Στη Μονή Τσούντοφ της Μόσχας, σε νεαρή ηλικία, ο Όσιος Τύχων έλαβε το μοναχικό σχήμα και άρχισε την ασκητική του πορεία. Η αγάπη του για τη μόνωση τον οδήγησε σε ένα απομονωμένο σημείο κοντά στο Μαλογιαροσλάβετς, σε μια πυκνή και βαθιά δασική περιοχή. Έζησε ασκητικά στην όχθη του ποταμού Βεπρέϊκα, μέσα στην κοιλότητα ενός αρχαίου και τεράστιου δρυός που τον φιλοξένησε. Ζούσε μόνος του στη φύση, τρέφοντας το σώμα με βότανα και πίνοντας νερό από ένα πηγάδι που είχε σκάψει ο ίδιος.

Η σκληρή αυτή ασκητική ζωή του χάρισε αγιότητα και πνευματική παρρησία ενώπιον του Θεού του ουρανίου Πατρός. Κάποτε, κατά τη διάρκεια κυνηγιού, ο πρίγκιπας Βασίλειος Γιαροσλάβιτς, εγγονός του Βλαδίμηρου του Γενναίου, έπεσε επάνω στον Άγιο τυχαία. Με μεγάλη οργή διέταξε τον μοναχό να εγκαταλείψει αμέσως την περιοχή του και τόλμησε να σηκώσει το μαστίγιο εναντίον του. Αμέσως όμως το χέρι του πρίγκιπα παρέλυσε από τη θεία δύναμη, ως δίκαιη τιμωρία για την ασέβειά του.

Έκπληκτος από τη θεϊκή αυτή τιμωρία, ο πρίγκιπας μετάνιωσε για τη συμπεριφορά του και ζήτησε με ταπείνωση συγχώρηση. Παρακάλεσε με πόνο τον Άγιο να τον θεραπεύσει, και έλαβε τη ζητούμενη ίαση μέσα από την προσευχή του Οσίου. Ο πρίγκιπας, βαθιά συγκινημένος, ικέτευσε τον Όσιο Τύχωνα να παραμείνει για πάντα στην περιοχή και να κτίσει εκεί μοναστήρι. Υποσχέθηκε να παράσχει όλα τα απαραίτητα για την ίδρυση και τη συντήρηση της μελλοντικής μοναστικής αδελφότητας.

Δέχτηκε ο Όσιος δύο μαθητές, τον Φώτιο και τον Γεράσιμο, στους οποίους μετέδωσε τη γνώση της πνευματικής ζωής. Παρόλο που ήταν φτωχοί, δεν δέχονταν δώρα από κανέναν, αλλά καλλιεργούσαν με τα χέρια τους ένα άγονο κομμάτι γης που είχαν. Δεν είχαν άλογα ή ζώα, αλλά είχαν ένα κάρρο που το έσερναν οι ίδιοι μέσα από τις δυσκολίες της ζωής. Ο Όσιος Τύχων ίδρυσε τη Μονή προς τιμήν της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, παραμένοντας ως ηγούμενός της μέχρι τα γηρατειά του.

Πολλοί άνθρωποι ήρθαν κοντά του για να ζήσουν τον μοναχικό βίο και να μοιραστούν τις πνευματικές του εμπειρίες. Ο Όσιος εκοιμήθη ειρηνικά το χίλια τετρακόσια ενενήντα δύο, αφού έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα με ευλάβεια. Το σώμα του ενταφιάστηκε στον καθεδρικό ναό της Μονής που ίδρυσε, αποτελώντας έκτοτε πηγή ευλογίας για τους πιστούς. Η Μονή καταστράφηκε το χίλια εξακόσια δέκα, στην εποχή των ταραχών, αλλά αργότερα αναστηλώθηκε και διατηρείται μέχρι σήμερα.

Ταις πρεσβείαις του Οσίου Τύχωνος, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου.