Εικόνα της Παναγίας του Βορόνιν

Σε ένα μεγάλο φλαμούρι μέσα σε ρωσικό δάσος εμφανίστηκε φωτεινή η Παναγία στον ταπεινό κανδηλανάφτη ενός μικρού χωριού. Η εμφάνιση της θαυματουργής Εικόνας της Παναγίας του Βορόνιν πραγματοποιήθηκε την δεκάτη πέμπτη Ιουνίου του έτους χιλίου πεντακοσίου δεκαοκτώ μετά Χριστόν. Συγκεκριμένα η ιερή και υπερφυσική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε δώδεκα ολόκληρα χιλιόμετρα νότια της μεγάλης πόλεως Τσερεπόβετς της απέραντης Ρωσίας. Επρόκειτο για περιοχή βρισκόμενη κοντά στο σημερινό κοιμητήριο και κοντά ακριβώς στο γραφικό μικρό ρωσικό χωριό Βορόνινο.

Ο Ιωάννης, ευλαβής κανδηλανάφτης του ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο χωριό Ίλινσκογιε, βρισκόταν εκείνη την ημέρα στο πυκνό δάσος Κονέτσνοβ. Καθώς επέστρεφε ταπεινά κατά τον δρόμο για το σπίτι του, είδε ξαφνικά μπροστά του ένα μεγάλο και πανέμορφο φλαμουρόδεντρο. Επάνω στα ψηλά και πυκνά κλαδιά του φλαμουριού φάνηκε μία θαυμαστή Εικόνα της Παναγίας Θεοτόκου να λάμπει ολόλαμπρα. Η ολόλαμπρη ιερή Εικόνα ακτινοβολούσε εξαίσια σαν φωτεινή ηλιακή ακτίνα μέσα στο πυκνό σκοτεινό δάσος της απομονωμένης περιοχής.

Ο ευλαβής Ιωάννης έμεινε εμβρόντητος μπροστά από αυτό το ξαφνικό όραμα, αλλά προσευχήθηκε με ζέση στην Δέσποινα Θεοτόκο. Στη συνέχεια ξεκίνησε ταπεινά το ταξίδι της επιστροφής προς το σπίτι του, αλλά χάθηκε εντελώς μέσα στο πυκνό δάσος. Ο κανδηλανάφτης ξαφνιάστηκε ιδιαίτερα έκπληκτος, διότι ποτέ άλλοτε στη ζωή του δεν είχε χαθεί στο γνώριμό του δάσος αυτό. Μετά από πολύ ώρα περιπλανήσεως, ξαφνικά βρέθηκε ξανά κάτω από το ίδιο φλαμουρόδεντρο, μπροστά στην ιερή Εικόνα της Παναγίας.

Τότε κατάλαβε αμέσως ότι όλα όσα του είχαν συμβεί δεν ήταν καθόλου σύμπτωση, αλλά θείο σημείο της Παναγίας. Η Παναγία η ίδια του είχε δώσει σαφές σημείο, ζητώντας του να πάρει την Εικόνα στον ναό του χωριού. Ο ευλαβής αυτός κανδηλανάφτης κοίταξε με κατάνυξη και δέος την ιερή Εικόνα και την αφαίρεσε προσεκτικά από το δέντρο. Τη μετέφερε ευλαβικά στο χωριό Ίλινσκογιε και την τοποθέτησε με τιμή και κατάνυξη στον ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Στη συνέχεια ενημέρωσε αμέσως με συγκίνηση τον τοπικό ιερέα του χωριού, τον σεβάσμιο Πατέρα Ανδρέα, για το θαύμα. Όλα όσα είχε αναλυτικά περιγράψει στον ιερέα συνέβησαν την προηγούμενη παραμονή της Κυριακής, με ξεκάθαρα θεϊκά σημεία. Την επόμενη ημέρα ο ιερέας πήγε στον ναό, σκεπτόμενος να δείξει την ιερή Εικόνα στον συναγμένο πιστό λαό. Όταν όμως μπήκε με χαρά στον ναό, διαπίστωσε με μεγάλη έκπληξη ότι η ιερή Εικόνα δεν ήταν πια εκεί.

Σκέφτηκε αρχικά με απορία ότι ίσως ο ευλαβής κανδηλανάφτης την είχε πάρει για κάποιον άλλο σοβαρό σκοπό. Όπως αποδείχθηκε όμως πολύ σύντομα, ο ευλαβής κανδηλανάφτης δεν την είχε πάρει καθόλου ούτε γνώριζε την τύχη της. Τότε ο ιερέας πρότεινε με ευλάβεια να πάνε ξανά μαζί στον τόπο, όπου είχε εμφανιστεί αρχικά η Εικόνα. Πορεύτηκαν λοιπόν οι δύο μαζί στο πυκνό δάσος Κονέτσνοβ, και με μεγάλη έκπληξη και χαρά είδαν ξανά την ιερή Εικόνα.

Η θαυμαστή Εικόνα της Θεοτόκου ευρισκόταν πάλι ακριβώς επάνω στο ίδιο φλαμουρόδεντρο, όπως ήταν και την πρώτη φορά. Έπεσαν αμέσως μπροστά της με δάκρυα κατανύξεως, ζητώντας με συντριβή το έλεος της παντοδύναμης Δέσποινας Θεοτόκου του ουρανού. Σηκώνοντας τα χέρια στον ουρανό με προσευχή, αφαίρεσαν με ευλάβεια ξανά την Εικόνα και τη μετέφεραν στον ιερό ναό. Τοποθετήθηκε αυτή τη φορά μέσα στο ίδιο το άγιο Βήμα του ναού, και τελέστηκε ευλαβικά Παράκληση μπροστά της.

Φανταστείτε όμως το σοκ του ιερέα και του κανδηλανάφτη όταν μπήκαν στον ναό το επόμενο λαμπρό πρωινό. Δυστυχώς διαπίστωσαν με τρόμο και απορία ότι η θαυματουργή ιερή Εικόνα δεν βρισκόταν πάλι στο άγιο Βήμα. Φόβος και ιερός τρόμος τους κατέλαβε αμέσως, και κατάλαβαν τότε ότι αυτό δεν ήταν καθόλου έργο ανθρώπων. Πρόκειται ξεκάθαρα για το θεϊκό έργο του ίδιου του παντοδύναμου Θεού, που φανέρωνε την άγια βούλησή Του. Τότε ο ιερέας κάλεσε αμέσως όλους τους ευλαβείς ενορίτες και τους διηγήθηκε με συντριβή το μεγάλο αυτό θαύμα.

Οι πιστοί υπό την καθοδήγηση του ιερέα πήγαν λοιπόν αμέσως στον τόπο με αναμμένα κεριά και κανδήλες. Όταν έφτασαν με ευλάβεια στο ίδιο φλαμουρόδεντρο, βρήκαν ξανά την ιερή Εικόνα να λάμπει με ακτίνες θείου φωτός. Ανάμεσα στους ευλαβείς προσκυνητές βρισκόταν τότε ένα μικρό κορίτσι, η Θεοδοσία, που ήταν τελείως τυφλό από γεννήσεως. Όταν η Θεοδοσία οδηγήθηκε ευλαβικά μπροστά στην ιερή Εικόνα, παρακάλεσε τη Δέσποινα του κόσμου να της δώσει φως.

Επικαλέστηκε με δάκρυα κατανύξεως την Παναγία να της χαρίσει τη δυνατότητα να βλέπει και να προσκυνήσει την Εικόνα. Σταυρώνοντας ευλαβικά τον εαυτό της με βαθιά πίστη, σήκωσε τα τυφλά μάτια της προς το ψηλό φλαμουρόδεντρο. Ξαφνικά τότε με αληθινό υπερφυσικό θαύμα είδε την ιερή Εικόνα να ακτινοβολεί εξαίσια σαν αγιαστική ηλιακή ακτίνα. Θεραπεύτηκε ολοκληρωτικά εκείνη ακριβώς τη στιγμή και απέκτησε υπερφυσικά την πολυπόθητη όρασή της με αληθινά θαυμαστό τρόπο.

