Στην ξακουστή έρημο του Δαβιδο-Γκαρέτζι της Γεωργίας, στα τέλη του δέκατου εβδόμου μετά Χριστόν αιώνα, ασκήτευαν οι γενναίοι οσιομάρτυρες. Πρόκειται για τους ενδόξους Σίο τον Νέο, Δαβίδ, Γαβριήλ και Παύλο, που έδωσαν αργότερα τη μαρτυρία του Χριστού. Ο σεπτός Σίος καταγόταν από το μικρό χωριό Βεντζίσι της επαρχίας Καρτλί στη βόρεια Γεωργία του Καυκάσου. Οι ευσεβείς γονείς του ονομάζονταν Παπούνα και Ταμάρ, και ανήκαν στους πλούσιους και ιδιαίτερα επιδραστικούς ανθρώπους της εποχής τους.

Είχαν συνολικά οκτώ παιδιά, δηλαδή πέντε γιους και τρεις κόρες, που μεγάλωσαν με χριστιανική παιδεία και αρετή. Όταν δυστυχώς πέθαναν οι ευσεβείς γονείς, οι αδελφοί του Σίο τσακώθηκαν τόσο έντονα μεταξύ τους για την κληρονομιά. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο ο μεγαλύτερος αδελφός να σκοτώσει τον μικρότερο σε μια στιγμή απερίγραπτου θυμού και πάθους. Ο μακάριος Σίος βαθιά ταραγμένος από αυτή την τραγωδία αποζήτησε αμέσως να αποσυρθεί από τη ματαιότητα του κόσμου.

Αποστρεφόταν δηλαδή έναν κόσμο όπου ο αδελφός σκοτώνει τον αδελφό και ο γιος δολοφονεί τον ίδιο τον πατέρα του. Ομολόγησε λοιπόν την ισχυρή του επιθυμία στον πνευματικό του πατέρα και πήρε τη συμβουλή να πάει στη μονή του Δαβίδ-Γκαρέτζι. Εκεί θα έπρεπε να καρεί επισήμως μοναχός και να δοθεί ολόκληρος στην ασκητική και ησυχαστική ζωή. Στην πραγματικότητα ο ηγούμενος της μονής ονομαζόμενος πατέρας Ονοπρή Μαχουτάτζε είχε κατ' επανάληψη προσκαλέσει τον Σίο να έρθει.

Του έλεγε χαρακτηριστικά «έλα αδελφέ Σίο και ας τελειώσουμε εδώ μαζί την επίγεια ζωή μας» με ζεστασιά και αγάπη. Με μεγάλη χαρά λοιπόν ο Ονοπρή υποδέχθηκε στη συνέχεια τον Σίο, ο οποίος ήταν ήδη γνωστός για την πίστη και την αγνότητά του. Τον οδήγησε σε ένα μικρό κελί και τον έντυσε ευθύς αμέσως με τα ταπεινά ρούχα του δοκίμου μοναχού. Οι ακούραστες κοπιαστικές εργασίες, η μεγάλη ταπείνωση και η εμφανής αγάπη του Σίο για τους αδελφούς ενέπνευσαν πολλούς.

Πολλοί από τους αδελφούς της μονής έσπευδαν να ζητήσουν τη συμβουλή και την πνευματική του καθοδήγηση στις δύσκολες στιγμές. Ο ίδιος ο ηγούμενος συχνά εμπιστευόταν στον Σίο τη διοίκηση των υποθέσεων ολόκληρης της μονής κατά την απουσία του. Κάποτε ο πατέρας Ονοπρή έπρεπε να αναχωρήσει από τη μονή για να φροντίσει κάποιες υποθέσεις στον έξω κόσμο. Άφησε λοιπόν τον αξιόπιστο Σίο ως επικεφαλής όλης της κοινοβιακής αδελφότητας μέχρι την επιστροφή του πίσω στο μοναστήρι.

Μετά τον Εσπερινό και το βραδινό γεύμα, οι εξαντλημένοι αδελφοί ετοιμάζονταν να αναπαυθούν, όταν συνέβη το φρικτό απρόοπτο. Μια άγρια συμμορία ληστών από το Νταγκεστάν εισέβαλε ξαφνικά μέσα στους ιερούς χώρους του μοναστηρίου της ερήμου. Οι ληστές αυτοί λεηλάτησαν χωρίς οίκτο ολόκληρη τη μονή και αιχμαλώτισαν αμέσως τον ιερομόναχο Σίο και τους μοναχούς Δαβίδ, Γαβριήλ και Παύλο. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα τους θανάτωσαν με σκληρότατο και απάνθρωπο τρόπο μπροστά στα μάτια όλων των άλλων αδελφών.

Ορισμένοι από τους εναπομείναντες αδελφούς προσπάθησαν να διαφύγουν στα γύρω βουνά, αλλά συνελήφθησαν γρήγορα και σφαγιάσθηκαν με ωμότητα. Τα φτωχά κελιά της μονής του Δαβίδ-Γκαρέτζι ποτίσθηκαν τότε από το αίμα των γενναίων μοναχών της ερήμου. Στη συνέχεια οι αχόρταγοι Νταγκεστανοί ληστές έσπασαν, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν σχεδόν όλη την περιουσία της σεπτής μονής. Έκλεψαν επίσης μερικά από τα πολύτιμα και ιερά αρχιερατικά άμφια, ενώ τα υπόλοιπα τα έκοψαν σε μικρά κομμάτια.

Έπειτα έριξαν τα κομμένα κομμάτια μέσα σε ένα βαθύ πηγάδι ώστε να τα εξαφανίσουν εντελώς από προσώπου γης. Τέλος επιτέθηκαν στις σεπτές άγιες εικόνες της μονής και τις κατέκοψαν σε θρύψαλα με τα κοφτερά πελέκια τους. Με την ευλογία του τότε Καθολικού της Γεωργίας και την προσταγή του βασιλέως, τα ιερά λείψανα ενταφιάσθηκαν επιμελώς. Πιο συγκεκριμένα τα μυρωμένα λείψανα ενταφιάσθηκαν στην αυλή της μονής, νότια του τάφου του μεγάλου Αγίου Δαβίδ της Γκαρέτζι.

Έτσι οι ένδοξοι αυτοί οσιομάρτυρες της Γεωργίας αξιώθηκαν να λάβουν τους αμάραντους στεφάνους του μαρτυρίου στους ουρανούς. Πρεσβείαις των οσιομαρτύρων Σίου, Δαβίδ, Γαβριήλ και Παύλου, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών, αμήν.