Ο Ζήνων μοίρασε όλη την περιουσία του στους φτωχούς και χάρισε την ελευθερία σε όλους τους δούλους του πριν παρουσιαστεί στον έπαρχο. Ο Ζηνάς, αν και ελεύθερος πλέον, αρνήθηκε να αφήσει τον πρώην κύριό του και τον ακολούθησε στο μαρτύριο με δική του θέληση. Οι δύο αυτοί άγιοι έζησαν στις αρχές του τέταρτου μετά Χριστόν αιώνα, στη Φιλαδέλφεια της Αραβίας, που ονομαζόταν παλιά Εμάν. Ο Ζήνων ήταν πλούσιος χριστιανός, όχι μόνο σε χρήμα αλλά κυρίως σε ευσέβεια και αγάπη προς τον Χριστό.

Ο Ζηνάς, ο πιστός του υπηρέτης, ποθούσε με όλη του την ψυχή να μαρτυρήσει για την πίστη του στον Σωτήρα. Τους δύο άνδρες τους συνέδεε αδελφική αγάπη μέσα στην Εκκλησία, πέρα από κάθε κοινωνική διαφορά. Όταν ο έπαρχος Μαξιμιανός, την εποχή του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, κήρυξε σκληρό διωγμό κατά των χριστιανών, ο Ζήνων αποφάσισε να σταθεί απέναντί του με παρρησία. Πρώτα όμως φρόντισε τους δικούς του, χαρίζοντας τα υπάρχοντά του στους ενδεείς και απελευθερώνοντας τους δούλους του.

Έτσι, ελαφρύς από κάθε γήινο δεσμό, ετοιμάστηκε για την ομολογία του Χριστού μπροστά στις αρχές της πόλης. Ο Ζηνάς, μόλις έμαθε την απόφαση του κυρίου του, έτρεξε κοντά του και τον ικέτευσε να του επιτρέψει να τον συνοδεύσει στον έπαρχο. Ο Ζήνων δέχτηκε να τον κρατήσει πια ως φίλο και αδελφό εν Χριστώ, όχι ως υπηρέτη. Μαζί παρουσιάστηκαν μπροστά στον Μαξιμιανό, ο οποίος τιμούσε με μεγάλη επισημότητα τα είδωλα της πόλης. Ο Ζήνων προσπάθησε να του δείξει τη ματαιότητα της λατρείας των ψεύτικων θεών και τον κάλεσε να γνωρίσει τον αληθινό Θεό.

Με λόγια θαρραλέα τον έλεγξε για την αφοσίωσή του στους νεκρούς λίθους και στα ξόανα του ειδωλικού ναού. Ο έπαρχος, χωρίς να απαντήσει στα επιχειρήματά του, διέταξε αμέσως να τον χτυπήσουν με λουριά φτιαγμένα από δέρμα βοδιού. Την ώρα όμως που τον μαστίγωναν, ο Ζήνων άπλωσε το χέρι και χτύπησε με τον αγκώνα του τον τοίχο του ειδωλικού ναού. Ο τοίχος γκρεμίστηκε και ολόκληρο το οικοδόμημα κατέρρευσε, αφανίζοντας τα είδωλα που βρίσκονταν μέσα του.

Οργισμένος ο έπαρχος διέταξε να τον κρεμάσουν στα ξύλα και να ξεσχίσουν ανελέητα τις σάρκες του. Έπειτα έτριβαν τις πληγές με ξίδι και αλάτι, για να αυξήσουν τους πόνους του ομολογητή. Στη συνέχεια κάρφωσαν τα πόδια του αγίου με τέσσερις σφήνες σε ξύλινο κούτσουρο, για να τον ακινητοποιήσουν. Στον τόπο εκείνο του μαρτυρίου έφτασε τότε ο πιστός υπηρέτης Ζηνάς και άρχισε να παρακαλεί τον κύριό του. Τον ικέτευε με δάκρυα να μην τον απομακρύνει από κοντά του και να μην τον αφήσει μόνο στον αγώνα της πίστης.

Ο έπαρχος, μόλις πληροφορήθηκε την παρουσία του δούλου, διέταξε να καρφώσουν και τα δικά του πόδια στο ίδιο κούτσουρο. Όταν οδήγησαν τους δύο μάρτυρες ξανά μπροστά του, τους ζήτησε να αρνηθούν τον Χριστό και να θυσιάσουν στα είδωλα. Εκείνοι όμως στάθηκαν ακλόνητοι στην ομολογία τους και αρνήθηκαν να προδώσουν τον αληθινό Θεό. Τότε ο έπαρχος τους παρέδωσε σε νέα και ακόμη πιο φρικτά βασανιστήρια, με σκοπό να λυγίσει τη γενναιότητά τους. Στον Ζήνωνα έκαψαν επιπλέον το στήθος με πυρακτωμένες σιδερένιες ράβδους, ακριβώς στο σημείο όπου χτυπούσε η καρδιά του.

Οι δύο άγιοι όμως υπέμεναν τα πάντα με θαυμαστή γαλήνη, αντλώντας δύναμη από τη χάρη του Κυρίου που ομολογούσαν. Η πίστη τους έκανε τα σιδερένια εργαλεία και τη φωτιά να μοιάζουν αδύναμα μπροστά στην ψυχή τους. Έπειτα κρέμασαν τους δύο αγίους από ένα δέντρο και έδεσαν στα πόδια τους βαριές πέτρες, για να τους τραβούν προς τα κάτω. Με φωτιά τους έκαψαν τους μυς του σώματος, ώστε να γευτούν τον πιο σκληρό πόνο που μπορούσαν να επινοήσουν οι δήμιοι.

Στη συνέχεια τους έριξαν μέσα σε λάκκο γεμάτο φωτιά και έχυναν συνεχώς λάδι, για να δυναμώνουν οι φλόγες γύρω τους. Με θαυμαστό όμως τρόπο οι μάρτυρες έμειναν εντελώς αβλαβείς και ούτε καν τα ρούχα ή οι τρίχες τους δεν καψαλίστηκαν από τη φωτιά. Βλέποντας ο έπαρχος ότι καμία βάσανος δεν μπορούσε να νικήσει τη δύναμη του Θεού που τους σκέπαζε, αποφάσισε να τους θανατώσει. Διέταξε να τους αποκεφαλίσουν με ξίφος και έτσι οι δύο φίλοι παρέδωσαν μαζί τις ψυχές τους στον Χριστό.

Έλαβαν τους αμάραντους στεφάνους του μαρτυρίου, ο κύριος και ο υπηρέτης ενωμένοι πια αιώνια ως αδέλφια. Η μνήμη τους τιμάται κάθε χρόνο στις είκοσι δύο Ιουνίου, στην εκκλησία του αγίου Γεωργίου στην Κυπαρισσία. Την ίδια ημέρα η Εκκλησία τιμά ακόμη τον μάρτυρα Γαλακτίωνα, που πνίγηκε στη θάλασσα, και την Ιουλιανή με τον γιο της Σατουρνίνο, που κάηκαν στη φωτιά για τον Χριστό.