Ο μέγας μεταξύ των Πατέρων Όσιος Βησσαρίων εγεννήθη και ανετράφη ευσεβώς εις την αρχαίαν χώραν της Αιγύπτου. Από τα νεανικά χρόνια ηγάπησε με όλην την δύναμιν της ψυχής του τον αληθινόν Θεόν, και έλαμψε εντός της καρδίας του το φως της θείας Χάριτος. Ετήρησε με αυστηράν προσοχήν τον εαυτόν του καθαρόν από κάθε αμαρτωλόν μολυσμόν και κηλίδα, διά να μη μιάνει το λευκόν ένδυμα του βαπτίσματος. Επεδιώκε να γνωρίσει βαθύτερα την μοναχικήν ζωήν και προέβη με ζήλον σε αποστολικόν προσκύνημα προς τους αγίους Τόπους των Ιεροσολύμων.

Εκεί ευλογήθη να δεί τον περίφημον όσιον Γεράσιμον τον Ιορδανίτην, ο οποίος εζούσε αυστηράν ησυχαστικήν ζωήν παρά τον ποταμόν Ιορδάνην. Όπως είναι γνωστόν από την παλαιάν παράδοσιν, εις τον γέροντα Γεράσιμον υπηρέτει ευλαβώς ένας ήμερος και ημερωμένος λέων. Είδε επίσης πολλούς άλλους θαυμαστούς ασκητάς της εποχής εκείνης, που έζων εις διαφόρους τόπους και αργότερον έλαμψαν διά των αρετών των. Συζητών και συναναστρεφόμενος μετ' αυτών, ο όσιος Βησσαρίων ωφελείτο πολύ ψυχικώς από κάθε επικοινωνίαν και κάθε συναναστροφήν.

Επιστρέψας έπειτα εις την πατρώαν Αίγυπτον, απέκτησε ως πνευματικόν πατέρα τον περίφημον όσιον Ισίδωρον τον Πηλουσιώτην. Επισκεπτόμενος αυτόν συχνά, ο νεαρός Βησσαρίων εδιδάσκετο εις την αρετήν και ενεθαρρύνετο διά τον αυστηρόν ησυχαστικόν ασκητικόν βίον. Τελικώς, αφού διένειμε με γενναιοδωρίαν εις τους πτωχούς και τα μοναστήρια όλην την οικογενειακήν περιουσίαν που είχε κληρονομήσει από τους γονείς του, απηρνήθη τον κόσμον. Έλαβε τότε την μοναχικήν αγγελικήν κουράν και απεσύρθη εις έρημον τόπον της Αιγύπτου διά να ασκητεύσει ησυχαστικώς.

Έλαβε επί του εαυτού του τον σκληρόν όρκον της παντελούς σιωπής, καταβάλλων το σώμα διά νηστειών, αγρυπνιών και πολυκόπων ασκήσεων. Παρότι ζων μέσα εις σώμα φθαρτόν, έγινε ένας άσαρκος άγγελος επί της γης, ομοιάζων αληθώς προς τας ασωμάτους ουρανίους δυνάμεις. Η νηστεία του ήτο πραγματικώς ασύγκριτος και ανυπερθέτως ηρωική, ώστε ολόκληρην εβδομάδα δεν εγεύετο τίποτε από τροφάς. Άλλοτε δε έμενε εντελώς νηστικός, χωρίς τροφήν και χωρίς πιόμα, διά σαράντα ολοκλήρους και αλλεπαλλήλους ημέρας.

Κάποτε, στεκόμενος σε ένα ανοικτόν τόπον μέσα σε δύσβατα αγκάθια, υψώσας τας χείρας και τους οφθαλμούς προς τον ουρανόν, στραφείς ολόκληρος, επί σαράντα ολοκλήρους ημέρας και νύκτας παρέμεινε εκεί όρθιος και ακίνητος εις προσευχήν, χωρίς να μετακινηθή από την θέσιν εκείνην. Δεν εγεύθη παντελώς τίποτε ούτε ωμίλησε εις κανέναν, δεν ενύσταξε ουδ’ έπεσε εις σωματικήν εξάντλησιν από την φυσικήν αδυναμίαν. Δεν εσκέφθη ουδέν επίγειον και ματαίον, αλλά ολόκληρος, σαν ασώματος, εκάρφωσε τους πνευματικούς οφθαλμούς προς τον Θεόν.

