Άγιος Ιωάννης Τορνίκε του Άθω

Στη ευλογημένην Γεωργίαν εγεννήθη ο Τορνίκε Εριστάβι, γενναίος στρατηγός του γεωργιανού στρατού και αγαπημένος του βασιλέως Δαβίδ Κουροπαλάτη. Εξεχώρισε στους πολέμους με πολλές λαμπρές νίκες, και εκινούσε σεβασμόν στους συναδέλφους του και στους πολεμίους εχθρούς. Τελικά απεφάσισε να εγκαταλείψει την κοσμικήν δόξαν, και να αναζητήσει τον πνευματικόν του πατέρα, τον άγιον Ιωάννην, στο όρος Όλυμπον. Όταν έφθασε εκεί στο Όρος Όλυμπον, έμαθε ότι ο πνευματικός του πατήρ είχε μετοικήσει στο φημισμένον Άγιον Όρος.

Επορεύθη και ο ίδιος προς το Άγιον Όρος, και εγκαταστάθηκε μαζί του στη μονήν του αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου. Εκεί εκάρη επίσημα μοναχός και έλαβε το νέον μοναχικόν όνομα Ιωάννης, αρχίζοντας μία ζωήν αδιάλειπτης προσευχής και ησυχίας. Σύντομα πολλοί Γεωργιανοί επεθυμούσαν την ασκητικήν ζωήν και ήρχοντο να εργασθούν στο Άγιον Όρος του Άθω. Για να εξυπηρετήσει τη νέαν κοινότητα Γεωργιανών μοναχών, ο όσιος Ιωάννης οικοδόμησε ναόν προς τιμήν του ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου.

Έκτισε επίσης κελλιά κοντά σε αυτόν, και έτσι εγκαθιδρύθη η πρώτη Γεωργιανή κοινότης στο Άγιον Όρος. Η κοινότης αυτή έγινε λαμπρόν φωτεινό κέντρον της Γεωργιανής Ορθοδοξίας στη ευλογημένην αθωνικήν χερσόνησον για όλους τους πιστούς. Έτσι ο τόπος εκείνος εστόλισε και την Γεωργίαν με μία μοναδική παρουσίαν αγιότητος στο Άγιον Όρος. Εκείνον τον καιρόν, ο Βάρδας Σκληρός, στρατηγός του στρατού της Μικράς Ασίας, ξεκίνησε επανάστασιν εναντίον του Βυζαντίου.

Επανεστάτησε εναντίον των νεαρών αυτοκρατόρων Βασιλείου και Κωνσταντίνου, απειλώντας ολόκληρην την μεγαλώνυμον βυζαντινήν αυτοκρατορίαν με κατάρρευσιν. Η αυτοκράτειρα μήτηρ Θεοφανία, ελπίζοντας σε βοήθειαν από τη Γεωργίαν, παρεκάλεσε τον Ιωάννην Τορνίκε να επιστρέψει. Της εζήτη να ταξιδέψει στην πατρίδα του και να ενημερώσει τον βασιλέα Δαβίδ για την κρίσιμον κατάστασιν στο Βυζάντιον. Στην αρχή ο Ιωάννης Τορνίκε ηρνήθη, αμφιβάλλοντας για την ετοιμότητα του να επιστρέψει στη ζωήν του κόσμου.

Όμως μετά από τις παρακλήσεις των αδελφών μοναχών και την ευλογίαν του αγίου Αθανασίου, εδέχθη με υπακοήν. Επέστρεψε αμέσως στη ευλογημένην Γεωργίαν και παρέδωσε επισήμως την επιστολήν της Θεοφανίας στον βασιλέα Δαβίδ Κουροπαλάτην. Ο βασιλεύς εχάρη βαθύτατα στη θεωρίαν του αγαπημένου του στρατιωτικού ηγέτη, και απήντησε θετικά στο αίτημα της αυτοκρατείρας. Έθεσε όμως την προϋπόθεσιν ότι ο Ιωάννης Τορνίκε ο ίδιος θα διοικούσε τον γεωργιανόν στρατόν στην εκστρατείαν.

Με την βοήθειαν του Θεού και υπό τη σοφή ηγεσίαν του Ιωάννου Τορνίκε, οι δώδεκα χιλιάδες Γεωργιανοί στρατιώτες ενίκησαν λαμπρά. Έδωσαν φοβερόν και αποφασιστικόν πλήγμα στον επανηστατημένον στρατόν του ασεβούς Σκληρού, λυτρώνοντας έτσι την βυζαντινήν αυτοκρατορίαν από τον κίνδυνον. Ο γεωργιανός στρατός εξετόπισε τον στρατόν του ασεβούς Βάρδα Σκληρού, και διεσκόρπισαν τους συνωμότας από το Βυζάντιον γύρω στο εννιακοσιοστόν εβδομηκοστόν ένατον έτος. Μετά τη μεγάλην εκείνην ένδοξον νίκην, ο Ιωάννης Τορνίκε επέστρεψε αμέσως στο Άγιον Όρος, χωρίς ίχνος καθυστερήσεως.

Οι αδελφοί τον υπεδέχθησαν με μεγάλην χαράν, και ευχαρίστησαν τον Θεόν για την ασφαλή του επιστροφήν στη μονήν τους. Ο όσιος Ιωάννης Τορνίκε υπήρξε από τότε τέλειον υπόδειγμα ταπεινοφροσύνης για όλους τους αδελφούς της αδελφότητος του Άθω. Απηρνήθη πλήρως το ίδιον του θέλημα, και δεν έκανε τίποτε χωρίς την ευλογίαν του πνευματικού του πατρός. Έλεγε στον γέροντα Ιωάννην να τον σώσει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αναθέτοντας του πλήρως τη ζωήν του.

Οι αδελφοί της μονής συχνά τον παρακαλούσαν να διηγηθεί τις στρατιωτικές του δόξες και τις λαμπρές επιτυχίες των πολέμων. Κάποτε ο άγιος γέρων Ιωάννης τον παρεκάλεσε να μοιρασθεί τις αναμνήσεις του με έναν γέροντα ονόματι Γαβριήλ. Αφού ο όσιος Ιωάννης Τορνίκε διηγήθη το ένδοξον παρελθόν του στον γέροντα, εσταμάτησε ολοκληρωτικά να ομιλεί ποτέ ξανά. Πέρασε το υπόλοιπον της επιγείου ζωής του σε σιωπήν, με ελπίδα στον Θεόν, και εκοιμήθη ειρηνικώς.

Άγιε Ιωάννη Τορνίκε, στρατηγέ της Γεωργίας και ασκητά του Άθω, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών, ώστε ο Χριστός να μας αξιώσει της Βασιλείας Του, αμήν.