Η οικογένεια του Οσίου Γεωργίου του Αγιορείτου είχε τις ρίζες της στην επαρχία Σαμτσχέ της νότιας Γεωργίας. Ο Όσιος γεννήθηκε στην περιοχή Τριαλέτι από τους θεοφοβούμενους γονείς του Ιακώβ και Μαριάμ, ευσεβείς ορθόδοξους χριστιανούς. Όταν ο Γεώργιος έφθασε στην ηλικία των επτά ετών, η σοφή ηγουμένη Σαβιάνα της μονής Ταντζρίσι τον πήρε υπό την προστασία της. Πέρασε τρία ευλογημένα χρόνια στη μονή Ταντζρίσι αναπτυσσόμενος πνευματικά υπό τη μητρική φροντίδα της ευσεβούς ηγουμένης.

Όταν ο νεαρός έφθασε στα δέκα έτη, ο πατέρας του τον έστειλε στη μονή Χακχούλι της Σαμτσχέ. Εκεί υπηρετούσαν δύο αδελφοί του πατέρα του, οι Άγιοι Γεώργιος ο Γραφεύς και Σάββας, σπουδαίοι ορθόδοξοι μοναχοί. Σύντομα μετά ο πρίγκιπας Πέρης Τζοτζικίσντζε του Τριαλέτι κάλεσε τον θείο Γεώργιο τον Γραφέα να μείνει μαζί του. Ο θείος του πήρε μαζί τον νεαρό ανιψιό του και έγινε η συνοδεία του στο πριγκιπικό παλάτι. Ο βυζαντινός όμως αυτοκράτορας Βασίλειος ο Δεύτερος κάλεσε τον Πέρη και την οικογένειά του στην Κωνσταντινούπολη επί κατηγορία.

Τον κατηγόρησε αδίκως ότι συνωμοτούσε εναντίον του βυζαντινού θρόνου και τον αποκεφάλισε άδικα στη βυζαντινή πρωτεύουσα της Κωνσταντινουπόλεως. Η πιστή σύζυγός του παρέμεινε δώδεκα ολόκληρα χρόνια στην Κωνσταντινούπολη με τον νεαρό Γεώργιο για ασφάλεια. Έστειλε λοιπόν τον νεαρό Γεώργιο να σπουδάσει με τους πιο εκλεκτούς φιλοσόφους και ρήτορες της εποχής εκείνης. Τελικά ο αυτοκράτορας Βασίλειος συγκινήθηκε με ευσπλαχνία για την οικογένεια του πρίγκιπα και τους επέτρεψε να επιστρέψουν στην πατρώα γη.

Ο Γεώργιος, σε ηλικία είκοσι πέντε ετών, επέστρεψε στη μονή Χακχούλι και έγυρε τον αυχένα στον γλυκύ μοναχικό ζυγό. Αργότερα ο Όσιος έφυγε κρυφά από τη μονή και ντύθηκε με ζητιανικά κουρέλια για να ταξιδέψει προς την Ιερουσαλήμ. Έπειτα από πολλές στερήσεις και ξεπερνώντας πολλά εμπόδια, έφτασε στα Μαύρα Όρη κοντά στην Αντιόχεια της Συρίας. Αφού προσκύνησε τους Αγίους Τόπους και επισκέφθηκε αρκετούς γέροντες, αναζήτησε με ζήλο πνευματικό πατέρα και αληθινό οδηγό.

Συνάντησε τελικά τον μέγα γεωργιανό γέροντα Άγιο Γεώργιο τον Έγκλειστο, τον θεοφόρο, σε ένα απομονωμένο σπήλαιο της ερήμου. Παρέμεινε μαζί του τρία χρόνια ως ταπεινός υποτακτικός και έλαβε υψηλά πνευματικά διδάγματα της μοναχικής ζωής. Τότε ο Άγιος Γεώργιος ο Έγκλειστος έκειρε τον μαθητή του στο μέγα και αγγελικό σχήμα του Αγίου Όρους. Έπειτα τον έστειλε σε νέο προσκύνημα στους Αγίους Τόπους της Ιερουσαλήμ για ευλογία και βαθιά πνευματική στήριξη.