Δι' αυτό ηξιώθη ο Άγιος από τον Θεόν μεγάλην χάριν θαυματουργίας, ομοιάζων προς τους αρχαίους αγίους προφήτας της Παλαιάς Διαθήκης. Έγινε ομοιότατος προς τον Μωυσήν, ο οποίος, με κάποιον ξύλον υποδειχθέν από τον Θεόν, μετέβαλε το πικρόν ύδωρ της ερήμου σε γλυκύτατον. Ωσαύτως ο όσιος Βησσαρίων με προσευχήν θερμήν και με το σημείον του τιμίου Σταυρού εγλύκανε την πικρότητα της θαλάσσης, διά να ξεδιψάσει με το πραγματικά αλμυρόν εκείνο ύδωρ τον υποτακτικόν του, ο οποίος εδιψούσε υπερβολικά κατά την σκληράν διέλευσίν των.

Εκείνος επήρε με δοχείον λίγο ύδωρ, εδοκίμασε και ευρήκε αυτό γλυκύτατον και δροσερόν, σαν να ανέβαινε από ζωντανήν πηγήν. Όταν εγέμισε επίσης δοχείον δι' αργότερον, ο γέρων με σύνεσιν ηρώτησε τον υποτακτικόν διατί ενήργησε ούτω χωρίς πίστιν. Εκείνος εζήτησε ταπεινώς συγχώρησιν και είπε ότι το ηθέλησε δι' αποφυγήν δίψης κατά τον επόμενον δρόμον της πορείας. Ο γέρων απήντησε ότι ο Θεός, ο οποίος είναι παρών εδώ, είναι παρών και εις πάντα τόπον και δίδει ομοίως ύδωρ.

Το όνομα εκείνου του υποτακτικού του ήτο Δουλάς, ο οποίος μάλιστα παρέδωσε ευλαβώς πολλά από αυτά τα διδακτικά γεγονότα της ασκήσεως. Ωμοιάσε επίσης ο Βησσαρίων προς τον δίκαιον Ιησούν του Ναυή, που εκράτησε την κίνησιν του ηλίου ακίνητη. Όταν εβάδιζε προς κάποιον γέροντα και ο ήλιος έγερνε προς δυσμάς, παρεκάλεσε τον Θεόν να μη δύσει ο ήλιος. Όντως ο φωτεινός ήλιος δεν έδυσε μέχρις ότου ο όσιος Βησσαρίων έφθασε με ασφάλειαν εις τον υπηρέτην του Θεού.

Ωμοιάσε επίσης ο όσιος Βησσαρίων προς τον προφήτην Ηλίαν τον Θεσβίτην, ο οποίος εις καιρόν φοβεράς ξηρασίας έφερε άφθονον βροχήν εξ ουρανού. Αυτό το ίδιο θαύμα ετέλεσε ο όσιος Βησσαρίων όχι άπαξ ή δις αλλά πολλάς φοράς εις την επίγειον ζωήν του. Ωμοιάσε ομοίως προς τον προφήτην Ελισαίον, ο οποίος έσχισε τον Ιορδάνην και επέρασε με την μηλωτήν του Ηλιού ως διά ξηράς. Έτσι και ο όσιος μετέβαλε με προσευχήν το ύδωρ σε στερεόν και διέβη ακόμη και τον τεράστιον ποταμόν Νείλον ως διά ξηράς.

