Όσιος Δαβίδ ο Γαρετζελής και Λουκιανός ο μαθητής του

Στη Συρία γεννήθηκε ο όσιος Δαβίδ ο Γαρετζελής, ένας από τους λαμπρούς ασκητές της Γεωργίας, που έγινε αργότερα φωτιστής και προστάτης της Καρτλίας. Έγινε υποτακτικός του οσίου Ιωάννου του Ζεδαζένι, και ταξίδεψε μαζί του από τη Συρία προς τη μακρινή και ευλογημένη χώρα της Ιβηρίας. Ο όσιος Δαβίδ μαζί με τον πνευματικόν του υιόν Λουκιανόν εγκαταστάθηκαν επάνω σε ένα όρος, υψηλά επάνω από την Τιφλίδα, την πρωτεύουσαν της Καρτλίας. Εκείνη την εποχή η Καρτλία απειλείτο διαρκώς από τους Πέρσας πυρολάτρας, και οι κάτοικοι ζούσαν μέσα σε φόβο, διώξεις και πνευματική σύγχυσιν.

Ο όσιος Δαβίδ ξώδευε ολόκληρες ημέρες σε θερμή προσευχή, παρακαλώντας τον Κύριον για την συγχώρησιν των αμαρτιών των κατοίκων της πόλεως. Όταν τελείωνε την προσευχή του, εστέκετο επάνω στο όρος και ευλογούσε με σταυροειδή χείρα ολόκληρη την πόλιν εκείνη. Μία φορά την εβδομάδα, οι όσιοι Δαβίδ και Λουκιανός κατέβαιναν μέσα στην πόλιν για να κηρύξουν με παρρησίαν τον λόγον του ζώντος Θεού. Αργότερα οικοδομήθηκε εκεί επάνω, στο ίδιο εκείνο όρος όπου ησκείτο, μία λαμπρά εκκλησία προς τιμήν του οσίου Δαβίδ.

Έτσι η ασκητική του ζωή μετετράπη σε φωτεινόν φάρον της προσευχής και της παρηγορίας για όλους τους πιστούς της πρωτευούσης Καρτλίας. Με την παρουσίαν του στερεωνόταν η Ορθόδοξος πίστις του λαού μέσα στους πειρασμούς και τις δοκιμασίες εκείνης της εποχής. Η αγνότης και το κύρος του οσίου Δαβίδ τάραξαν τους πυρολάτρας ιερείς, οι οποίοι θέλησαν να τον δυσφημίσουν στα μάτια του πιστού λαού. Έτσι, εκάλεσαν μία έγκυον πόρνην και την έπεισαν να κατηγορήσει τον δίκαιον γέροντα ότι δήθεν εκείνος ήταν ο πατέρας του παιδιού.

Με βαθεία πίστιν στον Θεόν, ο γέροντας ακούμπησε με πραότητα τη βακτηρία του στην κοιλίαν της γυναικός εκείνης ενώπιον όλου του λαού. Διέταξε κατόπιν το αγέννητο βρέφος να ομολογήσει την αλήθεια, και αμέσως ακούσθηκε καθαρή φωνή να λέει το όνομα του πραγματικού πατέρα του. Οι παριστάμενοι, εξοργισμένοι από την συκοφαντίαν και την κατάχρησιν του ονόματος του οσίου, λιθοβόλησαν αγρίως την δυστυχισμένην εκείνην γυναίκα μέχρι θανάτου. Έτσι η σκευωρία των πυρολατρών μετετράπη σε φοβερά τραγωδίαν, που γέμισε λύπην την καρδίαν του ευαισθήτου γέροντος.

Ο όσιος Δαβίδ τους παρεκάλει με δάκρυα να σταματήσουν, όμως δεν μπόρεσε να καταπραΰνει το οργισμένον πλήθος των ανθρώπων. Ταραγμένος βαθύτατα από αυτά τα φοβερά γεγονότα, απεφάσισε να αναχωρήσει από την περιοχήν εκείνη μαζί με τον μαθητή του Λουκιανόν. Έτσι οι δύο πατέρες βρήκαν ένα μικρό σπήλαιον στην έρημον της Γαρέτζα και άρχισαν εκεί την αυστηροτέρα και ησυχαστική τους πολιτείαν. Δεν έτρωγαν τίποτε άλλο παρά μόνον χόρτα και τον φλοιόν των δένδρων, με νηστείαν και αδιάλειπτον προσευχήν.

