Άγιοι Μάρτυρες Βίτος, Μόδεστος και Κρησκεντία στη Λουκανία

Δωδεκάχρονος μόλις, ο μικρός Βίτος ομολόγησε τον Χριστό μπροστά στον φοβερό ηγεμόνα και νίκησε τη φλόγα και τα θηρία. Στα χρόνια του διώκτη αυτοκράτορα Διοκλητιανού, ο σκληρός ηγεμόνας Βαλεριανός εξαπέλυσε αμείλικτο διωγμό κατά των πιστών χριστιανών. Στη μακρινή Σικελία ζούσε τότε ένας δωδεκάχρονος ευλογημένος παιδίσκος ονομαζόμενος Βίτος, γιος ευγενούς και πλούσιου ειδωλολάτρη πολίτη Γύλα. Παρόλο που ο πατέρας του υπηρετούσε με ζήλο τα ψεύτικα ελληνικά είδωλα, ο μικρός Βίτος φωτίστηκε από τη χάρη του Πνεύματος.

Αναγνώρισε ολόψυχα τον αληθινό Θεό που έπλασε τον ουρανό και τη γη και προσευχόταν αδιάλειπτα ημέρα και νύχτα. Ντύθηκε μάλιστα σκληρή τρίχινη κάπα και αξιώθηκε να ακούσει θεϊκή φωνή που τον ευλογούσε από ψηλά. Από εκείνη τη στιγμή έλαβε από τον Θεό σπάνιο χάρισμα να επιτελεί υπερφυσικά θαύματα και θαυμαστές ιάσεις. Θεράπευε ασθενείς, έδιωχνε δαίμονες και προέτρεπε σταθερά τους απίστους να γνωρίσουν τον αληθινό Δημιουργό του παντός.

Όταν ο ηγεμόνας Βαλεριανός πληροφορήθηκε για το παιδί, κάλεσε τον πατέρα του και τον προέτρεψε να τον πείσει να επιστρέψει. Ο πατέρας προσπάθησε με κολακείες, με ξυλοδαρμούς και με υποσχέσεις, αλλά ο μικρός Βίτος έμεινε σταθερός στην ομολογία του. Ο εκλεκτός παιδίσκος είχε λάβει ουρανόθεν τη δύναμη να μη φοβάται κανέναν δικαστή, διότι ο Άγγελος του Θεού τον φύλαγε διαρκώς. Όταν τελικά ο μικρός Βίτος οδηγήθηκε στο δικαστήριο, ο ηγεμόνας Βαλεριανός διέταξε αυστηρά να τον δείρουν με σιδερένιες ράβδους.

Μόλις όμως οι υπηρέτες σήκωσαν τα χέρια τους, ξεράθηκαν αμέσως, και του ηγεμόνα το χέρι ξεράθηκε ομοίως από θεία επέμβαση. Ο ηγεμόνας τότε με πόνους φοβερούς ικέτευσε τον μάρτυρα να τον θεραπεύσει, και ο Άγιος προσευχήθηκε στον Κύριο. Με προσευχή προς τον Πατέρα τον ουράνιο, το ξεραμένο χέρι του ηγεμόνα θεραπεύτηκε ολοκληρωτικά μπροστά στα μάτια όλων. Παρά το θαύμα όμως αυτό, ο ηγεμόνας παρέδωσε τον παιδίσκο στον πατέρα του ζητώντας να τον φέρει σε λογισμό.

Ο πατέρας προσπάθησε με γλέντια, με μουσικά όργανα και με όμορφα κορίτσια να σαγηνεύσει τον αμώμητο γιο του. Ο μικρός Βίτος όμως, στερεός σαν αδάμας, αδιαφόρησε για όλες τις κοσμικές αυτές πειράσεις και προσευχόταν ταπεινά στον Κύριο. Ξαφνικά τότε στο δωμάτιο έλαμψε άρρητο φως και εμφανίστηκαν δώδεκα αγγελοειδή πρόσωπα που έψαλλαν αδιάκοπα τον αγγελικό ύμνο. Ο πατέρας Γύλας, ακάθαρτος όπως ήταν, τυφλώθηκε εντελώς αμέσως μόλις πλησίασε ακάθαρτος στο δωμάτιο των ουρανίων αυτών αγγέλων.

Παρακάλεσε αρχικά τα είδωλα, αλλά εκείνα δεν τον θεράπευσαν, και τελικά ικέτευσε τον γιο του με δάκρυα. Ο μικρός Βίτος προσευχήθηκε με δάκρυα στον Κύριο και τα μάτια του πατέρα του άνοιξαν ξανά υπερφυσικά. Δυστυχώς όμως ο αχάριστος Γύλας απέδωσε τη θεραπεία στα είδωλα και ετοιμάστηκε να σκοτώσει τον μικρό άγιο. Ο φιλάνθρωπος Κύριος έστειλε τότε τον δικό Του Άγγελο στον ευλαβή παιδαγωγό του Βίτου, τον γέροντα Μόδεστο, που πίστευε στον Χριστό.

