Όσιος Ιάκωβος ο εξ Απάτης τον Διάβολον Προσκυνήσας

Ένας μοναχός γέμισε με θεϊκό ζήλο και πούλησε όλα τα υπάρχοντά του, αλλά παγιδεύτηκε από την ίδια την υπερηφάνειά του. Ο Όσιος Ιάκωβος είχε τόσο μεγάλη αγάπη προς τον Σωτήρα Χριστό, ώστε αψήφισε ολόκληρα τα εγκόσμια αγαθά. Πούλησε αμέσως όλα τα υπάρχοντά του και διένειμε τα χρήματα στους φτωχούς, χωρίς να κρατήσει τίποτε για τον εαυτό του. Δυστυχώς όμως κατακυριεύθηκε σταδιακά από τον φοβερό και ολέθριο λογισμό της κρυφής υπερηφάνειας μέσα στη συνείδησή του.

Έλεγε μέσα του ότι κανένας άλλος δεν γνωρίζει καλύτερα από αυτόν τα ζητήματα της προσωπικής του σωτηρίας. Ακολουθούσε με πείσμα το δικό του ξερό θέλημα και τις προσωπικές του τάσεις, ζώντας απομονωμένος χωρίς πατερική πνευματική καθοδήγηση και ευλογία. Αναλάμβανε δύσκολους ασκητικούς αγώνες, χωρίς να ζητήσει προηγουμένως τη συμβουλή σοφότερων και πιο έμπειρων μοναχών της ερήμου. Λόγω της εσωτερικής υπερηφάνειάς του απομακρύνθηκε σταδιακά από τη σωτήρια χάρη του φιλανθρώπου Θεού της παντοδωρεάς.

Έτσι ο πονηρός Σατανάς βρήκε ευκαιρία να εισέλθει αόρατα στην ψυχή του και να την κατακυριεύσει. Μια ημέρα τον επισκέφθηκε ένας πονηρός δαίμων μεταμορφωμένος σε λαμπρό άγγελο φωτός, σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου. Ο δαίμονας με κολακεία του είπε ότι ο Σωτήρας Χριστός ευχαριστήθηκε ιδιαίτερα από τους κόπους και τους αγώνες του. Τον βεβαίωσε ότι ο ίδιος ο Κύριος θα ερχόταν την ίδια εκείνη νύχτα για να τον ανταμείψει με τη χάρη Του.

Του ζήτησε λοιπόν να καθαρίσει με προσοχή το ταπεινό κελλί του, να ανάψει τα λυχνάρια και να καίει εκλεκτά θυμιάματα. Ο Ιάκωβος, τυφλωμένος από την πλάνη του, αποδέχθηκε χωρίς αμφιβολία τα δόλια αυτά λόγια του πονηρού δαίμονα. Όταν ο Αντίχριστος εμφανίστηκε γύρω στα μεσάνυχτα στην πόρτα του κελλιού, ο Ιάκωβος άνοιξε και έπεσε αμέσως σε προσκύνηση μπροστά του. Ο πονηρός διάβολος μαζί με την ολόλαμπρη ψεύτικη συνοδεία του τον χτύπησε δυνατά στο μέτωπο και αμέσως εξαφανίστηκε ολόκληρη η ψεύτικη μεγαλοπρέπεια.

Μόνο τότε ο εξαπατημένος μοναχός κατάλαβε την πικρή αλήθεια και έμεινε ολομόναχος μέσα στο άδειο κελλί κλαίγοντας. Με την αυγή έτρεξε με δάκρυα να επισκεφθεί κάποιον σοφό Γέροντα της ερήμου, για να του πει το συμβάν. Ο έμπειρος Γέροντας, χωρίς καν να τον ακούσει, κατάλαβε αμέσως τι του είχε πραγματικά συμβεί κατά τη διάρκεια της νύχτας. Τον επίπληξε αυστηρά για την υπερηφάνειά του, τον συμβούλεψε με αγάπη και τον τακτοποίησε σε νέο πνευματικό περιβάλλον.

Τον έστειλε υπό υπακοή σε κοινόβιο μοναστήρι, ώστε να αποκτήσει την ταπεινοφροσύνη, που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος όλων των αρετών. Εγκαταλείποντας τα υπερβολικά ασκητικά κατορθώματα, υπηρέτησε με ταπείνωση στη διακονία της κουζίνας του μοναστηριού για επτά ολόκληρα έτη. Στη συνέχεια έζησε άλλα επτά έτη μόνος στο κελλί, εργαζόμενος σε χειρωνακτικά έργα και ακολουθώντας ευθύ δρόμο. Μετά από αρκετό καιρό ο Όσιος αξιώθηκε ξανά τη χάρη του Θεού και απέκτησε το χάρισμα της διακρίσεως των πνευμάτων.

Έγινε επίσης μέγας θαυματουργός και εκοιμήθη ειρηνικά εν Κυρίω σε άγνωστο τόπο και χρόνο της εκκλησιαστικής μας ιστορίας. Πρεσβείαις του Οσίου Ιακώβου, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τις ψυχές των πιστών δούλων σου, αμήν.