Όταν τα χόρτα μαράθηκαν από τη φοβερή θερμότητα του καλοκαιριού, ο φιλανθρωπότατος Κύριος τους έστειλε με θαυμαστόν τρόπον ελάφια για τη διατροφή τους. Ο Λουκιανός τα άρμεγε με ευλάβεια και έφερνε το γάλα στον γέροντα Δαβίδ, και ο γέρων το έκανε σταυρόν. Με την σφραγίδα του τιμίου σταυρού, το γάλα αυτό μετεβάλλετο θαυματουργικώς σε φρέσκον τυρίν για την ενίσχυσιν των ασκητών. Ο Λουκιανός, καταπλαγμένος από αυτό το θαύμα, είπε ότι ακόμη και αν το σώμα του σαπίσει από την πείναν, δεν θα μεριμνήσει για τα παρόντα.

Τις Τετάρτες και τις Παρασκευές οι όσιοι κρατούσαν αυστηροτάτη νηστεία, δεν έτρωγαν τίποτε απολύτως, και ούτε τα ελάφια κατέβαιναν εκείνες τις ημέρες. Σε ένα γειτονικό σπήλαιον κατοικούσε ένας φοβερός δράκων, ο οποίος έπιανε όλα τα ζώα της περιοχής και τα κατασπάραζε. Με ένα και μόνον πρόσταγμα του οσίου Δαβίδ, ο φοβερός εκείνος δράκων εγκατέλειψε για πάντα τον τόπον της εμφωλεύσεώς του. Μία ημέρα, ντόπιοι κυνηγοί ακολούθησαν τα ίχνη των ελαφιών και είδαν τον Λουκιανόν να τα αρμέγει σαν να ήταν ήμερα πρόβατα.

Επιστρέφοντας στα σπίτια τους, διηγήθηκαν παντού όσα παράδοξα είχαν δει, και το όνομα του γέροντος Δαβίδ έγινε γνωστό σε όλην την περιοχήν. Σύντομα η έρημος της Γαρέτζα γέμισε από ανθρώπους που λαχταρούσαν να πλησιάσουν τον Χριστόν, και ιδρύθηκε εκεί ολόκληρο μοναστήρι. Επί αιώνες ολόκληρους εκείνη η μονή στάθηκε ως ακρογωνιαίος λίθος της πίστεως, της παιδείας και της θεολογίας στην ευλογημένην χώραν της Γεωργίας. Μετά από κάποιον καιρόν, ο όσιος Δαβίδ ξεκίνησε προσκυνηματικόν ταξίδι προς την Αγίαν Πόλιν Ιερουσαλήμ, εμπιστευόμενος τη μονή στον πιστόν του Λουκιανόν.

Όταν οι προσκυνηταί έφθασαν στην ονομαζομένην Ράχιν της Χάριτος, από όπου διακρινόταν η Αγία Πόλις, ο γέρων έπεσε στα γόνατα και εδάκρυσε. Θεωρώντας τον εαυτόν του ανάξιον να βαδίσει επάνω στα ίχνη του Δεσπότου Χριστού, αρκέσθηκε να ατενίζει την Ιερουσαλήμ από εκείνην την μακρινήν απόστασιν. Στάθηκε έξω από τις πύλες της πόλεως και προσευχόταν θερμώς, ενώ οι σύντροφοί του εισήλθαν εντός και προσκύνησαν τους τόπους. Πριν επιστρέψει, πήρε μαζί του τρεις απλές πέτρες από εκείνην την Ράχιν της Χάριτος ως ευλογίαν.

Άγγελος Κυρίου εμφανίσθηκε στον πατριάρχην Ιεροσολύμων και του είπε ότι κάποιος ευσεβής Δαβίδ είχε λάβει όλην την αγιότητα της πόλεως. Ο πατριάρχης ζήτησε με αγγελιοφόρους τις δύο πέτρες πίσω και άφησε στον γέροντα μόνον την μίαν, που έγινε πηγή θαυμάτων. Όσιε πάτερ Δαβίδ Γαρετζελή και ευλογημένε Λουκιανέ, πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών, ώστε ο Χριστός να μας χαρίσει την Βασιλείαν Του, αμήν.