Μια γειτόνισσα τον δηλητηρίασε με γλύκισμα και τον άφησε τυφλό και κατάκοιτο μόλις στα δεκαπέντε του χρόνια. Όμως το άγιασμα μιας απλής χριστιανής γυναίκας τον ανέστησε από την ευλογιά, και ο μικρός Τούρκος προορίστηκε να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε στην κοινότητα Υψηλομετώπου της Λέσβου από γονείς μωαμεθανούς, μέσα σε ένα περιβάλλον εντελώς ξένο προς την πίστη. Ήταν τόσο όμορφος και αγαθός νέος, ώστε προκαλούσε τον θαυμασμό αλλά και τον φθόνο των ανθρώπων που ζούσαν γύρω του. Ο φθόνος αυτός έγινε αφορμή να τον φαρμακώσει η γειτόνισσά του, και το δηλητήριο δεν τον σκότωσε, αλλά του στέρησε το φως και την κίνηση του σώματος. Καθώς κειτόταν έτσι ανήμπορος και τυφλός, τον χτύπησε επιπλέον και η φοβερή αρρώστια της ευλογιάς, που τον έφερε στα πρόθυρα του θανάτου. Τότε μια χριστιανή γυναίκα παρακάλεσε τη μητέρα του να της επιτρέψει να πλύνει το παιδί με άγιασμα της Εκκλησίας. Η μάνα του, αν και μωαμεθανή, έβλεπε ότι ο γιος της πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, και δέχτηκε με ελπίδα την προσφορά. Το θαύμα έγινε αμέσως μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων, και ο μικρός Κωνσταντίνος θεραπεύτηκε εντελώς από κάθε κακό που τον βασάνιζε.

Νωρίς έχασε τον πατέρα του, και η μητέρα του παντρεύτηκε ξανά έναν άντρα μέθυσο και σκληρό, που έκανε τη ζωή τους πολύ δύσκολη. Έτσι ο Κωνσταντίνος μαζί με τρία αδέρφια του αναγκάστηκαν να φύγουν στη Σμύρνη και να πουλούν λαχανικά στους δρόμους για να ζήσουν. Ανάμεσα στους πελάτες του ήταν και ο σεβάσμιος Μητροπολίτης της πόλεως, στον οποίο ο νέος έφερνε ο ίδιος κάθε φορά τα λαχανικά του. Αυτές οι τακτικές επισκέψεις στη Μητρόπολη του χάριζαν την πολύτιμη ευκαιρία να ακούει σοφές συμβουλές και να παρακολουθεί τις γιορτές των χριστιανών. Μια μέρα βρήκε μόνο του στη Μητρόπολη έναν γέροντα πνευματικό και τον παρακάλεσε να του διαβάσει κάτι από τα ιερά θρησκευτικά βιβλία. Ο γέροντας του απάντησε πως είχε ξεχάσει κάπου τα γυαλιά του και δυστυχώς δεν μπορούσε εκείνη την ώρα να διαβάσει. Τότε ο Κωνσταντίνος έτρεξε αμέσως με μεγάλη προθυμία και του τα έφερε, για να μη χάσει την ευκαιρία ν' ακούσει τα λόγια του Θεού. Ο γέροντας ικανοποίησε την επιθυμία του με πολύωρα διαβάσματα και ωφέλιμες συζητήσεις, που τόσο πολύ τον συγκινούσαν στα βάθη της ψυχής του. Όπως ωραία αναφέρει το Συναξάριο, ο νέος τα κατέγραφε στα πλάτη της καρδιάς του και τα φύλαγε εκεί σαν πολύτιμο θησαυρό.

