Πήρε μαζί του ογδόντα ορφανά παιδιά όταν ξεκίνησε το τελευταίο του ταξίδι προς το Άγιον Όρος, νιώθοντας μέσα του ότι το τέλος πλησίαζε. Στην Κωνσταντινούπολη ζήτησε προσωπικά από τον αυτοκράτορα να φροντίσει τα ορφανά, και την επομένη παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο. Η οικογένειά του καταγόταν από την περιοχή Σαμτσχέ της νότιας Γεωργίας, και ο μικρός Γεώργιος γεννήθηκε στο Τριαλέτι από τους ευσεβείς γονείς Ιάκωβο και Μαριάμ. Όταν έγινε επτά ετών, τον πήρε κοντά της η σοφή και θεοφοβούμενη ηγουμένη Σαβιάνα στη μονή Ταδζρίσι της Σαμτσχέ.

Έμεινε εκεί τρία χρόνια, και στα δέκα του ο πατέρας τον έστειλε στη μονή Χαχούλι, κοντά στους δύο αδελφούς του, τον άγιο Γεώργιο τον Γραφέα και τον άγιο Σάββα. Λίγο αργότερα ο πρίγκιπας Πέρις Τζοτζικισντζέ του Τριαλετίου κάλεσε κοντά του τον θείο του παιδιού, ο οποίος πήρε μαζί τον μικρό ανιψιό. Σύντομα όμως ο αυτοκράτορας Βασίλειος ο Δεύτερος κάλεσε τον πρίγκιπα στην Κωνσταντινούπολη και τον αποκεφάλισε με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά του θρόνου.

Η πιστή σύζυγος του πρίγκιπα έμεινε στην Κωνσταντινούπολη δώδεκα ολόκληρα χρόνια και φρόντισε ώστε ο νεαρός Γεώργιος να μαθητεύσει κοντά στους καλύτερους φιλοσόφους και ρήτορες της εποχής εκείνης. Με τον καιρό ο αυτοκράτορας Βασίλειος σπλαχνίστηκε την οικογένεια του πρίγκιπα και τους επέτρεψε να επιστρέψουν με ασφάλεια πίσω στη Γεωργία. Σε ηλικία είκοσι πέντε ετών ο Γεώργιος γύρισε στη μονή Χαχούλι και έσκυψε με χαρά τον αυχένα στον γλυκό ζυγό της μοναχικής πολιτείας.

Αργότερα όμως άφησε κρυφά τη μονή και, ντυμένος με κουρέλια ζητιάνου, ξεκίνησε δύσκολο οδοιπορικό προς τα Ιεροσόλυμα. Έπειτα από πολλές στερήσεις και αμέτρητα εμπόδια έφτασε στα Μαύρα Όρη της Αντιόχειας, όπου προσκύνησε ευλαβικά και επισκέφθηκε αρκετούς πνευματικούς γέροντες. Αναζητούσε με πόθο πατέρα και οδηγό, και βρήκε σε απομονωμένο σπήλαιο τον μεγάλο Γεωργιανό γέροντα άγιο Γεώργιο τον Έγκλειστο, τον λεγόμενο θεοφόρο. Παρέμεινε κοντά του τρία ολόκληρα χρόνια, μαθαίνοντας τα μυστικά της προσευχής και της υπακοής μέσα από την καθημερινή πνευματική του καθοδήγηση.

Έτσι θεμελιώθηκε η ψυχή του στην ταπείνωση και στην αγάπη του Χριστού. Όταν ο μαθητής έφτασε στην πληρότητα της ηλικίας, της σοφίας και της σύνεσης, ο γέροντας Γεώργιος ο Έγκλειστος τον έκειρε στο μέγα και αγγελικό σχήμα. Έπειτα τον έστειλε προσκυνητή στους Αγίους Τόπους, ώστε να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο στην πνευματική του πορεία. Στη συνέχεια, με τη συμβουλή του διδασκάλου του, μετέβη από τα Ιεροσόλυμα στην Ιερά Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους.

Εκεί όφειλε να συνεχίσει το μεγάλο έργο του οσίου Ευθυμίου, δηλαδή τη μετάφραση θεολογικών κειμένων από την ελληνική στη γεωργιανή γλώσσα. Θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο και ανίκανο για ένα τόσο ιερό και απαιτητικό πνευματικό έργο. Ο γέροντάς του όμως επέμεινε με αυστηρότητα, και έτσι ξεκίνησε με ταπεινή υπακοή για το περιβόλι της Παναγίας. Οι πατέρες της μονής τον υποδέχθηκαν με μεγάλη χαρά, αλλά αντί να αρχίσει αμέσως τις μεταφράσεις, παραδόθηκε στην οκνηρία.

Επί επτά συναπτά έτη εκτελούσε μόνο τα ταπεινά διακονήματα ενός απλού δοκίμου, χωρίς να αγγίζει τα πατερικά κείμενα. Όταν ο γέροντάς του πληροφορήθηκε αυτή την κατάσταση, έστειλε τον μαθητή του Τεβδώρε στο Άγιον Όρος για έλεγχο. Ο απεσταλμένος υπενθύμισε αυστηρά στον Γεώργιο τον λόγο για τον οποίο τον είχε στείλει εκεί ο πνευματικός του πατέρας. Τότε ο Αγιορείτης Γεώργιος υπάκουσε στο θέλημα του διδασκάλου του και σύντομα ενθρονίστηκε ηγούμενος της μεγάλης Μονής των Ιβήρων.

Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα επιδόθηκε με ζήλο και επιμέλεια στο πολυσχιδές πνευματικό και συγγραφικό του έργο. Συγκέντρωσε πληροφορίες για τους αγίους Ευθύμιο και Ιωάννη, και συνέθεσε τους πλήρεις βίους τους με ακρίβεια. Μετέφερε τα τίμια λείψανά τους σε περίτεχνες ταφικές κρύπτες, στολισμένες με πολύτιμους λίθους και βαρύτιμα κοσμήματα. Παράλληλα αναβάθμισε με πολλούς τρόπους τη ζωή της μονής, εμπλουτίζοντας τη λατρευτική και κοινοβιακή της τάξη.

Κατά τη διάρκεια επίσκεψης στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Μονομάχο, ο Γεωργιανός βασιλιάς Βαγράτ ο Τέταρτος Κουροπαλάτης του πρότεινε σημαντική τιμή. Του ζήτησε να επιστρέψει στη Γεωργία, να χειροτονηθεί επίσκοπος Τσκονδίδι και να γίνει προσωπικός πνευματικός σύμβουλος του βασιλικού οίκου. Ο Γεώργιος όμως αρνήθηκε ευγενικά, καθώς είχε ήδη απομακρυνθεί τελείως από τη ματαιότητα και τη δόξα του κόσμου τούτου. Η διοίκηση της μεγάλης μονής αποδείχθηκε όμως ιδιαίτερα απαιτητική, και ο πατέρας αναγκάστηκε να επιλέξει ανάμεσα σε δύο πράγματα.

Ή θα συνέχιζε το μεταφραστικό και συγγραφικό έργο, ή θα αναλάμβανε αποκλειστικά τη φροντίδα της κοινοβιακής ζωής. Παραιτήθηκε από το ηγουμενικό αξίωμα και επέστρεψε στον γέροντά του τον Έγκλειστο για να ζητήσει πνευματική συμβουλή. Ο διδάσκαλος όμως τον ευλόγησε να επιστρέψει στη Μονή των Ιβήρων, και έτσι ξεκίνησε πάλι για το Άγιον Όρος. Ο θεοφοβούμενος βασιλιάς Βαγράτ ο Τέταρτος Κουροπαλάτης συνέχιζε ωστόσο να παρακαλεί τον άγιο να επιστρέψει στη Γεωργία.

Τελικά συγκατατέθηκε στο θέλημα του βασιλιά και του καθολικού πατριάρχη της γεωργιανής Εκκλησίας. Σύμφωνα με το αίτημά τους, ο ευλαβής πατέρας θέσπισε γενικούς κανόνες για τα προσόντα και τη συμπεριφορά του κλήρου. Διοίκησε με σύνεση και διάκριση τα εκκλησιαστικά ζητήματα, και έπειτα από πέντε χρόνια επέστρεψε ξανά στη Μονή των Ιβήρων. Πριν αναχωρήσει, ο βασιλιάς Βαγράτ τού χάρισε μεγάλο μέρος του πλούτου του και τον αποχαιρέτησε με τιμές. Ο άγιος δέχθηκε τις δωρεές χωρίς προσκόλληση, σκεπτόμενος μόνο τους αδελφούς και τα ορφανά.

Αναχωρώντας λοιπόν για το Άγιον Όρος, ο μακάριος Γεώργιος πήρε μαζί του ογδόντα ορφανά παιδιά, για να τα φροντίσει με στοργή πατρική. Καθ’ οδόν σταμάτησε στην Κωνσταντινούπολη, και αισθάνθηκε μέσα του ότι η ημέρα της οσιακής του κοιμήσεως πλησίαζε ολοταχώς. Φρόντισε με προσοχή να γίνουν δεκτά τα ορφανά στην αυτοκρατορική αυλή, ώστε να βρουν εκεί ασφαλές καταφύγιο και τροφή. Ζήτησε προσωπικά από τον αυτοκράτορα να μεριμνήσει για την ανατροφή και τη μόρφωση των ορφανών παιδιών που είχε μαζί του.

Την επόμενη μέρα, την εορτή των αγίων αποξτόλων Πέτρου και Παύλου, ο όσιος παρέδωσε ειρηνικά την αγία του ψυχή. Οι αγιορείτες αδελφοί του τον έθαψαν με μεγάλη ευλάβεια και κατάνυξη μέσα στον χώρο της Ιεράς Μονής των Ιβήρων. Η ζωή του υπήρξε ένα συνεχές ταξίδι υπακοής, ταπείνωσης, σπουδής και πνευματικής εργασίας για τη δόξα του Θεού. Με τη μετάφραση των πατερικών κειμένων στη γεωργιανή γλώσσα φώτισε γενιές πιστών σε όλη τη Γεωργία. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις είκοσι επτά Ιουνίου κάθε χρόνο, και παραμένει αιώνια.