Ο Άγγελος τους πρόσταξε να πάρουν τον μικρό Βίτο και την παραμάνα του Κρησκεντία και να φύγουν αμέσως διά θαλάσσης. Στην παραλία βρήκαν έτοιμη μια μικρή βάρκα και επιβιβάστηκαν σε αυτή με την οδηγία του φωτεινού ουρανίου Αγγέλου. Διέπλευσαν με ταχύτητα τη θάλασσα και έφτασαν στην ιταλική περιοχή της μακρινής Λουκανίας, σε τόπο ονομαζόμενο Αλληκτορία. Από εκεί κατέληξαν σε ποταμό ονομαζόμενο Σιλάρα, όπου εγκαταστάθηκαν κάτω από ένα μεγάλο και πολύκλαδο δέντρο.

Όπως άλλοτε ο Προφήτης Ηλίας τρεφόταν στην έρημο από κόρακα, έτσι και αυτούς τους έτρεφε καθημερινά ένας αετός με ουράνιο τρόπο. Ο μικρός Βίτος ξεκίνησε εκεί να επιτελεί πλήθος θαυμαστών έργων, και η φήμη του διαδόθηκε σε ολόκληρη τη γύρω περιοχή. Έδιωχνε με προσευχή τους δαίμονες από τους ανθρώπους, θεράπευε ασθενείς και βάπτιζε ευλαβικά τους ειδωλολάτρες στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Εκείνη ακριβώς την εποχή ο γιος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού κυριεύτηκε από φοβερό δαίμονα που φώναζε δυνατά μέσα από το στόμα του.

Ο πονηρός δαίμονας ομολόγησε ότι δεν θα έβγαινε από το παιδί αν δεν ερχόταν προσωπικά ο Βίτος ο Λουκανός. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός έστειλε λοιπόν αμέσως οπλισμένους Ρωμαίους στρατιώτες στη Λουκανία για να του φέρουν τον μικρό άγιο. Όταν ο Άγιος Βίτος έφτασε στη Ρώμη μαζί με τον Άγιο Μόδεστο, ο αυτοκράτορας θαύμασε για τη σπάνια ομορφιά του παιδιού. Το πρόσωπο του παιδιού έλαμπε σαν αγγελικό, και τα μάτια του ήταν σαν ηλιακές ακτίνες, γεμάτα από τη θεία χάρη του Χριστού.

Πλησιάζοντας τον δαιμονισμένο γιο του βασιλιά, ο Άγιος Βίτος έθεσε επάνω του το χέρι και διέταξε επιτακτικά τον δαίμονα να βγει. Ο πονηρός δαίμονας έφυγε αμέσως από το βασιλόπουλο, παίρνοντας μαζί του πολλούς απίστους που χλεύαζαν τον Άγιο. Ο Διοκλητιανός θαύμασε για το θαύμα αυτό, αλλά αντί να γνωρίσει τον αληθινό Θεό, προσπάθησε να δελεάσει τον Άγιο. Του πρόσφερε με πολλή κολακεία μισό βασίλειο, χρυσάφι, ασήμι και πολυτελή βασιλικά ενδύματα, αν θυσίαζε στους ψεύτικους θεούς.

Ο Άγιος Βίτος όμως απέρριψε με βδελυγμία όλες τις προσφορές, ζητώντας μόνο τον αμάραντο στέφανο της Βασιλείας του Θεού. Τότε εξοργισμένος ο αυτοκράτορας διέταξε να κλειστούν ο Βίτος και ο Μόδεστος σε μία σκοτεινή βρωμερή φυλακή. Πάνω σε καθένα τους τοποθέτησαν αλυσίδες βαρύτατες, και σφράγισε ο ίδιος ο τύραννος με το βασιλικό δαχτυλίδι την πόρτα της φυλακής. Σκοπός του εξαγριωμένου τυράννου ήταν να τους θανατώσει βασανιστικά εκεί μέσα από φοβερή πείνα και αβάσταχτη δίψα.

