Ο φωτισμένος Όσιος Δανιήλ της Σκήτης υπήρξε ένας από τους πιο ξακουστούς ασκητές της αιγυπτιακής ερήμου, του οποίου ο βίος είναι γεμάτος. Έζησε συγκεκριμένα κατά την διάρκεια του έκτου αιώνα, σε μια εποχή λαμπρού πνευματικού ανθίσματος της μοναχικής πολιτείας. Έγινε μοναχός στην ξακουστή Σκήτη της Αιγύπτου από πολύ νεαρή ηλικία, ως ένα μικρό παιδί ακόμη. Σε κάποια φοβερή στιγμή πιάστηκε αιχμάλωτος, όταν η Σκήτη επιτέθηκε άγρια από βαρβάρους που λεηλατούσαν την περιοχή.

Οι σκληροί εκείνοι βάρβαροι κράτησαν τον γενναίο Όσιο αιχμάλωτο για δύο ολόκληρα έτη, υποβάλλοντάς τον σε ποικίλες δοκιμασίες. Στη συνέχεια ο σεβάσμιος Δανιήλ εξαγοράστηκε με χρήματα από έναν ευσεβέστατο χριστιανό αδελφό, που λυπήθηκε την κατάστασή του. Δυστυχώς όμως πιάστηκε για δεύτερη φορά αιχμάλωτος από άλλη ομάδα βαρβάρων, και υπέστη πάλι σκληρή δοκιμασία. Μετά από έξι μήνες αιχμαλωσίας, ενώ προσπαθούσε να δραπετεύσει, χτύπησε με μια πέτρα έναν από τους φύλακες αιχμαλωσίας του.

Με αυτή τη χτυπηματική κίνηση τον σκότωσε ακούσια και μετά κατάφερε να ξεφύγει και να επιστρέψει στη Σκήτη του. Το βαρύ αμάρτημα του ακούσιου φόνου όμως βάραινε φοβερά τη συνείδηση του ευλαβούς εκείνου ασκητικού πατρός. Ένιωθε διαρκή και έντονη τύψη και αναζητούσε με αγωνία πραγματικό τρόπο εξιλεώσεως ενώπιον του φιλανθρώπου Θεού του. Αβέβαιος ως προς το τι ακριβώς έπρεπε να κάνει για την εξιλέωσή του, ο σεβάσμιος Δανιήλ πήγε στον Πατριάρχη Τιμόθεο της Αλεξάνδρειας.

Εκεί ο μετανοιωμένος Όσιος εξομολογήθηκε με συντριβή το αμάρτημά του, αλλά ο σεβάσμιος Πατριάρχης δεν του έδωσε καμία επιτίμιο. Επειδή λοιπόν η συνείδησή του εξακολουθούσε να τον βασανίζει διαρκώς, αποφάσισε να ταξιδέψει αυτοπροσώπως στη μακρινή Ρώμη. Παρουσιάστηκε εκεί με ταπείνωση στον σεβάσμιο πάπα της Ρώμης για να ζητήσει την εκκλησιαστική γνώμη του. Ο πάπας ωστόσο του έδωσε ακριβώς την ίδια απάντηση που του είχε δώσει νωρίτερα και ο πατριάρχης Αλεξανδρείας.

Απογοητευμένος και ταραγμένος, ο σεβάσμιος Αββάς Δανιήλ επισκέφθηκε διαδοχικά και τους υπόλοιπους ένδοξους πατριάρχες της Ορθοδοξίας του καιρού του. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη, στην Αντιόχεια και στην Ιερουσαλήμ, εξομολογούμενος ταπεινά σε κάθε έναν από αυτούς και ζητώντας θερμά συμβουλή. Δεν βρήκε όμως τη βαθιά γαλήνη που λαχταρούσε για να ησυχάσει επιτέλους η ταραγμένη και βασανισμένη συνείδησή του. Έτσι τελικά επέστρεψε στην ξακουστή πόλη της Αλεξάνδρειας και αυτοπαραδόθηκε εθελοντικά στις πολιτικές αρχές ως φονιάς.

Ρίχτηκε αμέσως στη φυλακή, και ζήτησε με ταπείνωση κατά τη δίκη του την παραδειγματική ποινή του θανάτου. Ο σκληρός κυβερνήτης όμως, μένοντας έκπληκτος από τη βαθιά συντριβή του, τον άφησε αμέσως εντελώς ελεύθερο. Του ζήτησε μάλιστα να προσευχηθεί για χάρη του ιδίου, καταπληγμένος από την ευλάβεια και την ειλικρίνεια του γέροντος. Επειδή ο μακάριος Δανιήλ δεν ησύχαζε ακόμη με αυτή τη γενναία απόφαση, αποφάσισε τότε να αναλάβει μια αυστηρή πνευματική επιτίμιο.

Συγκεκριμένα αποφάσισε να φιλοξενήσει εθελοντικά μέσα στο μικρό κελλί του έναν λεπρό αδελφό για τη φροντίδα του. Τον φρόντιζε ο ίδιος ταπεινά μέχρι την κοίμησή του, και αμέσως μετά αναλάμβανε με αγάπη να βρει τον επόμενο. Με αυτόν τον αξιοθαύμαστο τρόπο της διακονίας στους πάσχοντες αδελφούς αξιώθηκε επιτέλους τη βαθιά γαλήνη της συνειδήσεώς του. Όταν αργότερα κάποια στιγμή ο γέροντας περπατούσε μαζί με τον Αββά Αμμώνα, εκείνος ρώτησε πότε θα μείνουμε ήσυχοι στο κελί.

Ο σεβάσμιος Δανιήλ απάντησε με σοφία ποιος μπορεί να μας χωρίσει από τον αγαπημένο μας Θεό. Συμπλήρωσε επίσης ότι ο φιλάνθρωπος Θεός βρίσκεται μέσα στο μικρό κελλί, αλλά και έξω από αυτό παντού. Έγινε σύντομα τόσο ιδιαίτερα ξακουστός για τις πολυάριθμες αρετές του, ώστε ονομάστηκε επίσημα Ηγούμενος της σπουδαίας ιστορικής Σκήτης. Όλη η ευλογημένη γη της Αιγύπτου τον τιμούσε ως νέο Αβραάμ και τον ξενοδόχο του ίδιου του Σωτήρα Χριστού.

Επισκέφθηκε επίσης την Αγία Αναστασία την Πατρικία την ημέρα της κοιμήσεώς της, και αξιώθηκε διάφορες θαυμαστές αποκαλύψεις. Συνάντησε επίσης πολλούς κρυμμένους ευλαβείς αγίους, όπως ήταν ο γνωστός Άγιος Μάρκος ο Σαλός της Αλεξανδρείας. Πρεσβείαις του Οσίου πατρός ημών Δανιήλ της Σκήτης, Χριστέ ο Θεός, χάρισον ημίν αληθινήν μετάνοιαν, αμήν.