Ήταν παιδί με αγαθή και καθαρή ψυχή, που η αμαρτία το φόβιζε βαθιά και η αρετή του Χριστού το συγκινούσε ολόψυχα. Έβαλε λοιπόν σταθερό σκοπό της ζωής του να γίνει χριστιανός, και ζήτησε να μεταβεί στο Άγιον Όρος για να το πετύχει. Ήρθε εκεί στη Νέα Σκήτη, όπου εξομολογήθηκε ταπεινά και φανέρωσε ανοιχτά την απόφασή του να βαφτιστεί στο όνομα του Χριστού. Ο εξομολόγος τον κράτησε κοντά του λίγες μέρες και ανέφερε στη συνέχεια το ζήτημα στους προϊσταμένους του Μοναστηριού του Αγίου Παύλου. Όλοι χάρηκαν πολύ και δόξασαν τον Θεό, όμως καταλάβαιναν αμέσως ότι το πράγμα ήταν σοβαρό και ιδιαίτερα επικίνδυνο για όλους τους. Αν τυχόν μαθευόταν πως τόλμησαν να βαφτίσουν έναν μωαμεθανό, οι συνέπειες θα ήταν φοβερές για ολόκληρο τον ιερό αυτό τόπο. Γι' αυτό αποφάσισαν να τον στείλουν στην Ιερά Μονή της Μεγίστης Λαύρας, που ήταν τότε το πνευματικό κέντρο του Αγίου Όρους. Εκεί ζούσαν πολλοί σοφοί και άγιοι πατέρες, οι οποίοι θα μπορούσαν να κρίνουν σωστά τη δύσκολη και λεπτή αυτή υπόθεση. Πήγε λοιπόν ο Κωνσταντίνος στη μεγάλη Λαύρα, και οι μοναχοί τον κράτησαν με χαρά κοντά τους, τον περιποιήθηκαν και τον ενίσχυσαν με πολλή αδελφική αγάπη.
Όμως ούτε εκεί τόλμησαν να τον βαφτίσουν, γιατί βρισκόταν τότε στο Όρος ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Πέμπτος, που αργότερα κρέμασαν οι Τούρκοι. Σ' αυτόν λοιπόν έστειλαν τον νέο, αφού του έδωσαν και πέντε αργύρια για βοήθημα στον μακρύ και κουραστικό δρόμο του. Φαίνεται ότι όλοι φοβόνταν μήπως ο νεαρός Τούρκος ερχόταν κρυφά να τους στήσει παγίδα και να κάψουν το Όρος οι μωαμεθανοί. Ο Κωνσταντίνος όμως, αντί να συναντήσει κατευθείαν τον Πατριάρχη, πήγε πρώτα στην ξακουστή Σκήτη της Αγίας Άννας. Εκεί γνώρισε τον άγιο πνευματικό πατέρα Χρύσανθο και έμεινε φιλοξενούμενος κοντά του για τρεις ολόκληρες ημέρες με μεγάλη πνευματική χαρά. Από εκεί, χωρίς να ξέρει πού πηγαίνει εξαιτίας της πυκνής ομίχλης, πήρε τελικά τον μακρύ δρόμο για την έρημη σκήτη των Καυσοκαλυβίων. Στον δρόμο αποκοιμήθηκε από τον κόπο και είδε σε όραμα την Παναγία, που τον παρηγόρησε γλυκά και τον προέτρεψε να συνεχίσει χωρίς καμία λύπη. Έφτασε στα Καυσοκαλύβια και γνώρισε τον άγιο γέροντα Γαβριήλ, αλλά ο προϊστάμενος φοβήθηκε και πάλι να τον βαφτίσει μόνος του. Έτσι τον έστειλε με συνοδεία ενός έμπειρου μοναχού στη Μονή των Ιβήρων, όπου βρισκόταν εκείνη ακριβώς την ώρα ο ίδιος ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Πέμπτος.

Ο Πατριάρχης θέλησε να τον δοκιμάσει και τον ρώτησε αυστηρά γιατί ήρθε σ' αυτούς τους ανθρώπους που όλοι τους περιφρονούσαν και που δεν είχαν τίποτε. Του είπε ότι οι μωαμεθανοί κρατούσαν το βασίλειο, τη δόξα και κάθε απόλαυση της ζωής, και τον προέτρεψε να ξανασκεφτεί σοβαρά. Ο Κωνσταντίνος άκουγε τα αυστηρά αυτά λόγια και έκλαιγε από τη συγκίνηση, και τότε ο Πατριάρχης θέλησε στο τέλος να τον παρηγορήσει. Του υποσχέθηκε ότι σε λίγο θα ερχόταν ο ίδιος στα Καυσοκαλύβια να τον βαφτίσει, αρκεί να ετοιμαστεί με αγνότητα και να κρύβει καλά το μυστικό του. Επέστρεψε λοιπόν ο νέος στα Καυσοκαλύβια και παρέμεινε εκεί έξι ολόκληρους μήνες με υπομονή, νηστεία και αδιάκοπη προσευχή. Σε όλο αυτό το διάστημα η θερμή πίστη και η σπάνια αρετή του έκαναν βαθιά εντύπωση σε όλους τους πατέρες της σκήτης. Τέλος αποφάσισαν να τον βαφτίσουν, και την ώρα που ο ιερέας έλεγε «βαπτίζεται ο δούλος του Θεού Κωνσταντίνος», το πρόσωπό του έλαμψε ολόκληρο. Η λάμψη αυτή ήταν τόσο δυνατή, ώστε οι άλλοι μοναχοί με μεγάλη δυσκολία μπορούσαν να σηκώσουν τα μάτια τους και να τον αντικρίσουν. Έτσι ο νεαρός που γεννήθηκε Τούρκος έγινε επιτέλους χριστιανός, και η ψυχή του γέμισε με ανέκφραστη χαρά και ουράνια ειρήνη.

Ήρθε ύστερα η ώρα να εκπληρώσει το τάμα του στη Μονή Ιβήρων, να προσκυνήσει εκεί και να ανάψει λαμπάδα στην Παναγία την Πορταΐτισσα. Στη Σκήτη του Προδρόμου προσκύνησε λείψανα νεομαρτύρων, και αυτό άναψε μέσα του τον θερμό πόθο να δώσει και ο ίδιος τη ζωή του στον Χριστό. Ο πνευματικός του όμως δεν τον ενθάρρυνε στο μαρτύριο, αλλά τον προέτρεψε να αγωνίζεται ως μοναχός και να περιμένει με υπομονή το θέλημα του Θεού. Με βαριά λύπη στην καρδιά γύρισε στα Καυσοκαλύβια, όπου είδε ένα θαυμαστό θείο όραμα μέσα στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης. Είδε τον Δεσπότη Χριστό σε ολόλαμπρο θρόνο ψηλά στον τρούλο, και ολόγυρά του πλήθος αναρίθμητης ουράνιας στρατιάς. Ένας ένδοξος άγιος, ίσως ο Μεγαλομάρτυρας Δημήτριος, τον κράτησε από το χέρι και τον οδήγησε με στοργή προς τον Χριστό. Τότε ο Κύριος είπε «άφησέ τον, δεν ήρθε ακόμα ο καιρός», και ο νέος ξύπνησε και αναρωτιόταν τι σήμαιναν όλα αυτά. Αργότερα πήρε άδεια από τον γέροντά του να πάει στο Αϊβαλί και στη Μαγνησία, για να συναντήσει τα αδέρφια του και να τα φέρει στην πίστη. Εκεί όμως τον αναγνώρισε κάποιος Τούρκος, οι αρχές τον συνέλαβαν μέσα στο πλοίο, και ο άγιος ομολόγησε με θάρρος ότι έγινε πλέον χριστιανός.
Ο αγάς των Κυδωνιών κάλεσε τότε και τον αγά των Μοσχονησίων, για να προσπαθήσουν και οι δυο μαζί να τον επαναφέρουν στη θρησκεία τους. Όμως ούτε οι φυλακίσεις ούτε οι απειλές ούτε οι πλούσιες υποσχέσεις ούτε οι σκληροί βασανισμοί κατάφεραν να μεταπείσουν τον γενναίο άγιο. Οι χριστιανοί των Κυδωνιών στο μεταξύ με ολονύχτιες αγρυπνίες και θερμές παρακλήσεις ικέτευαν τον Θεό να τον ενισχύσει στον αγώνα του. Τα βασανιστήρια που του έκαναν ήταν φρικτά, τα ίδια που είχε επινοήσει ένας σκληρός δήμιος δέκα χρόνια πριν για τον Άγιο Γεώργιο τον Χιοπολίτη. Σιδερένια περικεφαλαία που την κοκκίνιζαν στη φωτιά έβαζαν στο κεφάλι του, και έσφιγγαν με δερμάτινα λουριά μολυβένιες σφαίρες ολόγυρα. Τα μάτια του κόντευαν να βγουν από τις κόγχες τους, ενώ μερόνυχτα έσφιγγαν τα πόδια του σε ξύλα και έσχιζαν τις σάρκες του. Οι χριστιανοί έβλεπαν με δέος θείο φως να βγαίνει τη νύχτα από τον ναό του Αγίου Γεωργίου και να μπαίνει στη φυλακή. Μέσα στο σκοτεινό κελί είδε ξανά όραμα την Παναγία, που του φανέρωσε ότι θα λάβει το μαρτυρικό τέλος στην Κωνσταντινούπολη. Η πίστη του παρέμενε ακλόνητη μέσα στους πόνους, και η ψυχή του γαλήνευε με την ελπίδα της αιώνιας ζωής.

Μετά τα φρικτά βασανιστήρια ξανάφεραν τον άγιο μπροστά στους Τούρκους άρχοντες, με την ελπίδα ότι θα τον μετέπειθαν επιτέλους. Του έλυσαν τα χέρια, και τότε αμέσως ο άγιος έκανε με τόλμη μπροστά τους το σημείο του τιμίου σταυρού. Ο αγάς των Μοσχονησίων έγινε έξω φρενών, όρμησε επάνω του και με το ξίφος του άρχισε να ξεσχίζει το στήθος του αγίου. Τότε σχηματίστηκε θαυμαστά πάνω στο στήθος του ένας φωτεινός σταυρός, σημάδι ολοφάνερο της παρουσίας και της δύναμης του Θεού. Ο αγάς των Κυδωνιών, επειδή δεν μπόρεσε να φέρει κανένα αποτέλεσμα, τον έστειλε με ισχυρή συνοδεία στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί ο άγιος υπέφερε πολλά ακόμη βασανιστήρια, και από τη φυλακή έστειλε επιστολή στον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Πέμπτο. Σε νέα ανάκριση φώναξε στον ηγεμόνα να γνώριζε και εκείνος το συμφέρον της ψυχής του και να γινόταν χριστιανός. Ο ηγεμόνας δεν άντεξε αυτή την παρρησία και διέταξε να τον απαγχονίσουν και να τον θάψουν στα τουρκικά μνήματα. Ο άγιος Κωνσταντίνος μαρτύρησε στις δύο Ιουνίου του χιλιοστού οκτακοσιοστού δέκατου ένατου έτους, και δόξασε με τον θάνατό του τον Χριστό. Αργότερα οι Αγιορείτες πατέρες εξαγόρασαν τα ρούχα που φόρεσε στο μαρτύριο ως ιερά λείψανα, και πλήθος αρρώστων βρήκαν με αυτά ξανά την υγεία τους.