Ξαφνικά όμως μέσα στη φυλακή έλαμψε φως υπερφυσικό και ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός εμφανίστηκε στους αγίους. Οι σιδερένιες αλυσίδες έπεσαν αμέσως από επάνω τους και έγιναν σαν χώμα μπροστά στη μεγαλειώδη παρουσία του Κυρίου. Οι Άγιοι σηκώθηκαν χαρούμενοι και άρχισαν να ψάλλουν τον ύμνο του Ζαχαρία ευλογητός Κύριος ο Θεός του Ισραήλ. Οι έντρομοι φύλακες της φυλακής βλέποντας το φως και ακούγοντας τις αγγελικές φωνές, αναστατώθηκαν φοβερά και ειδοποίησαν τον αυτοκράτορα.

Ο Διοκλητιανός θεωρώντας όλα αυτά για χριστιανικά θαυματουργήματα, διέταξε να ετοιμαστεί την επόμενη μέρα δημόσιο θέατρο για τους αγίους. Πλήθος πέντε χιλιάδων ανδρών συγκεντρώθηκε εκείνη την ημέρα στο θέατρο για να παρακολουθήσει την εκτέλεση των μαρτύρων. Όταν ο Διοκλητιανός είδε ότι ο Βίτος δεν φοβήθηκε, διέταξε να ετοιμαστεί καζάνι με βραστό μέταλλο, θειάφι και πίσσα. Ο μικρός Βίτος μπήκε με σταυρωθείσας στο μεσαίο τμήμα του βραστού καζανιού, και ο Άγγελος Κυρίου δρόσισε όλο το νερό.

Δοξολογούσε τον Κύριο μέσα από το θαυμαστό αυτό λουτρό και βγήκε εντελώς αβλαβής, με σώμα λαμπρό σαν χιόνι. Ο εξοργισμένος αυτοκράτορας διέταξε αμέσως να φέρουν στο θέατρο φοβερό και πελώριο λιοντάρι από τα πιο άγρια θηρία. Όταν όμως πλησίασε ο Άγιος, το άγριο λιοντάρι έπεσε μπροστά στα πόδια του και άρχισε να γλείφει με ευλάβεια τα πέλματά του. Έτσι περίπου χίλιοι άντρες πίστεψαν εκείνη τη στιγμή στον αληθινό Χριστό, βλέποντας ότι ακόμη και το θηρίο τίμησε τον Δημιουργό.

Έτσι αναδείχθηκε με θαύματα η αληθινή δύναμη του ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού στο θέατρο της Ρώμης. Τότε ο Διοκλητιανός διέταξε να κρεμαστούν στο μαρτυρικό ξύλο οι Άγιοι Βίτος, Μόδεστος και η αγία Κρησκεντία η παραμάνα. Η ευλογημένη Κρησκεντία είχε προσέλθει με τόλμη ομολογώντας τη χριστιανική της πίστη και ελέγχοντας τον αυτοκράτορα για την ασέβειά του. Διέταξε ο τύραννος να ξεσκίσουν τα γυμνά σώματα των αγίων με σιδερένια όργανα, ώστε να φανούν τα οστά τους.

Ο Άγιος Βίτος τότε φώναξε στον Κύριο σώσε μας Θεέ μου, με τη δύναμή Σου ελευθέρωσε εμάς τους πιστούς δούλους Σου. Αμέσως η γη συγκλονίστηκε φοβερά, ξεκίνησαν βροντές και αστραπές και έπεσαν με κρότο τα ειδωλικά εκεί ναϊκά κτίσματα. Πολλοί από τους απίστους πέθαναν τότε καταπλακωμένοι, ενώ ο Διοκλητιανός μαστιγώνοντας το πρόσωπό του τράπηκε σε φοβερή φυγή. Ο Άγγελος του Κυρίου ελευθέρωσε τότε τους αγίους από το ξύλο και τους μετέφερε ξανά στη Λουκανία.

Τους εναπόθεσε κάτω από το ίδιο δέντρο, όπου ο Άγιος Βίτος προσευχήθηκε ζητώντας ειρηνική παράδοση των ψυχών στον Κύριο. Παρακάλεσε επίσης ο Άγιος να σώζονται όσοι θα τιμούν τη μνήμη τους και θα επικαλούνται την πρεσβεία τους. Ουράνια φωνή ακούστηκε καθαρά λέγουσα ότι εισακούστηκε στους ουρανούς η προσευχή του πιστού δούλου του Θεού Βίτου. Έτσι λοιπόν οι τρεις άγιοι μάρτυρες παρέδωσαν με χαρά τις ψυχές τους στα χέρια του φιλανθρώπου Θεού.

Οι πιστοί χριστιανοί έθαψαν αργότερα τα τίμια λείψανά τους με ευωδιαστά αρώματα στον ευλογημένο τόπο εκείνον της Μαριανής. Πρεσβείαις των Αγίων Μαρτύρων Βίτου, Μοδέστου και Κρησκεντίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, Αμήν.