Ο μεγαλύτερος αδελφός σκότωσε τον μικρότερο για την πατρική κληρονομιά, και αυτή η φρικτή πράξη έσπρωξε τον μακάριο Σίο μακριά από τον κόσμο. Έτσι ο πλούσιος αρχοντόπουλος από το χωριό Βεντζίσι της Καρτλίας πήρε τον δρόμο για τη μοναχική έρημο του Νταβίντ-Γκαρέτζι. Οι γονείς του, ο Παπούνα και η Ταμάρ, ήταν άνθρωποι εύποροι και είχαν μεγάλη επιρροή στην περιοχή τους. Από τον γάμο τους απέκτησαν οκτώ παιδιά, πέντε αγόρια και τρία κορίτσια, σε ένα σπίτι γεμάτο αγαθά.

Όταν όμως οι γονείς έφυγαν από τη ζωή, τα αδέλφια του Σίο τσακώθηκαν τόσο άγρια για την κληρονομιά που χύθηκε αίμα μέσα στην ίδια τους την οικογένεια. Ο νεαρός Σίο συγκλονίστηκε βαθιά από το έγκλημα και αναρωτιόταν τι αξία έχει ένας κόσμος όπου ο αδελφός σκοτώνει τον αδελφό. Πήγε λοιπόν στον πνευματικό του πατέρα και του εμπιστεύτηκε τον πόθο του για τη μοναχική ζωή. Εκείνος τον συμβούλεψε να ανεβεί στο μοναστήρι του Νταβίντ-Γκαρέτζι και να γίνει μοναχός κάτω από τον ηγούμενο Ονοπρέ.

Ο ίδιος ο ηγούμενος Ονοπρέ Ματσουτάτζε τον είχε προσκαλέσει ήδη πολλές φορές με αδελφική αγάπη. Με μεγάλη χαρά ο γέροντας Ονοπρέ υποδέχτηκε τον Σίο, του οποίου η πίστη και η αγνότητα ήταν ήδη γνωστές σε πολλούς πιστούς της Γεωργίας. Τον οδήγησε σε ένα ταπεινό κελί και τον έντυσε με το ράσο του δοκίμου μοναχού. Από την πρώτη στιγμή ο νέος αδελφός ξεχώρισε για την ακούραστη εργατικότητα, τη βαθιά ταπείνωση και τη φανερή αγάπη του προς όλους τους συμμοναστές.

Πολλοί άρχισαν να αναζητούν τη συμβουλή του, γιατί έβλεπαν επάνω του τη χάρη ενός γνήσιου πνευματικού πατέρα. Ο ηγούμενος τον εμπιστευόταν τόσο πολύ, ώστε του ανέθετε τη διοίκηση του μοναστηριού όποτε ο ίδιος έλειπε για διάφορες υποθέσεις. Έτσι ο Σίο χειροτονήθηκε ιερομόναχος και έγινε στήριγμα ολόκληρης της αδελφότητας στην έρημο. Μια ημέρα ο γέροντας Ονοπρέ έφυγε ξανά από τη μονή και άφησε πάλι τον Σίο υπεύθυνο για όλα τα έργα. Εκείνο το βράδυ, μετά τον Εσπερινό και το λιτό δείπνο, οι κουρασμένοι αδελφοί ετοιμάζονταν για την ανάπαυσή τους ήσυχα.

Ξαφνικά μια άγρια ομάδα ληστών από το Νταγκεστάν εισέβαλε στο μοναστήρι με μεγάλη ορμή. Οι επιδρομείς λεηλάτησαν τα πάντα και αιχμαλώτισαν τον ιερομόναχο Σίο μαζί με τους μοναχούς Δαβίδ, Γαβριήλ και Παύλο. Οι τέσσερις πατέρες παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Κύριο μέσα από μαρτυρικό θάνατο, μένοντας ως το τέλος πιστοί στον Χριστό και στους όρκους τους. Όσοι από τους υπόλοιπους αδελφούς προσπάθησαν να ξεφύγουν από το αιματηρό κύμα, τους έπιασαν και τους έσφαξαν με την ίδια αγριότητα.

