Στην επαρχία του Αίνου της νοτιοανατολικής Θράκης, σε μια εποχή ταραγμένη ανάμεσα στον δέκατο και ενδέκατο χριστιανικό αιώνα, διέλαμψε η αγιότητα μιας μητέρας ορφανών παιδιών. Η οσία μήτηρ Σοφία γεννήθηκε σε αυτή την επαρχία της Θράκης ως θυγατέρα ευγενών και εύπορων χριστιανών γονέων. Όταν έφτασε στην κατάλληλη ηλικία, οι γονείς της οργάνωσαν την παντρειά της σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής. Από τον γάμο της απέκτησε έξι όμορφα παιδιά τα οποία ανέθρεψε με ευσέβεια και χριστιανική στοργή.

Παρά τις πολλές κοσμικές φροντίδες και ευθύνες της οικογενειακής της ζωής, η Σοφία τηρούσε με προσοχή τις θείες εντολές. Έζησε με αρετή, ησυχία και χριστιανικό φρόνημα μέσα στις πολλές απαιτήσεις της καθημερινής νοικοκυρόπουλας ζωής της. Αγαπούσε ιδιαίτερα να παρακολουθεί τις ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας με συνεχή αφοσίωση, προθυμία, ευλάβεια και προσοχή. Με τον τρόπο αυτό προόδευε σταθερά στην αρετή και στην πνευματική της προσέγγιση προς τον φιλάνθρωπο Θεό.

Όμως μια σκληρή και αιφνίδια ασθένεια άρπαξε διαδοχικά τον σύζυγό της και όλα τα έξι παιδιά της. Ως μητέρα και σύζυγος βρέθηκε ξαφνικά εντελώς ολομόναχη και χωρίς οικογενειακό περιβάλλον στη φοβερή θλίψη της. Παρά τη μεγάλη οικογενειακή της απώλεια όμως δεν απελπίστηκε ποτέ ούτε αμφισβήτησε την αγαθή πρόνοια του Θεού. Αντιθέτως, η οσία Σοφία αφοσιώθηκε ακόμη περισσότερο στον Κύριο και βρήκε την παρηγοριά της στην προστασία των ορφανών και των χηρών.

Πέρασε όλο της τον χρόνο στη συνεχή ελεημοσύνη, στην προσευχή, στη νηστεία και σε ό,τι παρηγορούσε τον πλησίον της. Μέσα σε ένα διάστημα είκοσι ολόκληρων χρόνων, υιοθέτησε εκατό ορφανά παιδιά και τα ανέθρεψε με χριστιανική στοργή. Τα δίδαξε όλα να αγαπούν τον αληθινό Θεό και να ζουν σύμφωνα με τις ευαγγελικές εντολές του Σωτήρος. Για τον λόγο αυτό αποκαλείται από την Εκκλησία και αγία Σοφία η μητέρα των ορφανών της Θράκης.

Πούλησε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία της και διέθεσε τα έσοδα στους φτωχούς και τις χήρες. Έζησε αυστηρή ασκητική ζωή τρώγοντας μόνον λίγο ψωμί και νερό για όλη της την υπόλοιπη ζωή. Προτιμούσε να στερείται η ίδια τα απαραίτητα της ζωής, παρά να αφήσει κάποιον φτωχό να φύγει από το σπίτι της. Είχε πάντοτε στα χείλη της τους ψαλμούς του προφήτη και βασιλιά Δαβίδ ως πνευματική τροφή της ψυχής. Δάκρυα μετάνοιας και κατάνυξης έρρεαν συνεχώς από τα μάτια της κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας.

Με την ταπεινοφροσύνη και την αγάπη της προς τους πτωχούς ευλόγησε ο Θεός τη ζωή της με θαυμαστά σημεία. Στο σπίτι της υπήρχε ένα βαρέλι κρασί που η οσία διατηρούσε για τα φτωχά πρόσωπα της περιοχής της. Παρατήρησε με έκπληξη ότι όσο και αν έπαιρνε από το βαρέλι, εκείνο παρέμενε διαρκώς γεμάτο με κρασί. Όμως μόλις διηγήθηκε σε κάποιον γνωστό της το θαύμα και δοξολόγησε δημόσια τον Θεό, το βαρέλι άδειασε αμέσως. Η αγία Σοφία στενοχωρήθηκε πάρα πολύ πιστεύοντας ότι το κρασί τελείωσε εξαιτίας της αναξιότητάς της ενώπιον του Θεού.

Γι’ αυτό αύξησε ακόμη περισσότερο τους ασκητικούς της κόπους μέχρι που η υγεία της κλονίστηκε σοβαρά. Η οσία Σοφία δίδαξε με τον τρόπο της σε όλους πώς η ασκητική ζωή μπορεί να εφαρμοστεί μέσα στον κόσμο. Όταν συνδυάζεται η αυστηρή άσκηση με την ανιδιοτελή φιλανθρωπία, ο Θεός επιτελεί θαυμαστά σημεία στους πιστούς. Είναι αρκετό για κάθε χριστιανό να ζει με αυτόν τον τρόπο μυστικά και ταπεινά μέσα στο σπίτι του. Όταν αισθάνθηκε ότι το τέλος της ζωής της πλησίαζε αναπόφευκτα, εκάρη τιμίως μοναχή με μεγάλη ευλάβεια.

Από εκείνη τη στιγμή αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην προσευχή και τη συνεχή λατρεία του φιλάνθρωπου Θεού των Πατέρων. Η αγία Σοφία αναπαύθηκε ειρηνικά εν Κυρίω σε ηλικία πενήντα τριών ετών παραδίδοντας την ψυχή της. Έζησε σε αυτή την περιοχή της Θράκης κατά τον δέκατο και ενδέκατο χριστιανικό αιώνα της Εκκλησίας. Έγινε φωτεινό υπόδειγμα μητρότητας, φιλανθρωπίας, υπομονής, ασκήσεως και χριστιανικής αγάπης στην πιο σκληρή δοκιμασία της ζωής.

Οσία μήτηρ Σοφία της Θράκης, που σαν δεύτερη μητέρα ανέθρεψες εκατό ορφανά παιδιά, πρέσβευε στον Κύριο για τη σωτηρία των ψυχών μας.