Από εκείνη την ευλογημένη στιγμή και έπειτα, η Εικόνα της Παναγίας του Βορόνιν φημίζεται ξακουστά για τα αμέτρητα θαύματά της. Σύμφωνα με τις σπάνιες αρχαίες πηγές που έχουν διασωθεί, ο αριθμός των θαυμάτων είναι αναρίθμητος και πραγματικά απρόβλεπτος. Οι τυφλοί απέκτησαν την όραση τους, οι κουτσοί άρχισαν να περπατούν και οι δαιμονισμένοι καθαρίστηκαν με τη χάρη της. Σύμφωνα με τη σοφή συμβουλή του ευλαβούς Πατέρα Ανδρέα, χτίστηκε ένα μικρό παρεκκλήσι ακριβώς δίπλα στο ιερό φλαμουρόδεντρο.

Η ιερή θαυματουργή Εικόνα τοποθετήθηκε εκεί ευλαβικά, και αργότερα ιδρύθηκε επίσης η Ησυχαστήρια Σκήτη της Κοιμήσεως Βορόνιν. Αυτό το ευλαβικό μικρό μοναστήρι εκτιμήθηκε ιδιαίτερα ευλαβικά από τους πιστούς προσκυνητές της απέραντης ορθόδοξης ρωσικής γης. το χίλια εξακόσια ογδόντα οκτώ μετά Χριστόν, η Σκήτη του Βορόνιν εντάχθηκε επίσημα στη Μονή Αναστάσεως. Συγκεκριμένα ανήκε επίσημα από τότε στη Μονή της Αναστάσεως του Τσερεπόβετς, και ταξινομήθηκε στην κατηγορία των Πατριαρχικών κτημάτων.

Η μεγάλη δόξα της Σκήτης ήταν τόσο σημαντική, ώστε το χίλια επτακόσια εξήντα τέσσερα δεν καταργήθηκε καθόλου. Δυστυχώς όμως το χίλια επτακόσια ενενήντα δύο μετά Χριστόν, η Μονή κάηκε ολοκληρωτικά υπό μυστηριώδεις περιστάσεις. Η μοναστική αδελφότητα μεταφέρθηκε τότε αμέσως ολόκληρη στη γειτονική ευλαβή Μονή του Αγίου Φιλίππου Ιραψκ της περιοχής. Σύμφωνα με τη γραπτή παράδοση, η ιερή θαυματουργή Εικόνα του Βορόνιν εκλάπη βαρβαρικά από κάποιον άπιστο και αχάριστο άνθρωπο.

Πιστεύεται μάλιστα ότι αυτή η ιερή Εικόνα του Βορόνιν αργότερα ειδώθηκε στη νότια Σκήτη του Δωροθέιεφ. Η μακρινή Σκήτη του Δωροθέιεφ βρισκόταν τότε μέσα στη μεγάλη και ιστορική Επισκοπή του Γιαροσλάβλ της απέραντης Ρωσίας. το χίλια επτακόσια ενενήντα τέσσερα, ιδρύθηκε ευσεβώς ενοριακός ξύλινος ναός στον τόπο της καμένης μονής. Αργότερα, κατά το ευλογημένο έτος χίλια οκτακόσια τέσσερα, χτίστηκε εκεί μεγαλοπρεπής πέτρινος ναός αφιερωμένος στη Κοίμηση.

Σύμφωνα με την αρχαία ιερή παράδοση, η ξεχασμένη Εορτή της Εικόνας αναβίωσε επίσημα ξανά την δεκάτη πέμπτη Ιουνίου. Η ημέρα αυτή είναι ακριβώς η ίδια ημέρα της ιστορικής και υπερφυσικής εμφανίσεώς της επάνω στο φλαμουρόδεντρο. Πρεσβείαις της Υπεραγίας Θεοτόκου της Βορόνιν, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, Αμήν.