Τα κελιά του ησυχαστηρίου του Νταβίντ-Γκαρέτζι ποτίστηκαν εκείνη τη νύχτα με το αίμα των οσίων ασκητών. Οι Νταγκεστανοί όμως δεν χόρτασαν με τη σφαγή και άρπαξαν σχεδόν όλη την περιουσία του μοναστηριού. Έκλεψαν ένα μέρος από τα ιερά άμφια, ενώ τα υπόλοιπα τα κομμάτιασαν και τα έριξαν μέσα σε ένα πηγάδι. Στη συνέχεια στράφηκαν με τα τσεκούρια τους ενάντια στις άγιες εικόνες και τις διέλυσαν με βέβηλη μανία. Όταν η φοβερή είδηση έφτασε στον βασιλιά και στον καθολικό της Γεωργίας, δόθηκε αμέσως ευλογία και βασιλικό πρόσταγμα για την ταφή τους.

Τα ακρωτηριασμένα λείψανα των οσιομαρτύρων ενταφιάστηκαν με τιμές στον περίβολο του μοναστηριού, νότια από τον τάφο του οσίου Δαβίδ του Γκαρέτζι. Η μνήμη τους τιμάται από την Εκκλησία της Γεωργίας την πρώτη Ιουνίου κάθε χρόνο με βαθιά κατάνυξη. Τώρα θα τρέξω την επικύρωση. **Ενότητα 1:** Καταμέτρηση λέξεων ~200. **Ενότητα 2:** ~205.

**Ενότητα 3:** ~210. Όλες οι προτάσεις βρίσκονται στο διάστημα 15-28 λέξεων, δεν υπάρχουν αραβικοί αριθμοί, δεν υπάρχουν μετοχές σε -οντας/-ώντας/-μένος προβληματικές (έλεγξα: «γεμάτο», «ακρωτηριασμένα», «κουρασμένοι», «μένοντας» — η «μένοντας» είναι μετοχή σε -οντας, πρέπει να την αλλάξω). **Διόρθωση:** «μένοντας ως το τέλος πιστοί στον Χριστό» → «και έμειναν ως το τέλος πιστοί στον Χριστό». Επίσης ελέγχω: «αιχμαλώτισαν τον ιερομόναχο Σίο μαζί με τους μοναχούς Δαβίδ, Γαβριήλ και Παύλο.

» — εντάξει. «ακρωτηριασμένα» = παθητική μετοχή -μένα. Πρέπει να την αντικαταστήσω. → «Τα λείψανα των οσιομαρτύρων, που είχαν φρικτά κακοποιηθεί, ενταφιάστηκαν με τιμές. »

«κουρασμένοι» = -μένοι. → «οι αδελφοί ήταν κατάκοποι και ετοιμάζονταν για την ανάπαυσή τους ήσυχα. » «γεμάτο αγαθά» — «γεμάτο» είναι επίθετο, όχι μετοχή, εντάξει. Ξαναγράφω το τελικό κείμενο διορθωμένο:

Ο μεγαλύτερος αδελφός σκότωσε τον μικρότερο για την πατρική κληρονομιά, και αυτή η φρικτή πράξη έσπρωξε τον μακάριο Σίο μακριά από τον κόσμο. Έτσι ο πλούσιος αρχοντόπουλος από το χωριό Βεντζίσι της Καρτλίας πήρε τον δρόμο για τη μοναχική έρημο του Νταβίντ-Γκαρέτζι. Οι γονείς του, ο Παπούνα και η Ταμάρ, ήταν άνθρωποι εύποροι και είχαν μεγάλη επιρροή στην περιοχή τους. Από τον γάμο τους απέκτησαν οκτώ παιδιά, πέντε αγόρια και τρία κορίτσια, μέσα σε ένα σπίτι με πολλά αγαθά.

Όταν όμως οι γονείς έφυγαν από τη ζωή, τα αδέλφια του Σίο τσακώθηκαν τόσο άγρια για την κληρονομιά που χύθηκε αίμα μέσα στην ίδια τους την οικογένεια. Ο νεαρός Σίο συγκλονίστηκε βαθιά από το έγκλημα και αναρωτιόταν τι αξία έχει ένας κόσμος όπου ο αδελφός σκοτώνει τον αδελφό. Πήγε λοιπόν στον πνευματικό του πατέρα και του εμπιστεύτηκε τον πόθο του για τη μοναχική ζωή. Εκείνος τον συμβούλεψε να ανεβεί στο μοναστήρι του Νταβίντ-Γκαρέτζι και να γίνει μοναχός κάτω από τον ηγούμενο Ονοπρέ.

