάνατο για την πίστη τους, χωρίς να υποκύψουν στις απειλές των δίωκτων. Έγιναν με τη σιωπηλή τους θυσία αληθινοί μάρτυρες της Εκκλησίας, εμπλουτίζοντας με το αίμα τους τον χορό των ομολογητών.

Η Εκκλησία τους τιμά μαζί με όσους ανώνυμους ή λίγο γνωστούς μάρτυρες αναφέρονται στους συναξαριστές, ως ένα νέφος που στηρίζει την πίστη. Με τις πρεσβείες τους ζητούν οι πιστοί ειρήνη για τις χριστιανικές κοινότητες της Ανατολής, που εξακολουθούν να δοκιμάζονται μέχρι σήμερα. Η μνήμη των μαρτύρων του Διαρβεκίρ υπενθυμίζει σε κάθε ορθόδοξο χριστιανό την αξία της σταθερής ομολογίας μέσα στους πιο σκληρούς διωγμούς. Έτσι οι σφαγιασθέντες πιστοί συνεχίζουν να εμπνέουν τις γενιές των ορθοδόξων με την παραδειγματική σταθερότητά τους και την αληθινή αγάπη προς τον Χριστό.