Έπειτα από τη συμβουλή του δασκάλου του, ο Όσιος μετακόμισε από την Ιερουσαλήμ στη μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους. Σκοπός ήταν να συνεχίσει το έργο του Αγίου Ευθυμίου, δηλαδή τη μετάφραση των θεολογικών κειμένων στη γεωργιανή γλώσσα. Οι ευλαβείς μοναχοί της μονής Ιβήρων υποδέχθηκαν τον Άγιο Γεώργιο με μεγάλη χαρά και αγαλλίαση πνευματικής καρδίας. Στην αρχή όμως ο Όσιος δεν μετέφραζε τα πατερικά κείμενα αλλά αμελούσε λόγω ταπεινής αυτογνωσίας του.

Επί επτά ολόκληρα χρόνια εκτελούσε μόνο τις εργασίες ενός αρχάριου μοναχού, αρνούμενος ταπεινά τα δύσκολα μεταφραστικά καθήκοντα. Όταν το έμαθε ο Άγιος Γεώργιος ο Έγκλειστος, έστειλε τον μαθητή του Τεβδώρη στο Άγιον Όρος ως αγγελιοφόρο. Τον επρόσταξε να επιπλήξει τον Όσιο και να του υπενθυμίσει την αρχική αποστολή του στο Άγιον Όρος. Τελικά ο Γεώργιος του Αγίου Όρους υπάκουσε στο θέλημα του δασκάλου του και ξεκίνησε με ζήλο τις μεταφράσεις.

Σύντομα μάλιστα ενθρονίστηκε ηγούμενος της σπουδαίας μονής Ιβήρων με μεγάλη ευλάβεια από τους ευλαβείς αδελφούς του. Από τότε ο Άγιος Γεώργιος του Αγίου Όρους εργάστηκε με μεγάλη ζήλο για την παράδοση της μονής. Συγκέντρωσε πληροφορίες για τους Αγίους Ευθύμιο και Ιωάννη και συνέθεσε με επιμέλεια τους ιερούς βίους τους. Μετέφερε τα τίμια λείψανά τους σε στολισμένους τάφους με πολύτιμα κοσμήματα και ομορφαίνε τη μονή τους.

Σε επίσκεψη στον βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Μονομάχο, ο γεωργιανός βασιλιάς Βαγκράτ ο Τέταρτος του πρότεινε σπουδαίο αξίωμα. Τον προσέφερε την επισκοπή Τσχονδίντι και την υπηρεσία πνευματικού του συμβούλου, αλλά εκείνος αρνήθηκε ταπεινά τη μεγάλη τιμή. Η ηγουμενία της μονής αποτελούσε απαιτητικό έργο και ο Όσιος αναγκάστηκε να επιλέξει μεταξύ μεταφραστικού και ηγουμενικού καθήκοντος. Παραιτήθηκε λοιπόν από ηγούμενος και επέστρεψε ταπεινά στον Άγιο Γεώργιο τον Έγκλειστο για να ζητήσει πνευματική συμβουλή.

Ο δάσκαλός του ωστόσο τον ευλόγησε να επιστρέψει στη μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους για την περαιτέρω αποστολή του. Ο θεοφοβούμενος βασιλιάς Βαγκράτ συνέχισε να ζητά από τον Άγιο να επιστρέψει στη Γεωργία για ποιμαντική διακονία. Τελικά συγκατατέθηκε στη βούληση του βασιλιά και του πατριάρχου και επέστρεψε στη Γεωργία ως πνευματικός σύμβουλος. Σύμφωνα με το αίτημά τους, ο ευσεβής Πατήρ έθεσε γενικές κατευθύνσεις για τα προσόντα και τη συμπεριφορά του ορθόδοξου κλήρου.

Διοίκησε με σοφία τις εκκλησιαστικές υποθέσεις και αναμόρφωσε με σύνεση το ηθικό πλαίσιο της ποιμαντικής διακονίας. Πέντε χρόνια αργότερα ο Άγιος Γεώργιος επέστρεψε στη μονή Ιβήρων με τη βασιλική ευλογία και πολλά δώρα. Φεύγοντας ο μακάριος Γεώργιος, πήρε μαζί του ογδόντα ορφανά παιδιά για να τα φιλοξενήσει στην Πόλη. Στον δρόμο σταμάτησε στην Κωνσταντινούπολη και αισθανόμενος ότι πλησίαζε το τέλος του, τα παρέδωσε στο αυτοκρατορικό παλάτι.

Ζήτησε προσωπικά από τον αυτοκράτορα να φροντίσει τα ορφανά και να τους χορηγήσει τα απαραίτητα μέσα διαβιώσεως. Ο μακάριος Γεώργιος εκοιμήθη ειρηνικά την επομένη, την εορτή των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, και ετάφη στη μονή του.