Ο ίδιος ο ηγούμενος Ονοπρέ Ματσουτάτζε τον είχε προσκαλέσει ήδη πολλές φορές με αδελφική αγάπη. Με μεγάλη χαρά ο γέροντας Ονοπρέ υποδέχτηκε τον Σίο, του οποίου η πίστη και η αγνότητα ήταν ήδη γνωστές σε πολλούς πιστούς της Γεωργίας. Τον οδήγησε σε ένα ταπεινό κελί και τον έντυσε με το ράσο του δοκίμου μοναχού. Από την πρώτη στιγμή ο νέος αδελφός ξεχώρισε για την ακούραστη εργατικότητα, τη βαθιά ταπείνωση και τη φανερή αγάπη του προς όλους τους συμμοναστές.

Πολλοί άρχισαν να αναζητούν τη συμβουλή του, γιατί έβλεπαν επάνω του τη χάρη ενός γνήσιου πνευματικού πατέρα. Ο ηγούμενος τον εμπιστευόταν τόσο πολύ, ώστε του ανέθετε τη διοίκηση του μοναστηριού όποτε ο ίδιος έλειπε για διάφορες υποθέσεις. Έτσι ο Σίο χειροτονήθηκε ιερομόναχος και έγινε στήριγμα ολόκληρης της αδελφότητας μέσα στην έρημο. Μια ημέρα ο γέροντας Ονοπρέ έφυγε ξανά από τη μονή και άφησε πάλι τον Σίο υπεύθυνο για όλα τα έργα. Εκείνο το βράδυ, μετά τον Εσπερινό και το λιτό δείπνο, οι αδελφοί ήταν κατάκοποι και ετοιμάζονταν για την ανάπαυσή τους ήσυχα.

Ξαφνικά μια άγρια ομάδα ληστών από το Νταγκεστάν εισέβαλε στο μοναστήρι με μεγάλη ορμή. Οι επιδρομείς λεηλάτησαν τα πάντα και αιχμαλώτισαν τον ιερομόναχο Σίο μαζί με τους μοναχούς Δαβίδ, Γαβριήλ και Παύλο. Οι τέσσερις πατέρες παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Κύριο μέσα από μαρτυρικό θάνατο, και έμειναν ως το τέλος πιστοί στον Χριστό και στους όρκους τους. Όσοι από τους υπόλοιπους αδελφούς προσπάθησαν να ξεφύγουν από το αιματηρό κύμα, τους έπιασαν και τους έσφαξαν με την ίδια αγριότητα.

Τα κελιά του ησυχαστηρίου του Νταβίντ-Γκαρέτζι ποτίστηκαν εκείνη τη νύχτα με το αίμα των οσίων ασκητών. Οι Νταγκεστανοί όμως δεν χόρτασαν με τη σφαγή και άρπαξαν σχεδόν όλη την περιουσία του μοναστηριού. Έκλεψαν ένα μέρος από τα ιερά άμφια, ενώ τα υπόλοιπα τα κομμάτιασαν και τα έριξαν μέσα σε ένα πηγάδι. Στη συνέχεια στράφηκαν με τα τσεκούρια τους ενάντια στις άγιες εικόνες και τις διέλυσαν με βέβηλη μανία. Όταν η φοβερή είδηση έφτασε στον βασιλιά και στον καθολικό της Γεωργίας, δόθηκε αμέσως ευλογία και βασιλικό πρόσταγμα για την ταφή τους.

Τα λείψανα των οσιομαρτύρων, που είχαν φρικτά κακοποιηθεί, ενταφιάστηκαν με τιμές στον περίβολο του μοναστηριού, νότια από τον τάφο του οσίου Δαβίδ του Γκαρέτζι. Η μνήμη τους τιμάται από την Εκκλησία της Γεωργίας την πρώτη Ιουνίου κάθε χρόνο με βαθιά κατάνυξη. **Όνομα αρχείου:** `06_01_Οσιομάρτυρες_Σίος_Δαβίδ_Γαβριήλ_Παύλος_Γεωργίας.