Ο Όσιος Λεόντιος έζησε σαν ποιμένας στα κρυφά λιβάδια που απλώνονταν πέρα από το άστυ της βασιλεύουσας Κωνσταντινουπόλεως. Τα ονόματα των γονέων του και της οικογενείας του δεν διασώζονται μέσα από το ιερό συναξάριο που κρατά μόνο τη μνήμη του ανδρός. Διάλεξε από τα νεανικά του χρόνια τη σιωπή των βοσκοτόπων αντί για τον θόρυβο και τις ταραχές της πολιτείας. Φύλαγε τα πρόβατα κάτω από τον ανοιχτό ουρανό και άκουγε μέσα στην ησυχία τα λόγια του Ψαλτηρίου σαν δροσερό νερό.

Ο ποιμενικός του βίος τού δίδαξε την υπομονή, την πραότητα και τη συνετή προσοχή στα μικρά πλάσματα του Θεού. Έβλεπε καθαρά στον Χριστό τον Καλό Ποιμένα ο οποίος ανάλωσε και θυσίασε τη ζωή του για χάρη των δικών του προβάτων. Έγινε ο ίδιος έμπρακτη εικόνα εκείνου του ευαγγελικού ποιμένα και βάδιζε με ταπεινό φρόνημα ανάμεσα στους ανθρώπους του τόπου. Δεν επεδίωξε ποτέ αξιώματα ούτε τίτλους εκκλησιαστικούς και απέφυγε με προσοχή κάθε φιλόδοξη λογιοσύνη της πόλεως.

Στις προσευχές του ικέτευε τον Κύριο για τον λαό της Πόλεως και για όσους κοπιάζουν με τα χέρια τους στα χωράφια. Ο στίχος του συναξαριστή τον ονομάζει ευθύφρονα ποιμένα που πλέον παρίσταται μπροστά στον αληθινό Ποιμενάρχη του ουρανού. Έτσι ο μακάριος Λεόντιος έφθασε στο τέλος της επιγείου ζωής του χωρίς ταραχές, χωρίς βασανιστήρια και χωρίς βίαιες εκρήξεις της φύσεως. Παρέδωσε με γαλήνη και ηρεμία την ψυχή του στον Χριστό τον Ποιμενάρχη μέσα σε ευλογημένη και ολότελα μοναχική ειρήνη.

Ταις αυτού πρεσβείαις, Χριστέ Σωτήρα μας ο Θεός, ελέησον το ποίμνιο και σώσον τις ψυχές των δούλων Σου.