Μια πάμπλουτη χήρα της ρωσικής αριστοκρατίας χάρισε όλη της την περιουσία και καθάριζε στάβλους για να ζήσει με τον ιδρώτα της. Η Παναγία της φανερώθηκε σε όραμα και της ζήτησε να θεμελιώσει ένα νέο μοναστήρι σε τόπο που Εκείνη θα της έδειχνε. Η Αγαθή Σεμιόνοβνα Μελγκούνοβα καταγόταν από πλούσια οικογένεια και κατείχε εκτεταμένα κτήματα στο Γιάροσλαβ, στο Βλαντιμίρ και στο Ριαζάν. Έμεινε χήρα από πολύ νέα και βρήκε παρηγοριά στην προσευχή και στη μοναχική ζωή της Εκκλησίας.

Το χίλια επτακόσια εξήντα έλαβε το μοναχικό σχήμα στη Μονή Φλορέφσκι του Κιέβου και πήρε το όνομα Αλεξάνδρα. Δεν έμεινε όμως για πολύ στο μοναστήρι αυτό, καθώς η ίδια η Θεοτόκος της εμφανίστηκε και της ανέθεσε μια ξεχωριστή αποστολή. Έπρεπε να αναζητήσει έναν συγκεκριμένο τόπο και εκεί να στήσει μια νέα αδελφότητα προς δόξαν του Θεού. Με πίστη και υπακοή στη φωνή της Παναγίας, ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι γεμάτο προσκυνήματα σε μοναστήρια και ιερούς τόπους της Ρωσίας.

Έψαχνε ταπεινά να βρει εκείνον τον τόπο που η ίδια η Μητέρα του Θεού είχε προετοιμάσει για τον σκοπό αυτόν. Ύστερα από δεκάδες προσκυνήματα έφτασε επιτέλους στο Ντιβέεβο, σε μικρή απόσταση από την περίφημη ανδρική μονή του Σαρώφ. Η μονή του Σαρώφ ήταν τότε ξακουστή για τα μεγάλα πνευματικά αναστήματα και τους ερημίτες που ασκούνταν στα δάση της. Υπό την καθοδήγηση των πατέρων του Σαρώφ, η Αγία Αλεξάνδρα ξεκίνησε ησυχαστική ζωή σε ένα μικρό κελί κοντά στον ναό.

Ο ναός αυτός ήταν αφιερωμένος στην ιερή εικόνα της Παναγίας του Καζάν και αποτέλεσε το πνευματικό κέντρο της ζωής της. Διέθεσε όλη της την περιουσία για να ανεγερθούν νέοι ναοί και να ανακαινιστούν παλαιοί σε διάφορες ρωσικές επαρχίες. Με τα ίδια χρήματα βοηθούσε χήρες, ορφανά και φτωχούς, χωρίς ποτέ να κρατήσει κάτι για τον εαυτό της. Η ίδια ζούσε από τον ιδρώτα του προσώπου της, καθαρίζοντας στάβλους και πλένοντας ρούχα ξένων ανθρώπων. Οι κάτοικοι του Σαρώφ θυμούνταν για πολλά χρόνια την ταπεινοφροσύνη της και τη βοήθεια που πρόσφερε στα κρυφά.

Κανείς δεν φανταζόταν ότι η γυναίκα που εργαζόταν σαν υπηρέτρια ήταν στην πραγματικότητα μια πάμπλουτη αρχόντισσα του παρελθόντος. Η αφάνεια και η σιωπή έγιναν τα πιο δυνατά της όπλα στον πνευματικό αγώνα της καθημερινής ζωής. Σιγά σιγά γύρω από τη μορφή της σχηματίστηκε μια μικρή αδελφότητα γυναικών που ζητούσαν την πνευματική της καθοδήγηση. Βάση της κοινής ζωής ήταν η εκούσια φτώχεια, η χειρωνακτική εργασία και η φιλοξενία των προσκυνητών που έφταναν.

Όλες οι αδελφές καλλιεργούσαν την αδιάκοπη ευχή του Ιησού και βάδιζαν στα ίχνη της γνήσιας ορθόδοξης μοναστικής παράδοσης. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια έρχονταν στην Αγία Αλεξάνδρα άνθρωποι κάθε κοινωνικής τάξης, για να ζητήσουν συμβουλή και ευλογία. Άρχοντες και χωρικοί, μορφωμένοι και απλοϊκοί, έβρισκαν κοντά της παρηγοριά, πνευματική στήριξη και πατρική αγάπη. Η Οσία προέβλεψε με σαφήνεια ότι στον τόπο εκείνο επρόκειτο να ανεγερθεί ένα μεγάλο και ξακουστό μοναστήρι.

Προφήτευσε ακόμη και τις μεγάλες ταραχές που θα συνέβαιναν στο Ντιβέεβο κατά τους μετέπειτα αιώνες της ιστορίας του. Δύο εβδομάδες πριν από την κοίμησή της έλαβε το μέγα αγγελικό σχήμα και προετοιμάστηκε για τη συνάντησή της με τον Κύριο. Εκοιμήθη ειρηνικά στις δεκατρείς Ιουνίου του χίλια επτακόσια ογδόντα εννέα, αφήνοντας πίσω της μια ολοζώντανη πνευματική παρακαταθήκη. Η αδελφότητα που θεμελίωσε εξελίχθηκε αργότερα σε μια από τις μεγαλύτερες γυναικείες μονές ολόκληρης της Ρωσίας.

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ έτρεφε βαθιά εκτίμηση προς την Οσία Αλεξάνδρα ακόμη από τα χρόνια της επίγειας ζωής της. Μετά την κοίμησή της βεβαίωσε ότι η Οσία βρίσκεται πλέον πολύ κοντά στον θρόνο του παντοδύναμου Θεού. Παρότρυνε μάλιστα μια αδελφή της μονής να διδάξει στις υπόλοιπες τον σωστό τρόπο προσευχής προς εκείνην. Τις δίδαξε να της απευθύνονται με τα εξής λόγια από βαθιά καρδιά και ψυχή: «Μητέρα και Κυρία μου, προσευχήσου για μένα στον Κύριο να με συγχωρήσει, όπως Εκείνος συγχώρεσε εσένα, και να με θυμηθείς μπροστά στον θρόνο του Θεού».

Στο μοναστήρι του Ντιβέεβο φυλάσσονται μέχρι σήμερα πολλές γραπτές μαρτυρίες για τα θαυμαστά γεγονότα που πραγματοποίησε η Αγία. Πιστοί από κάθε γωνιά της Ρωσίας κατέφευγαν στις πρεσβείες της και λάμβαναν ιάσεις, παρηγοριά και πνευματική ενίσχυση. Η μνήμη της τιμάται κάθε χρόνο στις δεκατρείς Ιουνίου με ιδιαίτερη λαμπρότητα από τις αδελφές της μονής. Το Ντιβέεβο παραμένει ένας από τους ιερότερους προσκυνηματικούς τόπους ολόκληρου του ορθόδοξου κόσμου. Η ταπεινή χήρα που κάποτε καθάριζε στάβλους έγινε τελικά θεμέλιο ενός παγκοσμίως γνωστού μοναστηριού της Παναγίας.