Όπου επίσης συνηντούσε ποταμούς εις την πορείαν του, τους διέβαινε εξ ίσου άνευ καμμίας δυσκολίας ως διά ξηράς. Κάποτε, ευρισκόμενος ο όσιος εις την σκήτην, ωδηγήθη εκεί ένας δαιμονιζόμενος άνθρωπος που εβασανίζετο φοβερά από πονηρόν δαίμονα. Έγιναν ευχαί και προσευχαί υπέρ αυτού στον ναόν, αλλά δεν εξήρχετο ο πονηρός εκείνος δαίμων ο οποίος ήτο πάρα πολύ άγριος. Οι ευλαβείς κληρικοί συνεσκέφθησαν ότι μόνον ο Αββάς Βησσαρίων ηδύνατο να εκβάλει τον πονηρόν δαίμονα δι' απλού του λόγου.

Επειδή όμως ο όσιος δεν θα ερχόταν εάν τον επαρακαλούσαν, τον εξεγέλασαν θαρραλέα τοποθετήσαντες τον δαιμονιζόμενον στο μέρος του. Ότε ο Βησσαρίων εισήλθε στον ναόν και είδε τον άνθρωπον στο σύνηθες αυτού στασίδιον, τον επλησίασε ταπεινώς. Όταν τον πλησίασε, του είπε με αυθεντίαν να σηκωθή και να φύγει εξ εκεί, και ο δαίμων αμέσως εξεβλήθη. Έτσι οι αυτοί κληρικοί υπεχρέωσαν τον γέροντα να ενεργήσει το θαυμαστόν αυτό σημείον της εκβολής του δαίμονος εκείνου.

Ο όσιος Βησσαρίων δεν επιθυμούσε ποτέ να ενεργεί φανερώς θαύματα, διά να μη δοξασθή υπό των ανθρώπων, καθώς ήτο εξαιρετικά ταπεινόφρων. Κάποτε, εις την σκήτην, ένας αδελφός έπεσε σε κάποιο σοβαρόν αμάρτημα και ο ιερεύς διέταξε αυτόν να εξέλθη του ναού. Ο όσιος Βησσαρίων εσηκώθη ευθύς και εξήλθε μαζί με τον αμαρτήσαντα, λέγων με ταπείνωσιν ότι και αυτός ο ίδιος ήτο εξ ίσου αμαρτωλός. Τοιαύτη υπήρξε η εξαιρετική και ασύλληπτος ταπείνωσις του οσίου τούτου πατρός Βησσαρίωνος του θαυματουργού της Αιγύπτου.

Οι ευλαβείς μαθηταί του διηγούνται ότι επί σαράντα ολόκληρα έτη δεν εξάπλωσε το σώμα του εις κρεβάτι διά ανάπαυσιν. Ολίγον μόνον επέτρεπε εις εαυτόν να αποκοιμάται, και αυτό μόνον στεκόμενος όρθιος ή καθήμενος στην ασκητικήν του θέσιν. Συνέστηνε συνεχώς εις τους μαθητάς του να αγρυπνούν αδιαλείπτως και να φυλάγωνται με ζήλον από τας πονηράς διαβολικάς πολυποίκιλας επιθέσεις. Έλεγε ότι ο ευλαβής μοναχός πρέπει να είναι σαν οφθαλμός γρήγορος και άυπνος, ομοιάζων προς τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ.

Η ζωή του οσίου τούτου πατρός έμοιαζε με τον βίον ελεύθερου ουρανίου πτηνού, διότι ποτέ τίποτε γήινον δεν απέκτησε κατά την επίγειον πορείαν του. Δεν είχε ίδιον κελλίον ή οιονδήποτε πρόσκαιρον κατάλυμα, αλλά περιπλανάτο εις την έρημον, διερχόμενος από τόπον εις τόπον της αγρίας πέτρας. Εν βαθυτάτω γήρατι ο όσιος Βησσαρίων μετέστη εις την αιωνίαν ζωήν με την βεβαίαν πεποίθησιν της σωτηρίας. Διά πρεσβειών του οσίου Βησσαρίωνος του θαυματουργού πατρός της Αιγυπτιακής ερήμου, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών.