Ο Άγιος Πρίγκιπας Γλέβ έλαμψε ως νεαρός βλαστός βασιλικού αίματος που μετέτρεψε την επίγεια εξουσία σε δρόμο πνευματικού αγώνος. Ονομαζόταν στο ιερό βάπτισμα Γεώργιος και ήταν ο νεότερος γιος του ευλαβούς πρίγκιπα Ανδρέα Μπογκολιούμπσκυ της ρωσικής γης. Στην οικογενειακή του πορεία απορρόφησε από τους πιστούς γονείς του τη βαθιά πίστη και την ευλαβική στάση απέναντι στον Δεσπότη Χριστό. Σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών ξεκίνησε μόνος του την πνευματική του πορεία, αναζητώντας την ησυχία και την προσευχή.

Οι γονείς του ποτέ δεν τον εμπόδισαν, αλλά αντιθέτως τον ενίσχυαν με κάθε τρόπο στην πνευματική αυτή ωρίμανση. Ο Γλέβ αγαπούσε ιδιαίτερα τη μελέτη των ιερών βιβλίων και αφιέρωνε ώρες ολόκληρες στην ανάγνωση των Γραφών. Σεβόταν με ιδιαίτερη ευλάβεια τους κληρικούς της Εκκλησίας και ήταν ευεργετικός σε όλους τους πτωχούς και ταλαιπωρημένους. Παρά τη μικρή ηλικία του διάλεξε μόνος για τον εαυτό του τον δρόμο της αυστηρής νηστείας και της προσευχητικής αγρυπνίας.

Έτσι έμοιαζε περισσότερο με νεαρό μοναχό της ερήμου παρά με μέλος βασιλικής αυλικής οικογένειας του πριγκιπάτου του Βλαντιμίρ. Η ψυχή του στέρεωνε ολοένα στις θείες αρετές, καθώς ωρίμαζε σταθερά μέσα στην ευλάβεια και στη μετάνοια. Εκοιμήθη ειρηνικά στα χίλια εκατόν εβδομήντα τέσσερα, σε ηλικία μόλις δεκαεννέα ετών, παραδίδοντας την ψυχή του στον Κύριο. Τα ιερά λείψανά του διατηρήθηκαν άφθαρτα και έγιναν πηγή πολλών μεγάλων θαυμάτων για τους πιστούς προσκυνητές της εποχής εκείνης.

Στα χίλια διακόσια τριάντα οκτώ, κατά την επιδρομή του Μπατού στη ρωσική γη, οι Τάταροι έκαψαν τον καθεδρικό ναό του Βλαντιμίρ. Στην πυρκαγιά εκείνη χάθηκαν ο Επίσκοπος Μητροφάνης, η μεγάλη πριγκίπισσα Αγάθη και πολλοί κάτοικοι της πόλεως που ήταν κλεισμένοι μέσα. Η φωτιά όμως δεν άγγιξε καθόλου τον τάφο του Αγίου Γλέβ, που έμεινε άθικτος ανάμεσα στα συντρίμμια της πυρπολημένης πόλεως. Πολλά χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του χίλια τετρακόσια δέκα, οι Τάταροι ξανάκαναν επιδρομή στην πόλη του Βλαντιμίρ.

Λεηλατώντας την πόλη ξεκίνησαν και πάλι να αδειάζουν τον θησαυρό του καθεδρικού ναού της Παναγίας με βιαιότητα. Είχαν προηγουμένως σκοτώσει με αγριότητα τον φύλακα της πύλης Πάτρικ, στον οποίο ανήκε η ευθύνη της προστασίας του ναού. Νομίζοντας ότι μέσα στον τάφο του Αγίου Γλέβ είχε κρυφθεί θησαυρός, ξεκίνησαν με βία να σπάσουν την πέτρινη κρύπτη του. Μόλις άγγιξαν την πέτρα του τάφου, τινάχτηκαν φλόγες προς τα έξω και έντρομοι έφυγαν αμέσως από την πόλη.

Με τις πρεσβείες του ιερού πρίγκιπα η πόλη σώθηκε ακόμη και από την επιδρομή των Πολωνολιθουανών στα χίλια εξακόσια δεκατρία. Η επίσημη δοξολογία του αγίου καθιερώθηκε στα χίλια επτακόσια δύο και αργότερα συντάχθηκε η ιερή ακολουθία του. Τα τίμια λείψανά του αναπαύονται μέχρι σήμερα στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην πόλη του Βλαντιμίρ. Ο Άγιος Γλέβ τιμάται από όλο τον λαό ως ιδιαίτερος προστάτης και υπερασπιστής αυτής της παλαίφατης ρωσικής πόλεως.

Ταις αυτού πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον το ποίμνιο και σώσον τις ψυχές των δούλων Σου.