Στις τριάντα Μαρτίου του χίλια επτακόσια εβδομήντα ένα μετά Χριστόν, τη δεύτερη ημέρα του Αγίου Πάσχα, εκοιμήθη ο Άγιος Σωφρόνιος, Επίσκοπος του Ιρκούτσκ. Σύμφωνα με τη Ρωσική Ορθόδοξη παράδοση, ο Άγιος υπηρέτησε με ζήλο την επισκοπή του Ιρκούτσκ και ολόκληρης της Σιβηρίας, σε χώρες απέραντες και δύσκολες. Καθώς αναμενόταν η απόφαση της Ιεράς Συνόδου σχετικά με την ταφή του, το ιερό σώμα του παρέμεινε άταφο για έξι ολόκληρους μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών, το άγιο σώμα δεν παρουσίασε σημάδια φθοράς ή αποσύνθεσης, αλλά παρέμεινε άθικτο, μέσα σε θαυμασμό όλων των πιστών της εποχής.

Λαμβάνοντας υπόψη αυτό το γεγονός και την αυστηρή ασκητική ζωή του Αγίου Σωφρονίου, ο πιστός λαός άρχισε να τον τιμά ως άγιο του Θεού. Πολλές φορές, στα έτη χίλια οκτακόσια τριάντα τρία, χίλια οκτακόσια πενήντα τέσσερα, χίλια οκτακόσια εβδομήντα και χίλια εννιακόσια εννέα, τα λείψανα παρατηρήθηκαν άφθαρτα. Πηγή πλήθους θαυμάτων υπήρξαν για τους πιστούς προσκυνητές, που κατέφευγαν στον τάφο του ιεράρχη ζητώντας θεραπεία και πνευματική παρηγοριά. Η φήμη της αγιότητάς του εξαπλώθηκε από τα παγωμένα εδάφη της Σιβηρίας έως τις βασιλικές αυλές του Ιρκούτσκ και της Μόσχας.

Ο Άγιος Σωφρόνιος υπήρξε φλογερός ιεραπόστολος και άοκνος ποιμένας του ποιμνίου του στους δύσκολους χρόνους της εποχής εκείνης. Καλλιέργησε την πνευματική ζωή και διέδωσε την ορθόδοξη πίστη στους ιθαγενείς λαούς της απέραντης Σιβηρίας με αφοσίωση και υπομονή. Στις δεκαοκτώ Απριλίου του χίλια εννιακόσια δεκαεπτά μετά Χριστόν, ξέσπασε φοβερή πυρκαγιά μέσα στον καθεδρικό ναό της Θεοφάνειας του Ιρκούτσκ. Από τον θαυματουργό τάφο του ιεράρχη παρέμειναν μόνο τα οστά του, αλλά αυτό δεν μείωσε καθόλου την ευλάβεια του πιστού λαού.

Αντίθετα, η ένθερμη ευλάβεια των πιστών αυξήθηκε ακόμη περισσότερο μετά από αυτό το γεγονός, καθώς ο Άγιος συνέχισε να ενεργεί τα θαύματά του. Σε τοπική Σύνοδο της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, στις δέκα Απριλίου του χίλια εννιακόσια δεκαοκτώ, αποφασίστηκε η αγιοκατάταξη του Επισκόπου Σωφρονίου. Η επίσημη ανακήρυξή του ως αγίου τελέστηκε στις τριάντα Ιουνίου, μέσα σε λαμπρή τελετή και ευλάβεια ολόκληρου του λαού. Σε δεύτερη συνεδρίαση της Συνόδου, υπό την προεδρία του Πατριάρχη Τύχωνος, εγκρίθηκε ειδική ακολουθία προς τιμή του Αγίου Σωφρονίου.

Το τροπάριο της εορτής συνετέθη από τον Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη, ο οποίος καθοδηγούσε εκείνη την εποχή με σύνεση την επισκοπή του Ιρκούτσκ. Έτσι όλοι οι πιστοί απέκτησαν τη δυνατότητα να εντάσσουν την προσευχή τους προς τον άγιο μέσα στις φωνές των ναών της Σιβηρίας. Στον φωτιστή και πρεσβευτή του τόπου τους οι ντόπιοι κατοικούντες ευρίσκουν παρηγοριά και έμπνευση στις δυσκολίες της παγωμένης γης. Η μνήμη του Αγίου Σωφρονίου παραμένει ζωντανή και ισχυρή στις ορθόδοξες κοινότητες της απέραντης ρωσικής γης από εκείνη τη χρονιά.

Η μετακομιδή των ιερών λειψάνων εορτάζεται κάθε χρόνο στις τριάντα Ιουνίου ως ξεχωριστή εκκλησιαστική εορτή της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στις δεκατρείς Ιουλίου του χίλια εννιακόσια πενήντα οκτώ μετά Χριστόν, εορτάστηκε η τεσσαρακοστή επέτειος της αγιοκατάταξής του με προσευχές και πανηγυρικές ακολουθίες. Ο Μητροπολίτης Νέστωρ, που ήταν τότε Μητροπολίτης Νοβοσιμπίρσκ και Μπαρναούλσκ, συνέθεσε ειδικές προσευχές προς τιμήν του Αγίου Σωφρονίου. Στη γυναικεία μονή του Κρασνογκόρσκ, στο Ζολοτονόσσκ, και στην επισκοπή του Ιρκούτσκ τελέστηκε επίσημη πανήγυρις των διακοσίων χρόνων από την κοίμησή του.

Η εορτή αυτή αναφέρεται στο επίσημο περιοδικό «Πατριαρχείου Μόσχας» του χίλια εννιακόσια εβδομήντα ένα μετά Χριστόν, σε ξεχωριστό τεύχος προς τιμήν του. Σήμερα ο Άγιος Σωφρόνιος τιμάται από όλους τους πιστούς της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ως φωτιστής και προστάτης της απέραντης γης της Σιβηρίας. Οι πιστοί καταφεύγουν στις πρεσβείες του ζητώντας βοήθεια στις δοκιμασίες της ζωής, παρηγοριά στις θλίψεις και ενίσχυση στην πνευματική τους πορεία. Η μνήμη του φωτίζει την ορθόδοξη χριστιανοσύνη, υπενθυμίζοντας πως η αγιοσύνη πηγάζει από την ασκητική ζωή και τον ζήλο της πίστεως.

Έτσι ο Άγιος Σωφρόνιος αναδεικνύεται ως αιώνιο πρότυπο για τους ορθόδοξους ποιμένες και για όλους τους πιστούς της οικουμένης. Με τις πρεσβείες του στηρίζει τους πιστούς στην πνευματική τους πάλη και τους εμπνέει με την ασκητική του ζωή.